Acts 14

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1ที่เมืองอโกนิอันก็เช่นเดียวกัน, คือเปาโลกับบาระนาบาได้เข้าไปในธรรมศาลาของพวกยูดาย กล่าวสั่งสอนเป็นที่จับใจจนชาติยูดายและชาติเฮเลนเป็นอันมากได้เชื่อถือ.

2แต่ชนชาติยูดายที่ดื้อดึงก็ยุยงคนชาติอื่นให้มีใจคิดร้ายต่อพวกพี่น้อง.

3ฝ่ายท่านทั้งสองได้คอยอยู่ที่นั่นช้านาน, มีใจกล้าสั่งสอนในนามของพระเจ้า และพระองค์ได้ทรงรับรองคำแห่งพระคุณของพระองค์นั้น โดยทรงโปรดให้ท่านทั้งสองนั้นกระทำการอัศจรรย์กับการอิทธิฤทธิ์ได้.

4แต่พลเมืองนั้นได้แตกแยกกันเป็นสองพวก, พวกหนึ่งอยู่ฝ่ายพวกยูดาย, และพวกหนึ่งอยู่ฝ่ายอัครสาวก.

5แต่เมื่อคนต่างชาติกับพวกยูดายและพวกขุนนางได้ร่วมคิดกันจะทำการอัปยศ และเอาก้อนหินขว้างเปาโลกับบาระนาบา,

6ท่านทั้งสองทราบแล้วจึงหนีไปยังเมืองที่อยู่ในมณฑลลุกาโอเนีย, คือเมืองลุศตรา, เมืองเดระเบ, กับที่อยู่ล้อมรอบ,

7และได้ประกาศกิตติคุณที่นั่น

8ที่เมืองลุศตรามีคนหนึ่งเท้าลีบตั้งแต่กำเนิด, ยังไม่เคยเดินเลย

9คนนั้นได้นั่งฟังเปาโลพูดอยู่, เปาโลจึงเขม้นดูเขา, เห็นว่ามีความเชื่อพอจะหายโรคได้.

10จึงร้องสั่งด้วยเสียงอันดังว่า, “จงลุกขึ้นยืนให้ตรง.” คนง่อยนั้นก็กะโดดขึ้นเดินไป.

11เมื่อประชาชนเห็นเหตุการณ์ซึ่งเปาโลได้กระทำนั้น, จึงร้องด้วยเสียงดังเป็นภาษาลุกาโอเนียว่า, “พวกพระแปลงเป็นมนุษย์ลงมาหาเราแล้ว.”

12เขาจึงเรียกบาระนาบาว่าซูศ, และเรียกเปาโลว่าเฮระเม, เพราะเปาโลเป็นผู้เทศน์มากกว่า.

13ปุโรหิตผู้ปฏิบัติรูปพระซูศซึ่งตั้งอยู่หน้าเมืองได้จูงโคและถือพวงมาลัยมายังประตูเมือง, หมายว่าจะถวายเครื่องบูชาด้วยกันกับประชาชน.

14แต่เมื่ออัครสาวกบาระนาบากับเปาโลได้ยินดังนั้น, จึงฉีกเสื้อผ้าของตนเสียวิ่งเข้าไปท่ามกลางคนทั้งหลายร้องว่า,

15“ดูก่อนท่านทั้งหลาย, เหตุไฉนจึงทำการอย่างนี้? เราเป็นคนธรรมดาเช่นเดียวกันกับท่านทั้งหลาย, และมากล่าวสั่งสอนให้ท่านกลับจากการซึ่งหาประโยชน์มิได้, ให้มาหาพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่, ซึ่งได้ทรงสร้างฟ้าและแผ่นดินและทะเล และสิ่งสารพัตรซึ่งมีอยู่ในที่เหล่านั้น.

16ในกาลก่อน พระองค์ได้ทรงยอมให้ชาวประเทศทั้งปวงประพฤติตามชอบใจของตน

17แต่พระองค์ไม่ได้ขาดพะยาน, คือพระองค์ได้ทรงกระทำคุณให้ฝนตกและให้มีฤดูเกิดผล, ท่านทั้งหลายจึงอิ่มใจยินดีด้วยอาหารนั้น.”

18ถึงได้กล่าวคำเหล่านั้นแล้วก็ดี, อัครสาวกก็ยังห้ามประชาชนมิให้เขากระทำสักการบูชาถวายแก่ท่านทั้งสองนั้นได้โดยยาก

19แต่มีพวกยูดายบางคนมาจากเมืองอันติโอเกียและเมืองอิโกนิอัน เมื่อได้ยุยงประชาชนแล้ว, เขาก็ได้เอาหินขว้างเปาโลและลากท่านออกไปจากเมือง คิดว่าท่านตายแล้ว

20แต่เมื่อเหล่าสาวกกำลังยืนล้อมรอบท่านอยู่, ท่านก็ลุกขึ้นเข้าไปในเมือง.

21ครั้นรุ่งขึ้นจึงไปยังเมืองเดระเบกับบาระนาบา.

22ท่านทั้งสองได้ประกาศกิตติคุณในเมืองนั้นและได้สาวกเป็นอันมาก, จึงกลับไปยังเมืองลุศตราเมืองอิโกนิอันและเมืองอันติโอเกีย, กระทำให้ใจของสาวกทั้งหลายถือมั่นขึ้น, เตือนเขาให้ดำรงอยู่ในความเชื่อ, และสอนให้เขาเข้าใจว่า, เราทั้งหลายจำต้องทนยากลำบากมากจนกว่าจะได้เข้าในแผ่นดินของพระเจ้า.

23เมื่อท่านทั้งสองได้เลือกตั้งผู้ปกครองสาวกไว้ทุกคริสตจักรและได้อธิษฐานถือศีลอดอาหารแล้ว, จึงฝากเหล่าสาวกไว้กับพระเจ้าที่เขาเชื่อถือ.

24ท่านทั้งสองจึงได้ข้ามมณฑลปิซิเดียมายังมณฑลปัมฟูเลีย.

25เมื่อได้กล่าวพระคำของพระเจ้าในเมืองเประเฆแล้ว. จึงลงไปยังเมืองอัตตาเลีย,

26และแล่นจากที่นั่นไปยังเมืองอันติโอเกีย. คือเมืองที่ท่านทั้งสองได้รับมอบฉันทะในพระคุณของพระเจ้า ให้กระทำการซึ่งท่านทั้งสองได้กระทำสำเร็จมาแล้วนั้น.

27เมื่อมาถึงแล้วท่านทั้งสองได้เรียกประชุมคริสตจักร, และได้เล่าให้เขาฟังถึงเหตุการณ์ทั้งปวง ซึ่งพระเจ้าได้ทรงโปรดให้ท่านกระทำนั้น, กับซึ่งพระองค์ได้ทรงเปิดประตูให้คนต่างประเทศเชื่อ.

28แล้วท่านทั้งสองจึงอาศัยอยู่กับเหล่าสาวกที่นั่นช้านาน

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →