John 2

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1วันสามมีงานสมรสที่บ้านคานามณฑลฆาลิลาย, และมารดาพระเยซูก็อยู่ที่นั่น.

2พระเยซูกับพวกศิษย์ของพระองค์ได้รับเชิญมาในงานนั้นด้วย.

3ครั้นน้ำองุ่นหมดแล้ว, มารดาของพระเยซูพูดกับพระองค์ว่า, “เขาไม่มีน้ำองุ่น.”

4พระเยซูจึงตรัสตอบว่า, “ท่านสุภาพสตรี, นั่นเป็นธุระอะไรของท่านและของข้าพเจ้า? เวลาของข้าพเจ้ายังไม่มาถึง.”

5มารดาของพระองค์จึงบอกคนใช้ว่า. “ท่านจะสั่งพวกเจ้าให้ทำสิ่งใด. ก็จงกระทำตามเถิด.”

6มีอ่างหินตั้งอยู่ที่นั่นหกใบตามธรรมเนียมการชำระของพวกยูดาย, จุน้ำใบละสี่ห้าถัง.

7พระเยซูตรัสสั่งเขาว่า, “จงตักน้ำใส่อ่างให้เต็มเถิด.” เขาจึงตักน้ำใส่อ่างเต็มเสมอปาก.

8แล้วพระองค์ตรัสสั่งเขาว่า, “จงตักส่งให้เจ้าภาพเถิด.” เขาก็ส่งให้.

9ครั้นเจ้าภาพชิมน้ำที่กลายเป็นน้ำองุ่นแล้ว. และมิได้รู้ว่ามาจากไหน, แต่คนใช้ที่ตักน้ำนั้นรู้, เจ้าภาพจึงเรียกเจ้าบ่าวมา

10แล้วพูดว่า, “ตามธรรมเนียมคนทั้งปวงย่อมเอาน้ำองุ่นที่ดีมาให้ก่อน, เมื่อกินมากแล้วจึงเอาที่ไม่สู้ดีมา, แต่ท่านกลับเอาน้ำองุ่นที่ดีไว้จนถึงบัดนี้.”

11การอัศจรรย์ครั้งแรกนี้พระเยซูได้ทรงกระทำในบ้านคานามณฑลฆาลิลาย, และสำแดงสง่าราศีของพระองค์ให้ปรากฏ, และพวกศิษย์ของพระองค์ก็ได้วางใจในพระองค์

12ภายหลังนั้น พระองค์กับมารดา, พี่น้องและพวกศิษย์ของพระองค์ได้ไปยังเมืองกัปเรนาอูม, แต่อยู่ที่นั่นไม่นาน.

13ฝ่ายเทศกาลปัศคาของพวกยูดายใกล้จะถึงแล้ว, พระเยซูจึงเสด็จขึ้นไปยังกรุงยะรูซาเลม.

14พระองค์ได้ทรงพบคนขายวัว ขายแกะ ขายนกพิลาป, และคนรับแลกเงินนั่งอยู่ในโบสถ์,

15พระองค์จึงเอาเชือกทำแส้ไล่เขาทั้งหลายออกไปจากโบสถ์, ทั้งฝูงแกะและฝูงวัวด้วย, กับเทเงินและคว่ำโต๊ะของคนรับแลกเงิน

16และพระองค์ตรัสแก่คนขายนกพิลาปว่า, “จงเอาสิ่งของเหล่านี้ไปเสีย อย่าทำโบสถ์ของพระบิดาเราให้เป็นที่ค้าขาย.”

17แล้วพวกศิษย์ของพระองค์ก็ระลึกขึ้นได้ถึงคำที่เขียนไว้ว่า, ความร้อนใจในการรักโบสถ์ของพระองค์จะเผาข้าพเจ้าเสียแล้ว.

18พวกยูดายจึงทูลพระองค์ว่า, “ท่านจะแสดงนิมิตต์อะไรให้เราเห็นว่า ท่านมีอำนาจกระทำการเช่นนี้ได้?”

19พระเยซูจึงตรัสตอบเขาว่า, “ถ้าทำลายโบสถ์นี้เสีย, เราจะสร้างขึ้นในสามวัน.”

20พวกยูดายจึงทูลว่า, “โบสถ์นี้เขาสร้างถึงสี่สิบหกปีจึงสำเร็จ, และท่านจะสร้างขึ้นใหม่ในสามวันหรือ”

21แต่พระองค์ตรัสถึงโบสถ์แห่งพระกายของพระองค์.

22เหตุฉะนั้นเมื่อพระองค์ทรงคืนพระชนม์แล้ว, พวกศิษย์ของพระองค์จึงระลึกได้ว่าพระองค์ได้ตรัสคำนั้นไว้, และเขาได้เชื่อพระคัมภีร์และคำซึ่งพระเยซูได้ตรัสนั้น.

23เมื่อพระองค์ประทับอยู่ในกรุงยะรูซาเลมในเทศกาลเลี้ยงปัศคานั้น. คนเป็นอนมากได้ศรัทธาในพระนามของพระองค์, เมื่อเขาได้เห็นการอัศจรรย์ซึ่งพระองค์ได้ทรงกระทำนั้น.

24แต่พระเยซูมิได้ไว้พระทัยในคนเหล่านั้น.

25เพราะว่าพระองค์ทรงรู้จักเขาทุกคน, และพระองค์ไม่ต้องการให้ผู้ใดชี้แจงถึงเรื่องมนุษย์. ด้วยว่าพระองค์ทรงทราบทุกสิ่งซึ่งมีอยู่ในมนุษย์

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →