John 16

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1“สิ่งเหล่านั้นเราบอกท่านทั้งหลายแล้ว, เพื่อมิให้ท่านสะดุดกะดาก.

2เขาจะไล่ท่านทั้งหลายเสียจากธรรมศาลา แท้จริงวันหนึ่งทุกคนที่ประหารชีวิตของท่าน จะคิดว่าเขาทำการนั้นเป็นการปฏิบัติพระเจ้า

3สิ่งเหล่านั้นเขาจะกระทำเพราะว่าเขามิได้รู้จักพระบิดา และมิได้รู้จักเรา.

4ฝ่ายเราบอกสิ่งเหล่านั้นให้ท่านฟัง. เพื่อว่าเมื่อเวลานั้นมา ท่านจะระลึกได้ว่าเราบอกท่านแล้ว. สิ่งเหล่านั้นเรามิได้บอกท่านแต่แรก, เพราะว่าเรายังอยู่กับท่าน.

5แต่บัดนี้เราจะไปหาพระองค์ที่ทรงใช้เรามา และในพวกท่านไม่มีใครถามเราว่า, พระองค์จะไปไหน?’

6แต่เพราะเราได้บอกสิ่งเหล่านั้นแก่พวกท่าน, ใจของท่านก็เต็มด้วยความทุกข์

7ถึงกระนั้นก็ดีเราบอกความจริงแก่ท่านทั้งหลาย. คือการที่เราจะไปนั้นจะเป็นประโยชน์แก่ท่าน เพราะถ้าเราไม่ไป, พระองค์ผู้ช่วยนั้นจะมิได้มาหาท่าน แต่ถ้าเราไป เราจะไช้พระองค์นั้นมาหาท่าน

8เมื่อพระองค์นั้นมาแล้ว, พระองค์จะบันดาลให้โลกรู้สึกถึงความผิด, ถึงความชอบธรรม, และถึงความพิพากษา

9ความผิดนั้น. เพราะเขาไม่วางใจในเรา

10ความชอบธรรมนั้น. เพราะเราไปหาพระบิดาของเรา และท่านทั้งหลายจะไม่เห็นเราอีก.

11ความพิพากษานั้น, เพราะผู้ครองโลกนี้ถูกพิพากษาแล้ว.

12เรายังมีอีกหลายสิ่งที่จะบอกท่านทั้งหลาย. แต่เดี๋ยวนี้ท่านรับเอายังไม่ได้.

13แต่เมื่อพระวิญญาณแห่งความจริงมาแล้ว, พระองค์จะนำท่านทั้งหลายไปสู่ความจริงทุกอย่าง เพราะพระองค์จะไม่ตรัสโดยพระองค์เอง แต่พระองค์ได้ยินสิ่งใดจะตรัสสิ่งนั้น, และจะแจ้งให้ท่านทั้งหลายรู้สิ่งเหล่านั้นซึ่งจะเกิดขึ้น.

14พระองค์จะให้เรามีเกียรติยศ, เพราะพระองค์จะเอาเรื่องของเราสำแดงแก่ท่านทั้งหลาย.

15สารพัตรทั้งสิ้นที่พระบิดามีอยู่เป็นของเรา เหตุฉะนั้นเราจึงกล่าวว่า, พระวิญญาณจะเอาเรื่องของเราสำแดงแก่ท่านทั้งหลาย

16อีกหน่อยหนึ่งท่านทั้งหลายจะไม่เห็นเรา, และยังอีกหน่อยหนึ่งท่านจะเห็นเรา.”

17เหตุฉะนั้นเหล่าสาวกของพระองค์บางคนจึงพูดกันว่า. “นี่หมายความว่าอะไรที่พระองค์ตรัสแก่เราว่า. ‘อีกหน่อยหนึ่งท่านทั้งหลายจะไม่เห็นเรา, และยังอีกหน่อยหนึ่งท่านจะเห็นเรา’ และเพราะเราไปถึงพระบิดา?”

18เหตุฉะนั้นเขาจึงว่า.” นี่หมายความว่าอะไร ซึ่งพระองค์ตรัสนั้น? เราไม่เข้าใจ.”

