1 Samuel 21

Thai Tok

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1ดา วิด หนี จาก ซา อู ลไป หา อา หิเมเลค แล้ว ดา วิด ก็ มายัง เมือง โน บ มา หา อา หิเมเลค ปุโรหิต และ อา หิเมเลค ตัว สั่น อยู่ เมื่อ พบ ดา วิด จึง พูด กับ ท่าน ว่า " ทำไม ท่าน จึง มา คน เดียว และ ไม่ มี ผู้ ใด มา กับ ท่าน "

2ดา วิด จึง พูด กับ อา หิเมเลค ปุโรหิต ว่า " กษัตริย์ ทรง บัญชา ข้าพเจ้า ให้ ทำ เรื่อง หนึ่ง รับสั่ง แก่ ข้าพเจ้า ว่า ` อย่า บอก เรื่อง ซึ่ง เรา ใช้ เจ้า ไป กระทำ นั้น แก่ ผู้ ใด ให้ รู้ เลย และ ด้วย เรื่อง ซึ่ง เรา มอบหมาย แก่ เจ้า นั้น ' ข้าพเจ้า ได้ นัดหมาย ไว้ กับ พวก ผู้ รับ ใช้ ณ ที่ แห่ง หนึ่ง

3ฉะนั้น บัดนี้ ท่าน มี อะไร ติดมือ อยู่ บ้าง เล่า ขอม อบ ขนมปัง ไว้ ใน มือ ข้าพเจ้า สัก ห้า ก้อน หรือ อะไร ๆ ที่ มี ที่ นี่ ก็ได้ "

4ปุโรหิต นั้น ตอบ ดา วิด ว่า " ข้าพเจ้า ไม่ มี ขนมปัง ธรรมดา ติดมือ เลย แต่ มี ขนมปัง บริสุทธิ์ ขอ แต่ คน หนุ่ม ได้ อยู่ ห่าง จาก ผู้หญิง มา แล้ว ก็ แล้วกัน "

5และ ดา วิด ก็ ตอบ ท่าน ปุโรหิต ว่า " ที่จริง ตั้งแต่ เรา ออก ไป ปฏิบัติ งาน ผู้หญิง ก็ ถูกกัน ไว้ ให้ ห่าง จาก เรา ทั้งหลาย ประมาณ สาม วัน และ ภาชนะ ของ คน หนุ่ม ก็ บริสุทธิ์ และ ขนมปัง นั้น เป็น อย่าง ธรรมดา อยู่ แล้ว ถึง แม้ ว่า ขนมปัง นั้น ถูก ชำระ ให้ บริสุทธิ์ ใน ภาชนะ แล้ว "

6ดังนั้น ปุโรหิต จึง มอบ ขนมปัง บริสุทธิ์ ให้ แก่ ดา วิด เพราะ ที่ นั่น ไม่ มี ขนมปัง อื่น นอกจาก ขนมปัง หน้า พระ พักตร์ ซึ่ง เก็บ มา จาก หน้า พระ พักตร์ พระ เยโฮวาห์ เพื่อ วาง ขนมปัง ใหม่ ใน วัน ที่ เก็บ เอา ขนมปัง เก่า นั้น ออก ไป

7ใน วัน นั้น มี ชาย คน หนึ่ง อยู่ ที่ นั่น เป็น ผู้ รับ ใช้ ของ ซา อูล มี ธุระ ต้อง เฝ้า พระ เยโฮ วาห์อยู่ เขา ชื่อ โด เอก คน เอ โดม เป็น หัวหน้า คน เลี้ยง สัตว์ ของ ซาอูล

8และ ดา วิด กล่าว แก่ อา หิเมเลค ว่า " ท่าน ไม่ มี หอก หรือ ดาบ ติดมือ อยู่ สัก เล่ม หนึ่ง หรือ ด้วย ข้าพเจ้า มิได้ นำ ดาบ หรือ เครื่อง อาวุธ ติด มา เลย เพราะ ราชการ ของ กษัตริย์ เป็นการ ด่วน "

9ปุโรหิต นั้น จึง กล่าว ว่า " ดาบ ของ โกลิอัทคน ฟีลิสเตีย ซึ่ง ท่าน ฆ่า เสีย ที่ หุบเขา เอลา ห์นั้น ดูเถิด ยัง ห่อ ผ้า อยู่ ที่ ข้าง หลัง เอโฟด ถ้า ท่าน ต้องการ ดาบ นั้น จง เอา ไป เถิด นอกจาก เล่ม นั้น แล้ว ก็ ไม่ มี ดาบ อื่น อีก " และ ดา วิด กล่าว ว่า " ไม่ มี ดาบ อื่น เหมือน ดาบ เล่ม นั้น แล้ว ขอ ให้ ข้าพเจ้า เถิด "

10ดา วิด หนี จาก ซา อู ลไป หา อา คีชกษัตริย์ เมือง กัทและ ดา วิด ก็ ลุก ขึ้น ใน วัน นั้น หนี จาก พระ พักตร์ ซา อู ลไป หา อา คีชกษัตริย์ เมืองกัท

11และ มหาดเล็ก ของ อา คีชทูล ว่า " ดา วิด คน นี้ ไม่ ใช่ หรือ ที่ เป็น กษัตริย์ ของ แผ่นดิน นั้น เขา มิได้ เต้นรำ และ ขับ เพลง รับ กัน หรือ ว่า ` ซา อู ลฆ่าคน เป็น พัน ๆ และ ดา วิด ฆ่า คน เป็น หมื่น ๆ ' "

12และ ดา วิด ก็ จำ ถ้อยคำ เหล่า นี้ ไว้ ใน ใจ และ กลัว อา คีชกษัตริย์ เมือง กัทอย่าง มาก

13ท่าน จึง เปลี่ยน อากัปกิริยา ต่อหน้า เขา ทั้งหลาย และ กระทำ ตน เป็น คน บ้า ใน มือ เขา เที่ยว กา ไว้ ที่ ประตู รั้ว และ ปล่อย ให้ น้ำลายไหล ลง เปรอะ เครา

14อา คีชจึง สั่ง ผู้ รับ ใช้ ของ ท่าน ว่า " ดูเถิด เจ้า เห็น ว่า คน นั้น บ้า แล้ว เจ้า พา เขา มา หา เรา ทำไม

15ข้า ขาด คน บ้า หรือ เจ้า จึง พา คน นี้ มา ทำ บ้า ให้ ข้า ดู คน อย่าง นี้ ควร เข้า มา ใน นิเวศ ของ ข้า หรือ "

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →