Acts 16 — Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

1ฝ่ายเปาโลได้ลงไปยังเมืองเดระเบกับเมืองลุศตราด้วย, และนี่แน่ะ ที่นั่นมีสาวกคนหนึ่งชื่อติโมเธียว. มารดาเป็นชาติยูดายซึ่งเป็นศิษย์พระเยซู, แต่บิดาเป็นชาติเฮเลน.

2ติโมเธียวนั้นมีชื่อเสียงดีในท่ามกลางพวกพี่น้องที่อยู่ในเมืองลุศตราและเมืองอิโกนิอัน.

3เปาโลจะใคร่พาติโมเธียวไปด้วยกัน, จึงให้รับพิธีสุนัดเพราะเห็นแก่พวกยูดายที่อยู่ในตำบลนั้นๆ, เพราะคนเหล่านั้นทุกคนรู้ว่า บิดาของเขาเป็นชาติเฮเลน.

4เมื่อท่านเหล่านั้นได้เที่ยวไปตามบ้านเมืองทั้งหลาย, ก็ได้ส่งหนังสือข้อบังคับของอัครสาวกและผู้ปกครองในกรุงยะรูซาเลมมอบให้คนทั้งหลายทุกเมืองให้ประพฤติตาม.

5โดยเหตุนั้นคริสตจักรทั้งปวงจึงตั้งมั่นคงอยู่ในความเชื่อ, และคริสตสมาชิกได้ทวีขึ้นทุกๆ วัน

6ครั้นท่านเหล่านั้นได้ไปทั่วเมืองฟรูเกียกับเมืองฆะลาเตียแล้ว, พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงห้ามมิให้กล่าวคำของพระเจ้าในมณฑลอาเซีย.

7เมื่อลงไปยังเมืองมุเซียแล้ว, ก็พยายามจะไปยังเมืองบิตุเนีย, แต่พระวิญญาณของพระเยซูไม่โปรดให้ไป.

8แล้วท่านเหล่านั้นได้เดินทางผ่านเมืองมุเซียมายังเมืองโตรอา.

9ในเวลากลางคืนเปาโลได้นิมิตต์เห็นชาวมากะโดเนียคนหนึ่งยืนอ้อนวอนว่า, “ขอโปรดมาช่วยพวกข้าพเจ้าในเมืองมากะโดเนียเถิด.”

10ครั้นเห็นนิมิตต์นั้นแล้ว, เราจึงเสาะหาโอกาสกันทีที่จะไปเมืองมากะโดเนีย, ด้วยเห็นแน่ว่า พระเจ้าได้ทรงเรียกเราให้ไปประกาศกิตติคุณแก่ชาวเมืองนั้น

11เหตุฉะนั้นเมื่อออกจากเมืองโตรอาแล้ว จึงลงเรือตรงไปยังเกาะซาโมธราเก, และรุ่งขึ้นก็ถึงเมืองเนอาโปลี.

12เมื่อออกจากที่นั่นแล้วก็ได้ไปยังเมืองฟิลิปปอย ซึ่งเป็นเมืองเอกในเขตต์เมืองมากะโดเนียนั้น, และเป็นที่ที่ชาวโรมมาตั้งและปกครองอยู่ เราจึงพักอยู่ในเมืองนั้นหลายวัน.

13ในวันซะบาโตเราได้ออกจากประตูเมืองไปยังฝั่งแม่น้ำ, เข้าใจว่ามีที่สำหรับอธิษฐาน, จึงได้ทั้งสั่งสอนหญิงทั้งหลายซึ่งประชุมกันอย่ที่นั่น.

14มีหญิงคนหนึ่งชื่อลุเดียมาจากเมืองธุอาไตระ, เป็นคนขายผ้าสีม่วง, มีใจเกรงกลัวพระเจ้า หญิงนั้นได้ฟังเรา, และพระเจ้าได้ทรงเปิดใจของเขาให้สนใจในถ้อยคำซึ่งเปาโลได้กล่าวนั้น.

15เมื่อหญิงคนนั้นกับทั้งครอบครัวของเขาได้รับบัพติศมาแล้ว จึงเชิญเราว่า, “ถ้าท่านเห็นว่าข้าพเจ้าเป็นคนสัตย์ซื่อต่อพระเจ้า, เชิญเข้ามาพักอาศัยในตึกของข้าพเจ้าเถิด” และเขาได้วิงวอนจนเราขัดไม่ได้

16เมื่อเรากำลังออกไปยังที่สำหรับอธิษฐาน, มีหญิงสาวคนหนึ่งที่ผีสิง เป็นแม่มด ได้มาพบกับเรา เขาทำวิทยาอาคมให้นายของเขาได้เงินเป็นอันมาก.

17หญิงนั้นตามเปาโลกับเราไป ร้องว่า, “คนเหล่านี้เป็นคนรับใช้ของพระเจ้าผู้สูงสุด มากล่าวประกาศทางรอดแก่ท่านทั้งหลาย.”

18เขาได้ทำอย่างนั้นหลายวัน. ฝ่ายเปาโลเป็นทุกข์มาก, ได้หันหน้าสั่งผีนั้นว่า, “ในนามของพระเยซูคริสต์เอ็งจงออกมาจากเขา.” ผีนั้นก็ออกมาในเวลานั้น

19ส่วนนายของเขาเมื่อเห็นว่าหมดหวังที่จะได้เงินแล้ว, เขาจึงจับเปาโลและซีลาลากมาถึงพวกขุนนางยังที่ว่าการเมือง.

20เมื่อลากมาถึงพวกขุนนางแล้วจึงกล่าวว่า, “คนเหล่านี้เป็นพวกยูดาย, ก่อการวุ่นวายมากในเมืองของเรา,

21และสั่งสอนธรรมเนียมและลัทธิซึ่งเราชาติโรมันไม่ควรจะรับหรือถือเลย.”

22ประชาชนก็ได้ฮือกันขึ้นต่อสู้เปาโลและซีลา พวกขุนนางได้กระชากเสื้อของท่านทั้งสองออก แล้วสั่งให้โบยด้วยไม้เรียว.

23ครั้นโบยหลายทีแล้วจึงให้จำไว้ในคุก, และกำชับนายคุกให้รักษาไว้ให้มั่นคง.

24นายคุกรับคำสั่งแล้วก็ได้พาเปาโลกับซีลาไปจำไว้ในห้องชั้นใน, เอาขอใส่เท้าไว้แน่นหนา

25ประมาณเที่ยงคืนเปาโลกับซีลาก็อธิษฐานและร้องเพลงสรรเสริญพระเจ้า นักโทษทั้งหลายในคุกก็ฟังอยู่.

26บัดเดี๋ยวนั้น เกิดแผ่นดินไหวใหญ่จนรากคุกสะเทือนสะท้าน และในทันใดนั้นประตูคุกก็เปิดออกทุกบาน, เครื่องจำจองก็หลุดจากเขาสิ้นทุกคน.

27นายคุกตื่นขึ้นเห็นประตูเปิดอยู่, คาดว่านักโทษทั้งหลายหนีไปหมดแล้ว, จึงชักดาพออกหมายว่าจะฆ่าตัวเสีย.

28แต่เปาโลได้ร้องด้วยเสียงอันดังว่า, “อย่าทำร้ายแก่ตัวเองเลย เราทั้งหลายอยู่พร้อมทุกคน.”

29นายคุกจึงสั่งให้จุดไฟมา, แล้วจึงวิ่งเข้าไปตัวสั่นกราบลงที่เทัาของเปาโลกับซีลา,

30และได้พาท่านทั้งสองออกมาแล้วว่า, “ท่านเจ้าข้า, ข้าพเจ้าจะต้องทำอย่างไรจึงจะรอดได้?”

31เปาโลกับซีลาจึงกล่าวว่า, “จงเชื่อวางใจในพระเยซูคริสต์เจ้า และท่านจะรอดได้ทั้งครอบครัวของท่านด้วย.”

32ท่านทั้งสองจึงกล่าวสั่งสอนคำของพระเจ้า ให้นายคุกและคนทั้งปวงที่อยู่ในบ้านของเขาฟัง.

33ในเวลากลางคืนนั้นเองนายคุกจึงพาเปาโลกับซีลาไปล้างแผลที่ถูกเฆี่ยน, และในขณะนั้น นายคุกก็ได้รับบัพติศมาพร้อมทั้งครัวเรือนของเขา.

34แล้วได้พาท่านทั้งสองเข้าไปในบ้านของเขา, จัดโต๊ะเลี้ยงท่านแสดงความยินดีเป็นที่ยิ่งพร้อมกับครอบครัวของตนเพราะได้เชื่อถือพระเจ้าแล้ว

35ครั้นเวลาเช้าเจ้าเมืองจึงใช้พวกนักการไป สั่งว่า, “จงปล่อยคนทั้งสองนั้นเสีย.”

36นายคุกจึงบอกเปาโลว่า, “เจ้าเมืองได้ไช้คนมาบอกให้ปล่อยท่านทั้งสองเหตุฉะนั้นเชิญท่านออกไปตามสบายเถิด.”

37แต่เปาโลกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า, “เขาได้เฆี่ยนเราผู้เป็นชาติโรมันต่อหน้าคนทั้งหลายก่อนได้ตัดสินความ, และได้จำเราไว้ในคุก บัดนี้เขาจะเสือกไสให้เราออกไปเป็นการลับหรือ ทำอย่างนั้นไม่ได้. ให้เขาเองมาพาเราออกไปเถอะ.”

38พวกนักการจึงนำความไปแจ้งแก่เจ้าเมือง. เมื่อเจ้าเมืองได้ยินว่าท่านทั้งสองเป็นชาติโรมันก็ตกใจ

39จึงมาวิงวอนท่านทั้งสอง. ครั้นพาออกไปแล้วจึงขอให้ออกไปเสียจากเมือง.

40ท่านทั้งสองจึงออกจากคุก, แล้วได้เข้าไปในบ้านของนางลุเดีย. เมื่อพบพวกพี่น้องก็พูดหนุนใจเขาแล้วก็ลาไป