bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Acts 28
Acts 28
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 27
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
1
ครั้นรอดพ้นภัยแล้ว, พวกเราจึงรู้ว่าเกาะนั้นชื่อเมลีเต.
2
ฝ่ายชาวเกาะนั้นเป็นชาวนา เขาได้มีความกรุณาแก่พวกเราเป็นอันมาก เขาก่อไฟไว้รับเราทั้งหลายเพราะฝนตกและหนาว.
3
เมื่อเปาโลเก็บกิ่งไม้แห้งมัดหนึ่งมาใส่ไฟ, มีงูพิษตัวหนึ่งออกมาเพราะถูกความร้อน กัดมือของเปาโลติดอยู่.
4
เมื่อพวกชาวป่านั้นเห็นงูกัดติดห้อยอยู่ที่มือของเปาโล จึงพูดกันว่า, “คนนี้คงเป็นผู้ฆ่าคนแน่นอน ถึงแม้ว่ารอดพ้นจากทะเลแล้ว, พระผู้ทรงธรรมก็ยังไม่ยอมให้รอดตายไปได้.”
5
แต่เปาโลได้สะบัดมือให้งูตกลงไปในไฟ, และหาเป็นอันตรายประการใดไม่.
6
ฝ่ายเขาทั้งหลายคอยดูอยู่, คิดว่ามือเปาโลจะบวมขึ้นหรือจะล้มลงตายกันที แต่ครั้นเขาคอยดูอยู่ช้านานมิได้เห็นท่านเป็นอะไร, เขาจึงกลับถือว่าท่านเป็นพระ
7
เจ้าแห่งเกาะนั้นชื่อปปเลียวมีไร่นาอยู่ใกล้ตำบลนั้น. ท่านได้ต้อนรับเลี้ยงดูเราทั้งหลายไว้อย่างดีสามวัน.
8
ฝ่ายบิดาของปปเลียวนั้นเป็นไข้และเป็นบิดนอนป่วยอยู่. เปาโลจึงเข้าไปหาท่าน อธิษฐานแล้ววางมือบนท่านรักษาให้หาย.
9
ครั้นทำอย่างนั้นแล้ว, คนอื่นๆ ที่เกาะนั้นซึ่งมีโรคต่างๆ ก็ได้มาหา, และเขาก็หายด้วย.
10
เขาทั้งหลายจึงนับถือพวกเราเป็นอันมาก. เมื่อเราจะแล่นเรือไปจากที่นั่น เขาจึงนำสิ่งของที่เราต้องการมาให้เราทุกสิ่ง
11
ครั้นล่วงไปสามเดือน พวกเราจึงลงเรือกำปั่นซึ่งมาจากเมืองอาเล็กซันดะเรีย และค้างอยู่ที่เกาะนั้นในฤดูหนาว กำปั่นลำนั้นมีรูปลูกแฝดเป็นเครื่องหมาย.
12
ครั้นแล่นไปแล้ว พวกเราจึงแวะที่เมืองซุราคูซายจอดอยู่ที่นั่นสามวัน.
13
เราออกจากที่นั่นล้อมไปยังเมืองเรฆิอน. ครั้นรุ่งขึ้นลมทิศใต้ก็พัดมา, วันที่สองจึงมาถึงเมืองโปติโอลอย.
14
เราได้พบพวกพี่น้องที่นั่น, และเขาเชิญเราให้หยุดพักอาศัยอยู่กับเขาเจ็ดวัน. แล้วเราจึงไปถึงกรุงโรม.
15
ครั้นพวกพี่น้องในกรุงโรมได้ยินข่าวถึงพวกเรา, เขาจึงออกมาหาเราที่ตลาดแห่งหนึ่งเรียกว่าบ้านอัปปีโอและบ้านไตรภัตตาคาร. เมื่อเปาโลเห็นเขาแล้ว ท่านจึงขอบพระเดชพระคุณพระเจ้าและมีใจชื่นบานขึ้น
16
ครั้นพวกเรามาถึงกรุงโรม, เขายอมให้เปาโลอยู่ต่างหากคนเดียว, ให้ทหารคนหนึ่งคุมไว้
17
ครั้นล่วงสามวันแล้ว. เปาโลจึงเชิญพวกผู้ใหญ่ในพวกยูดายมาประชุมกัน. เมื่อประชุมกันแล้วท่านจึงกล่าวแก่เขาว่า. “ดูก่อนท่านพี่น้องทั้งหลาย, ถึงแม้ว่าข้าพเจ้ามิได้กระทำผิดสิ่งหนึ่งสิ่งใดต่อพลเมือง หรือผิดธรรมเนียมของบรรพบุรุษ, ข้าพเจ้ายังต้องออกจากกรุงยะรูซาเลม เป็นนักโทษอยู่ในมือของพวกโรมัน.
18
ครั้นพวกนั้นได้ไต่สวนข้าพเจ้าแล้ว ก็หมายว่าจะปล่อยข้าพเจ้าเสีย, เพราะไม่มีเหตุอะไรที่ข้าพเจ้าควรจะต้องตาย.
19
แต่ว่าเมื่อพวกยูดายพูดคัดค้าน. ข้าพเจ้าจึงจำต้องอุทธรณ์ถึงกายะซา แต่มิใช่ข้าพเจ้าจะฟ้องชนประเทศร่วมชาติของข้าพเจ้าก็หามิได้.
20
เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าจึงเชิญท่านทั้งหลายมาเพื่อจะได้เห็นหน้าและพูดกับข้าพเจ้า. เพราะที่ข้าพเจ้าถูกล่ามโซ่นี้ก็เนื่องด้วยความหวังของชาติยิศราเอล.”
21
เขาทั้งหลายจึงตอบท่านว่า, “พวกเราหาได้รับจดหมายมาจากมณฑลยูดายกล่าวถึงท่าน, หรือหามีพวกพี่น้องผู้หนึ่งผู้ใดมากล่าวร้ายถึงท่านไม่.
22
แต่ข้าพเจ้าทั้งหลายปรารถนาจะฟังท่านกล่าวว่าท่านคิดเห็นอย่างไร, เพราะข้าพเจ้าทั้งหลายทราบว่า พวกที่ถือลัทธินี้ก็ถูกติเตียนทุกแห่ง.”
23
เมื่อเขานัดวันพบกับท่าน, คนเป็นอันมากก็พากันมาหายังที่อาศัยของท่าน ท่านจึงกล่าวเป็นพะยานแก่เขาว่าถึงแผ่นดินของพระเจ้า, และแนะนำให้เขาเชื่อถือในพระเยซู ด้วยคัดข้อความออกจากคัมภีร์บัญญัติของโมเซ และออกจากคัมภีร์ศาสดาพยากรณ์ตั้งแต่เช้าจนเย็น.
24
คำที่ท่านกล่าวนั้นบางคนก็เชื่อบางคนก็ไม่เชื่อ.
25
เมื่อเขาไม่เห็นพ้องด้วยเขาก็จะลาไป, เปาโลก็ได้กล่าวข้อความแถมท้ายว่า, “พระวิญญาณบริสุทธิ์ตรัสแก่บรรพบุรุษของท่านทั้งหลายโดยยะซายาผู้พยากรณ์ถูกต้องดีแล้วว่า,
26
จงไปหาชนประเทศนี้และกล่าวว่า, เจ้าทั้งหลายฟังก็ได้ยิน, แต่หาเข้าใจไม่ ดูก็เห็น, แต่หาสังเกตรู้ไม่.
27
ด้วยว่าใจของชนประเทศนี้แข็งกะด้างมาก, และหูก็ตึง เขาปิดตาของเขาเสีย, เกลือกว่าตาเขาจะเห็น, หูเขาจะได้ยิน, และเขาจะเข้าใจ. แล้วจะกลับใจเสียใหม่, และเราจะช่วยเขาให้รอด.’
28
เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายจงเข้าใจว่า พระเจ้าจะทรงใช้คนให้นำความรอดของพระองค์นี้ไปยังคนต่างชาติ, แล้วเขาจะฟังด้วย.”
30
เปาโลจึงได้อาศัยอยู่ครบสองปีในตึกที่ท่านเช่า, และได้ต้อนรับคนทั้งปวงที่มาหาท่าน,
31
ทั้งประกาศแผ่นดินของพระเจ้า, และสั่งสอนข้อความซึ่งกล่าวถึงพระเยซูคริสต์เจ้าโดยใจกล้า, หามีผู้หนึ่งผู้ใดห้ามปรามท่านไม่
← Chapter 27
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28