19พระเยซูทรงทราบว่าเขาจะใคร่ทูลถามพระองค์ๆ จึงตรัสแก่เขาว่า, “ท่านทั้งหลายถามกันถึงความที่เราว่านั้นหรือ คือ ‘อีกหน่อยหนึ่งท่านจะไม่เห็นเรา, และยังอีกหน่อยหนึ่งท่านจะเห็นเรา’?

20เราบอกท่านทั้งหลายตามจริงว่า ท่านจะร้องไห้พิลาปร่ำไร, แต่โลกนี้จะยินดีท่านจะเป็นทุกข์โศก. แต่ความทุกข์โศกของท่านจะกลับกลายเป็นความยินดี.

21เมื่อผู้หญิงกำลังคลอดบุตรก็มีความทุกข์, เพราะเวลากำหนดถึงแล้วแต่เมื่อคลอดบุตรแล้ว, เขาหาได้คิดถึงความลำบากนั้นไม่. ด้วยมีความยินดีเพราะคนหนึ่งเกิดมาในโลก.

22ฉันใดก็ดีเดี๋ยวนี้ท่านทั้งหลายมีความทุกข์, แต่เราจะเห็นท่านอีก, และใจของท่านจะชื่นชมและความยินดีของท่านนั้นไม่มีผู้ใดจะเอาไปจากท่าน.

23ในวันนั้นท่านจะไม่ถามเราถึงข้อใดอีก. เราบอกท่านทั้งหลายตามจริงว่า, ถ้าท่านทั้งหลายจะขอสิ่งใดจากพระบิดา, พระองค์จะทรงประทานสิ่งนั้นให้แก่ท่านในนามของเรา

24แต่ก่อนท่านไม่เคยได้ขอสิ่งใดในนามของเรา จงขอและจะได้. เพื่อความยินดีของท่านจะได้บริบูรณ์.”

25“สิ่งเหล่านี้เราได้สอนท่านเป็นคำอรรถ. วันหนึ่งเราจะไม่สอนท่านเป็นคำอรรถอีก, แต่จะกล่าวให้ท่านรู้ถึงพระบิดาโดยแจ่มแจ้ง.

26ในวันนั้นพวกท่านจะขอในนามของเรา, และเราจะไม่ว่าแก่ท่านว่า เราจะอ้อนวอนพระบิดาเพื่อท่าน

27ด้วยว่าพระบิดาเองทรงรักท่าน เพราะท่านได้รักเราและได้เชื่อว่าเราได้มาจากพระบิดา

28เราได้มาจากพระบิดาและเข้าในโลกแล้ว เราจะจากโลกไปถึงพระบิดาอีก”

29เหล่าสาวกทูลพระองค์ว่า, “นี่แน่ะ, บัดนี้พระองค์ตรัสโดยแจ่มแจ้งและมิได้ตรัสเป็นคำอรรถ

30คราวนี้ข้าพเจ้าทั้งหลายรู้แน่ว่าพระองค์ทรงทราบสารพัตรทั้งสิ้น, และไม่ต้องการให้ผู้ใดทูลถามพระองค์ เหตุฉะนั้นข้าพเจ้าเชื่อว่าพระองค์ได้มาจากพระเจ้า,”

31พระเยซูตรัสตอบเขาว่า, “เดี๋ยวนี้ท่านทั้งหลายเชื่อหรือ

32ดูเถิด เวลาจะมา, และเวลานั้นก็ถึงแล้ว, เมื่อท่านทั้งหลายจะต้องกระจัดกระจายไปยังที่ของตัวสิ้นทุกคน, และจะละเราไว้ผู้เดียว แต่เราหาได้อยู่ผู้เดียวไม่, เพราะพระบิดาทรงสถิตอยู่กับเรา.

33สิ่งเหล่านั้นเราได้บอกท่านทั้งหลาย, เพื่อท่านจะมีความสุขโดยเรา. ในโลกนี้ท่านทั้งหลายมีความทุกข์ยาก แต่จงยินดีเถิด เราชะนะโลกแล้ว.”

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →