1 Samuel 30

Thai Tok

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

1ดา วิด แก้แค้น การ ทำลาย เมือง ศิกลากอ ยู่ มา ใน วัน ที่ สาม เมื่อ ดา วิด กับ คน ของ ท่าน มา ถึง เมือง ศิกลาก ปรากฏ ว่า คน อา มา เลข ได้ มา ปล้น ทาง ภาค ใต้ กับ ปล้น ศิกลาก แล้ว เขา ชนะ ศิกลาก และ เผา เสีย ด้วย ไฟ

2และ จับ ผู้หญิง กับ ทุก คน ที่ อยู่ ใน นั้น ไป เป็น เชลย ทั้ง ผู้ใหญ่ และ เด็ก ไม่ ได้ ฆ่า ผู้ ใด เลย แต่ กวาดต้อน ไป ตาม ทาง ของ เขา

3เมื่อ ดา วิด กับ คน ของ ท่าน มา ที่ ตัวเมือง ดูเถิด เมือง นั้น ถูก เผา ด้วย ไฟ และ ภรรยา กับ บุตร ชาย บุตร สาว ของ เขา ก็ ถูก กวาด ไป เป็น เชลย

4แล้ว ดา วิด กับ ประชาชน ที่ อยู่ กับ ท่าน ก็ ร้องไห้ เสียง ดัง จน เขา ไม่ มี กำลัง จะ ร้องไห้ อีก

5อา หิโน อัม ชาวยิสเรเอล และ อา บี กายิลภรรยา ของ นา บาล ชาว คา รเมล ภรรยา ทั้ง สอง ของ ดา วิด ก็ ถูก กวาด ไป เป็น เชลย ด้วย

6และ ดา วิด ก็ เป็น ทุกข์ หนัก เพราะ ประชาชน พูด กัน ว่า จะ ขว้าง ท่าน เสีย ด้วย ก้อน หิน ด้วย จิตใจ ของ ประชาชน ต่าง ก็ ขมขื่น มาก เพราะ บุตร ชาย และ บุตร สาว ของ เขา แต่ ดา วิด ก็ มี กำลัง ขึ้น ใน พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ ท่าน

7ดา วิด จึง พูด กับ อา บี ยา ธาร์ปุโรหิต บุตร ชาย ของ อา หิเมเลค ว่า " ขอ นำ เอ โฟดมา ให้ ข้าพเจ้า " อา บี ยา ธาร์ก็ นำ เอ โฟดมา ให้ ดา วิด

8และ ดา วิด ทูล ถาม พระ เยโฮ วาห์ว่า " สมควร ที่ ข้าพระ องค์ จะ ติดตาม กอง ปล้น นี้ หรือ ข้าพระ องค์ จะ ขับ ทัน เขา หรือ " พระองค์ ตอบ ท่าน ว่า " จง ติดตาม เถิด เจ้า จะ ไป ทัน เขา แน่ และ จะ เอา สิ่ง สารพัด กลับคืน แน่ "

9ดา วิด ก็ ยก ออก ติดตาม พร้อม กับ คน ที่ อยู่ กับ ท่าน หก ร้อย นั้น และ เขา มา ถึง ลำธารเบโสร์ คน ที่ ล้าหลัง ก็ พัก อยู่ ที่ นั่น

10แต่ ดา วิด ติดตาม ต่อ ไป ทั้ง ตัว ท่าน และ คน สี่ ร้อย สอง ร้อย ที่ อ่อนเพลีย เกิน ที่ จะ ข้าม ลำธาร เบโสร์ก็ หยุด พัก อยู่

11เขา ทั้งหลาย พบ ชาว อี ยิปต์คน หนึ่ง อยู่ ที่ กลางแจ้ง จึง นำ เขา มา หา ดา วิด ให้ ขนมปัง และ เขา ก็ รับประทาน และ ให้ น้ำ เขา ดื่ม

12และ ให้ ขนม มะเดื่อ แผ่น หนึ่ง กับ ช่อ องุ่น แห้ง สอง ช่อ เมื่อ เขา รับประทาน แล้ว จิตใจ ของ เขา ก็ ฟื้น ขึ้น เพราะ เขา ไม่ ได้ รับประทาน ขนมปัง หรือ ดื่ม น้ำ มา สาม วัน สาม คืน แล้ว

13และ ดา วิด ถาม เขา ว่า " เจ้า เป็น คน พวก ไหน และ เจ้า มา จาก ไหน " เขา ตอบ ว่า " ข้าพเจ้า เป็น คน หนุ่ม ชาว อียิปต์ เป็น คนใช้ ของ คน อา มา เลข คน หนึ่ง เมื่อ สาม วัน มา แล้ว ข้าพเจ้า ป่วย นาย ข้าพเจ้า จึง ทิ้ง ข้าพเจ้า ไว้

14เรา มา ปล้น ที่ ถิ่น ใต้ ของ คนเคเรธี และ ปล้น ที่ ส่วน ของ ยูดาห์ และ ที่ ถิ่น ใต้ ของ คาเลบ และ เรา เผา เมือง ศิกลาก เสีย ด้วย ไฟ "

15ดา วิด ถาม เขา ว่า " เจ้า จะ พา เรา ลง ไป ถึง กอง ปล้น นี้ หรือ ไม่ " เขา ตอบ ว่า " ขอ ปฏิญาณ แก่ ข้าพเจ้า ใน พระ นาม ของ พระเจ้า ว่า จะ ไม่ ฆ่า ข้าพเจ้า และ ท่าน จะ ไม่ มอบ ข้าพเจ้า ไว้ ใน มือ นาย ของ ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า จึง จะ พา ท่าน ไป ที่ กอง ปล้น นั้น "

16เมื่อ เขา พา ท่าน ลง ไป แล้ว ดูเถิด ก็ พบ เขา ทั้งหลาย แผ่ กัน อยู่ เต็ม ดิน ไป หมด ต่าง กิน และ ดื่ม และ เต้นรำ เพราะ เขา ริบ ได้ ข้าวของ มากมาย มา จาก แผ่นดิน ฟีลิส เตียและ จาก แผ่นดิน ยูดาห์

17และ ดา วิด ก็ ฆ่า ฟัน เขา ตั้งแต่ โพล้เพล้ จนถึง เวลา เย็น ของ วัน รุ่ง ขึ้น ไม่ มี ชาย คน ใด หนี รอด ไป ได้ สัก คน เดียว เว้นแต่ ชาย สี่ ร้อย คน ซึ่ง ขี่ อูฐ หนี ไป

18ดา วิด ได้ สิ่งของ ต่างๆ ที่ คน อา มา เลข ริบ คืน มา ทั้งหมด และ ดา วิด ช่วย ภรรยา ทั้ง สอง ของ ท่าน รอด ได้

19ไม่ มี อะไร ขาด จาก ท่าน ไป เลย ไม่ ว่า เล็ก หรือ ใหญ่ บุตร ชาย หรือ บุตร สาว ใน สิ่ง ที่ ริบ ไป หรือ สิ่ง ที่ เขา เหล่า นั้น เอา ไป ดา วิด ได้ คืน มา หมด

20ดา วิด ยัง จับ ได้ บรรดา ฝูง แพะ แกะ ฝูง วัว และ เขา ไล่ ต้อน ฝูง สัตว์ ไป ข้าง หน้า ท่าน กล่าว ว่า " นี่ เป็น ส่วน หนึ่ง ของ ดา วิด ริบ มา "

21แล้ว ดา วิด กลับ มายัง คน สอง ร้อย ผู้ ที่ อ่อนเพลีย เกิน ที่ จะ ตาม ดา วิด ไป ซึ่ง ให้ พัก อยู่ ที่ ลำธารเบโสร์ และ เขา ก็ ออก ไป ต้อนรับ ดา วิด และ ต้อนรับ ประชาชน ที่ อยู่ กับ ท่าน เมื่อ ดา วิด เข้า มา ใกล้ ประชาชน ท่าน ก็ คำนับ เขา ทั้งหลาย

22คน ชั่ว และ คน อันธพาล ทั้งสิ้น ใน พวก พล ที่ ติดตาม ดา วิด ไป จึง กล่าว ว่า " เพราะ เขา ไม่ ไป กับ เรา เรา จะ ไม่ ให้ สิ่ง ที่ เรา ริบ มา ได้แก่ เขา เลย นอกจาก ให้ ต่าง คน มา พา ภรรยา และ บุตร ของ เขา ไป ก็ แล้วกัน "

23แต่ ดา วิด กล่าว ว่า " พี่น้อง ทั้งหลาย ของ ข้าพเจ้า เอ๋ย ท่าน อย่า ทำ อย่าง นั้น กับ สิ่ง ซึ่ง พระ เยโฮ วาห์ทรง มอบ แก่ เรา ผู้ ได้ ทรง พิทักษ์ รักษา เรา ไว้ และ ทรง มอบ กอง ปล้น ซึ่ง มา ต่อสู้ กับ เรา ไว้ ใน มือ ของ เรา

24ใน เรื่อง นี้ ใคร จะ ฟัง เสียง ของ ท่าน เพราะ คน ที่ ลง ไป รบ ได้ส่วน แบ่ง ของ เขา อย่างไร คน ที่ เฝ้า กอง สัมภาระ อยู่ ก็ ควร ได้ส่วน แบ่ง อย่าง นั้น ให้ เขา ทั้งหลาย รับ ส่วน แบ่ง เหมือน กัน "

25ตั้งแต่ นั้น เป็นต้น ไป ดา วิด ก็ ตั้ง ข้อ นี้ ให้ เป็น กฎเกณฑ์ และ กฎ แก่ อิส รา เอลจน ทุกวันนี้

26เมื่อ ดา วิด มา ถึง เมือง ศิกลาก แล้ว ก็ ส่ง ของ ที่ ริบ ได้นั้น ส่วน หนึ่ง ไป ให้ เพื่อน ซึ่ง เป็น พวก ผู้ใหญ่ ใน ยู ดาห์กล่าว ว่า " ดูเถิด นี่ เป็น ของขวัญ ฝาก มา ให้ท่า น ซึ่ง เป็น ส่วน ของ ของ ริบ จาก ศัตรู ของ พระ เยโฮวาห์ "

27คือ แก่ คน ที่ อยู่ ในเบธเอล ใน รา โม ท ทาง ภาค ใต้ ใน ยัทที ร

28ใน อา โรเออร์ ใน สิ ฟโมท ใน เอ ช เท โม อา

29ใน ราคาล ใน หัวเมือง ของ คน เยราเมเอล ใน หัวเมือง ของ คนเคไนต์

30ใน โฮ ร มาห์ ใน โค ราชา น ในอาธาค

31ใน เฮ โบ รน คือ ให้ แก่ ทุก ตำบล ที่ ดา วิด กับ คน ของ ท่าน ได้ เคย ไปๆ มาๆ

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →