1 Corinthians 10

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1Не хачу, браты, каб вы ня ведалі, што нашыя бацькі ўсе былі пад воблакам, і ўсе перайшлі праз мора,

2ды ўсе былі ахрышчаны ў (імя) Майсея ў воблаку і ў моры,

3усе таксама спажывалі тую самую духовую страву

4і пілі таксама духовае пітво. Пілі вось з духовай скалы, што ішла з імі, а тая скала — Хрыстос.

5Але ня многіх з іх ўпадабаў сабе Бог, таму ляглі яны ў пустыні.

6А гэтыя падзеі — прыклад нам, каб не былі мы ахвотныя да зла, як яны ахвотныя былі.

7Ня будзьце таксама ідалапаклоньнікамі, як некаторыя з іх, як напісана: “Засеў народ есьці, і піць, і весяліцца”.

8І не рабіма распусты, як яны распуставалі некаторыя, і ў адзін дзень загінула іх дваццаць тры тысячы.

9І не спакушайма Хрыста, як яны спакушалі ды пагінулі ад зьмеяў.

10І не наракайце, як некаторыя з іх наракалі і пагінулі ад нішчыцеля.

11Ды ўсё гэта адбылося з імі як прадказаньне будучага і запісана на павучэньне для нас, пражываючых пры канцы вякоў.

12Хай той, каму, здаецца, што стаіць, глядзіць, каб ня ўпаў.

13Вас наведала спакуса, звычайная людзям. Верны ж Бог, які не дапусьціць вас спакушаць больш, чым можаце вытрымаць, але са спакусай дае сілу яе пераадолець, каб маглі выстаяць.

14Дзеля гэтага, мае найдаражэйшыя, сьцеражыцеся пакланяцца ідалам.

15Кажу гэта як людзям разумным. Вы судзіце самі тое, што гавару:

16Келіх багаславенства, каторы багаславім, ці ня ёсьць удзелам у Крыві Хрыстовай? А хлеб, каторы ломім ці ня ёсьць удзелам у Целе Хрыстовым?

17Калі адзін хлеб, таму мы, многія, творым адно цела, бо ўсе мы дзелімся тым самым хлебам.

18Прыгледзьцеся Ізраэлю паводле цела: ці тыя, што ядуць ахвяры (з аўтара), ня ёсьць удзельнікамі аўтара?

19Што хачу сказаць? Ці ахвяра, складзеная ідалам, ёсьць нечым (важным)? Або сам ідал ёсьць чымсьці (важным)?

20Не! Бо тое, што пагане складаюць у ахвяру, дэманам складаюць у ахвяру, а ня Богу. А я не хацеў бы, каб вы мелі нешта супольнае з дэманамі.

21Ня можаце піць з келіха Госпада ды з келіха дэманаў; ня можаце быць удзельнікамі Госпадавага стала і стала дэманаў.

22Ці ж нам гнявіць Госпада? Ці ж мы дужэйшыя за Яго?

23“Усё можна!” Але ня ўсё карысна. “Усё можна!” Але ня ўсё будуе.

24Хай ніхто ня гоніцца за сваёй карысьцю, але за карысьцю бліжняга.

25Дык усё, што на рынку прадаюць, ешце, не сумняваючыся дзеля (супакою) сумленьня,

26бо Госпадава зямля і ўсё, што яе напаўняе.

27Калі вас запросіць хтосьці з няверучых, і захочаце пайсьці, дык ешце ўсё, што вам пададуць, не сумняваючыся, што да сумленьня.

28Але калі б хто сказаў: “Гэта было ахвяравана ідалам”, — ня ешце з увагі на таго, хто вас перасьцярог, ды з увагі на сумленьне.

29Маю на ўвазе не тваё сумленьне, але бліжняга. Чаму ж чужое сумленьне мела б судзіць маю свабоду?

30Калі я ем што з падзякаю, то чаму мяне ачарняюць за тое, за што я дзякую.

31Дзеля таго ці вы ясьцё, ці вы піцё, ці што іншае робіце, усё на хвалу Божую рабіце!

32Ня будзьце прычынай згаршэньня ані для Юдэяў, ані для Грэкаў, ані для Царквы Божае.

33Гэтак і я стараюся ўсім у-ва ўсім падабацца, не шукаючы сваёй карысьці, але што карыснае многім, каб яны былі збаўлены.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →