1 Samuel 20

Thai Tok

1โย นา ธานป้อง กัน ดา วิด ดา วิด ก็ หนี จาก นา โย ท ใน เมือง รา มาห์ และ มา หา โย นา ธานกล่า ว ว่า " ข้าพเจ้า ได้ กระทำ สิ่ง ใด อะไร เป็นความ ชั่วช้า ของ ข้าพเจ้า และ ข้าพเจ้า ได้ กระทำความผิด บาป อัน ใด ต่อ เสด็จ พ่อ ของ ท่าน พระองค์ จึง ได้ แสวง หา ชีวิต ของ ข้าพเจ้า "

2และ โย นา ธานจึง ตอบ เธอ ว่า " ขอ พระเจ้า อย่า ยอม ให้ เป็น เช่น นั้น เลย เธอ จะ ไม่ ตาย ดูเถิด เสด็จ พ่อ จะ มิได้ ทรง กระทำ การ ใหญ่ น้อย สิ่ง ใด โดย มิ ให้ ฉัน รู้ ทำไม เสด็จ พ่อ จะ ปิดบัง เรื่อง นี้ จาก ฉัน เล่า คง ไม่ เป็น เช่น นั้น แน่ "

3ดา วิด จึง ปฏิญาณ ยิ่ง กว่า นั้น อีก และ กล่าว ว่า " เสด็จ พ่อ ของ ท่าน ทรง ทราบ อย่าง แน่นอน ว่า ข้าพเจ้า ได้ รับ ความ กรุณา ใน สายตา ของ ท่าน และ พระองค์ ตรัส ว่า ` อย่า ให้ โย นา ธานรู้เรื่อง นี้ เลย เกรง ว่า เขา จะ เศร้า ใจ ' พระ เยโฮ วาห์ทรง พระ ชนม์ อยู่ แน่ ฉันใด และ ท่าน มี ชีวิต อยู่ แน่ ฉันใด ความ จริง มี อยู่ ว่า ระหว่าง ข้าพเจ้า กับ ความ ตาย ก็ ยัง เหลือ อีก เพียง ก้าว เดียว ฉันนั้น "

4โย นา ธานจึง พูด กับ ดา วิด ว่า " จิตใจ เธอ ปรารถนา อะไร ฉัน จะ ทำ ตาม เพื่อ เธอ "

5ดา วิด จึง กล่าว กับ โย นาธานว่า " ดูเถิด พรุ่งนี้ เป็น วัน ขึ้น หนึ่ง ค่ำ ข้าพเจ้า ไม่ ควร ขาด ที่ จะ นั่ง ร่วม โต๊ะ เสวย กับ กษัตริย์ แต่ ขอ โปรด ให้ ข้าพเจ้า ไป ซ่อน ตัว อยู่ ที่ ใน ทุ่ง นา จนถึง เย็น วัน ที่ สาม

6ถ้า เสด็จ พ่อ ของ ท่าน เห็น ข้าพเจ้า ขาด ไป ก็ ขอ โปรด ทูล พระองค์ ว่า ` ดา วิด ได้ วิงวอน ขอ ลา ข้าพระ องค์ รีบ กลับ ไป เมือง เบธเลเฮมเมือง ของ ตน เพราะ ที่ นั่น ทั้ง ครอบครัว ทำ การ ถวาย สัต ว บูชา ประจำ ปี '

7ถ้า พระองค์ รับสั่ง ว่า ` ดีแล้ว ' ผู้ รับ ใช้ ของ ท่าน ก็ดี ไป แต่ ถ้า พระองค์ ทรง กริ้ว ก็ ขอ ทราบ เถิด ว่า พระองค์ ดำริ การ ร้าย

8เพราะฉะนั้น ขอ ท่าน กรุณา กระทำ แก่ ผู้ รับ ใช้ ของ ท่าน ด้วย ใจ จงรัก เพราะ ท่าน ได้ กระทำ พัน ธ สัญญา แห่ง พระ เยโฮ วาห์กับ ผู้ รับ ใช้ ของ ท่าน แล้ว แต่ ถ้า ความ ชั่วช้า มี อยู่ ใน ข้าพเจ้า ขอ ท่าน ฆ่า ข้าพเจ้า เสีย เอง เถิด เพราะ ท่าน จะ นำ ข้าพเจ้า ไป ให้ เสด็จ พ่อ ของ ท่าน ทำไม "

9โย นา ธานจึงก ล่า ว ว่า " อย่า ให้ มี วี่แวว อย่าง นี้ เลยน่ะ เพราะ ถ้า ฉัน ทราบ ว่า เสด็จ พ่อ คิด ร้าย ต่อ เธอ ฉัน จะ ไม่ ไป บอก เธอ หรือ "

10แล้ว ดา วิด ก็ กล่าว แก่ โย นาธานว่า " ถ้า เสด็จ พ่อ ของ ท่าน ตอบ ท่าน อย่าง ดุดัน ใคร จะ บอก แก่ ข้าพเจ้า ได้ "

11และ โย นา ธานบอก ดา วิด ว่า " มา เถิด ให้ เรา เข้าไป ใน ทุ่ง นา " เขา ทั้ง สอง จึง เข้าไป ใน ทุ่ง นา

12และ โย นา ธานกล่า ว แก่ ดา วิด ว่า " โอ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า แห่ง อิส ราเอล เมื่อ ฉัน ได้ หยั่ง ดู เสด็จ พ่อ ของ ฉัน ใน วัน พรุ่งนี้ ประมาณ เวลา นี้ หรือ ใน วัน ที่ สาม ดูเถิด ถ้า มี อะไร ดี ต่อ ดา วิด และ ฉัน จะ ไม่ ใช้ คน ไป บอก เธอ ทีเดียว

13ขอ พระ เยโฮ วาห์ทรง ลงโทษ แก่ โย นา ธานและ ให้ หนัก ยิ่ง กว่า แต่ ถ้า เสด็จ พ่อ พอ พระทัย ที่ จะ ทำร้าย เธอ ฉัน จะ บอก เธอ ให้ ทราบ และ ส่ง ให้ เธอ หนี ไป ให้ พ้น ภัย ขอ พระ เยโฮ วาห์ทรง สถิต กับ เธอ อย่าง ที่ พระองค์ ทรง สถิต กับ เสด็จ พ่อ ของ ฉัน

14ถ้า ฉัน ยัง มี ชีวิต อยู่ ต่อ ไป ขอ เธอ สำแดง ความ เมตตา แห่ง พระ เยโฮ วาห์ต่อ ฉัน เพื่อ ฉัน จะ ไม่ ต้อง ตาย

15ขอ อย่า ตัด ความ กรุณา ของ เธอ ที่ มี ต่อ วงศ์วาน ของ ฉัน เป็นนิตย์ ใน เมื่อ พระ เยโฮ วาห์ทรง กำจัด ศัตรู ทุก คน ของ ดา วิด เสีย จาก พื้น พิภพ แล้ว "

16โย นา ธานจึง ทำ พัน ธ สัญญา กับ วงศ์วาน ของ ดา วิด ว่า " ขอ พระ เยโฮ วาห์ทรง แก้แค้น ต่อ ศัตรู ของ ดา วิด เถิด "

17และ โย นา ธานก็ให้ ดา วิด ปฏิญาณ อีก ครั้ง หนึ่ง โดย ความ รัก ของ ท่าน ที่ มี ต่อ เธอ เพราะ ท่าน รัก เธอ อย่าง กับ รัก ชีวิต ของ ตน เอง

18แล้ว โย นา ธานจึง พูด กับ ดา วิด ว่า " พรุ่งนี้ เป็น วัน ขึ้น หนึ่ง ค่ำ และ เขา จะ เห็น ว่า เธอ ขาด ไป เพราะ ที่นั่ง ของ เธอ จะ ว่าง อยู่

19เมื่อ เธอ อยู่ สาม วัน แล้ว เธอ จง ลง ไป โดย เร็ว ไป ยัง ที่ ที่ เธอ ได้ ซ่อน ตัว อยู่ ใน วัน แห่ง การก ระ ทำ นั้น และ คอย อยู่ ข้าง ศิลาเอเซล

20ฉัน จะ ยิง ลูก ธนู สาม ลูก ไป ข้างๆ ที่ นั่น อย่าง กับ ว่า ฉัน ยิง เป้า

21และ ดูเถิด ฉัน จะ ใช้ เด็ก ไป สั่ง ว่า ` จง ไป หา ลูก ธนู ' ถ้า ฉัน พูด กับ เด็ก นั้น ว่า ` ดูเถิด ลูก ธนู อยู่ ทาง ข้าง นี้ ของ เจ้า ไป เอา มา ' แล้ว ขอ เธอ เข้า มา เพราะ พระ เยโฮ วาห์ทรง พระ ชนม์ แน่ ฉันใด เธอ ก็ ปลอดภัย แล้ว ไม่ มี อันตราย อัน ใด ฉันนั้น

22แต่ ถ้า ฉัน พูด กับ เด็ก หนุ่ม นั้น ว่า ` ดูเถิด ลูก ธนู อยู่ ข้าง หน้า เจ้า โน้น ' เธอ จง ไป เถิด เพราะว่า พระ เยโฮ วาห์ได้ ทรง ส่ง เธอ ไป แล้ว

23ส่วน เรื่อง ที่ เธอ และ ฉัน ได้ พูด กัน นั้น ดูเถิด พระ เยโฮ วาห์ทรง เป็น พยาน ระหว่าง เธอ และ ฉัน เป็นนิตย์ "

24โย นา ธานทราบ ถึง เจตนา ของ ซา อู ลต่อ ดา วิด ดา วิด จึง ซ่อน ตัว อยู่ ใน ทุ่ง นา และ เมื่อ ถึง วัน ขึ้น หนึ่ง ค่ำ กษัตริย์ ก็ ประทับ เสวย พระ กระยาหาร

25กษัตริย์ ประทับ บน พระ ที่นั่ง ของ พระองค์ อย่าง ที่ เคย ทรง กระทำ คือ ประทับ ที่ พระ ที่นั่ง ข้างๆ ฝา ผนัง โย นา ธานยืนอ ยู่ และ อับ เนอ ร์นั่ง อยู่ ข้าง ซา อูล แต่ ที่ ของ ดา วิด ก็ ว่าง อยู่

26อย่างไรก็ดี ใน วัน นั้น ซา อู ลมิได้ ตรัส ประการ ใด เพราะ ทรง ดำริ ว่า " ดา วิด คง เกิด เหตุ บาง อย่าง เขา คง มลทิน เขา คง มลทิน แน่ "

27อยู่ มา วัน รุ่ง ขึ้น คือ วัน ที่ สอง ของ เดือน ที่ ของ ดา วิด ก็ ว่าง อยู่ และ ซา อู ลก็ตรัส กับ โย นา ธานราช บุตร ของ พระองค์ ว่า " ทำไม บุตร เจ ส ซี มิได้ มา รับประทาน อาหาร ทั้ง วาน นี้ และ วัน นี้ "

28โย นา ธานทูลตอบ ซา อูลว่า " ดา วิด ได้ วิงวอน ขอ ลา ข้าพระ องค์ ไป ยัง บ้านเบธเลเฮม

30แล้ว ความ กริ้ว ของ ซา อู ลก็พลุ่ง ขึ้น ต่อ โย นาธาน พระองค์ ตรัส กับ ท่าน ว่า " เจ้า ลูก ของ หญิง กบฏ และ วิปลาส ข้า ไม่ รู้ หรือ ว่า เจ้า เลือก บุตร เจ ส ซี มา ให้ ความ อับอาย แก่ เจ้า เอง และ ให้ ความ อับอาย แก่ ความ เปลือย เปล่า แห่ง แม่ ของ เจ้า

31ตราบ ใด ที่ ลูก ของ เจ ส ซี มี ชีวิต อยู่ บน ดิน ตัว เจ้า หรือ ราช อาณาจักร ของ เจ้า ก็ จะ ตั้ง อยู่ ไม่ ได้ เพราะฉะนั้น จง ใช้ คน ไป ตาม เขา มา ให้ เรา เพราะ เขา จะ ต้อง ตาย แน่ "

32แล้ว โย นา ธานจึง ทูล ตอบ ซา อู ลพ ระ ราช บิดา ของ ท่าน ว่า " ทำไม เขา จะ ต้อง ถูก ประหาร เขา ได้ กระทำ ผิด สิ่ง ใด พระเจ้า ข้า "

33แต่ ซา อู ลได้ทรง พุ่ง หอก ใส่ ท่าน เพื่อ จะ ฆ่า ท่าน ดังนั้น โย นา ธานจึง ทราบ ว่า พระราช บิดา ของ ท่าน หมาย ฆ่า ดา วิด เสีย

34โย นา ธานจึง ลุก ขึ้น จาก โต๊ะ ด้วย ความ โกรธ ยิ่ง นัก มิได้ รับประทาน อาหาร ใน วัน ที่ สอง ของ เดือน นั้น เพราะ ท่าน เศร้า ใจ ด้วย เรื่อง ดา วิด เพราะว่า พระราช บิดา ของ ท่าน ได้ หยามน้ำหน้า ดา วิด

35โย นา ธานกับ ดา วิด ลา กัน ต่อ มา รุ่งเช้า ขึ้น โย นา ธานก็ออก ไป ที่ ทุ่ง นา ตาม ที่ นัดหมาย ไว้ กับ ดา วิด มี เด็ก ไป ด้วย คน หนึ่ง

36และ ท่าน สั่ง เด็ก นั้น ว่า " จง วิ่ง ไป หา ลูก ธนู ที่ ฉัน ยิง ไป " เมื่อ เด็ก นั้น วิ่ง ไป โย นา ธานก็ยิง ธนู ลูก หนึ่ง ขึ้น หน้า ไป

37และ เมื่อ เด็ก นั้น มา ถึงที่ ที่ ลูก ธนู ซึ่ง โย นา ธานยิง ไป นั้น โย นา ธานก็ร้อง สั่ง เด็ก นั้น ว่า " ลูก ธนู อยู่ ข้าง หน้า โน้น ไม่ ใช่ หรือ "

38และ โย นา ธานร้อง สั่ง เด็ก นั้น ว่า " จง รีบ ไป โดย เร็ว อย่า หยุด อยู่ " เด็ก ของ โย นา ธานก็ไป เก็บ ลูก ธนู และ กลับ มา หา นาย ของ ตน

39แต่ เด็ก นั้น ไม่ ทราบ เรื่อง โย นา ธานและ ดา วิด เท่านั้น ที่ ทราบ

40และ โย นา ธานก็มอบ อาวุธ ของ ท่าน ให้ เด็ก นั้น และ บอก เขา ว่า " ไป จง แบก สิ่ง เหล่า นี้ ไป ใน เมือง "

41เมื่อ เด็ก นั้น ไป แล้ว ดา วิด ก็ ลุก ขึ้น มา จาก ที่ ที่ อยู่ ทิศ ใต้ ซบ หน้า ลง ถึง ดิน แล้ว กราบ ลง สาม ครั้ง และ ทั้ง สอง ก็ จุบ กัน และ ร้องไห้ กัน จน ดา วิด ร้อง มาก เหลือเกิน

42โย นา ธานจึงก ล่า ว กับ ดา วิด ว่า " ขอ จง ไป เป็น สุข เถิด เพราะ เรา ทั้ง สอง ได้ ปฏิญาณ ไว้ แล้ว ใน พระ นาม แห่ง พระ เยโฮ วาห์ว่า ` พระ เยโฮ วาห์จะ ทรง เป็น พยาน ระหว่าง ฉัน และ เธอ และ ระหว่าง เชื้อสาย ของ ฉัน กับ เชื้อสาย ของ เธอ สืบไป เป็นนิตย์ ' " ดา วิด ก็ ลุก ขึ้น จาก ไป และ โย นา ธานก็เข้าไป ใน เมือง

← Chapter 19 Jump to: Chapter 21 →