1 Corinthians 15 — Belarusian Bible (CHNT) 1999

10Але з ласкі Бога ёсьць тым, кім ёсьць, ды дадзеная мне ласка Ягоная не была дарэмнай. Наадварот, працаваў я больш ад іх усіх, не я, што праўда, але ласка Божая са мною.

11Дык ці я, ці яны, мы так навучаем, і вы так паверылі.

12Калі аб Хрысьце гаворыцца, што Ён уваскрос з памёршых, дык чаму некаторыя з-паміж вас кажуць, што няма ўвасрасеньня мёртвых?

13Калі няма ўваскрасеньня мёртвых, дык і Хрыстос не ўваскрос.

14А калі Хрыстос не ўваскрос, дык дарэмнае навучаньне нашае, ды дарэмная таксама вера вашая.

15А мы аказаліся б фальшывымі сьведкамі Бога, бо мы сьведчылі пра Бога, што Ён уваскрасіў Хрыста, якога не ўваскрашаў, калі памёршыя не ўваскрасаюць.

16Калі памёршыя не ўваскрасаюць, дык і Хрыстос не ўваскрос.

17А калі Хрыстос не ўваскрос, пустая вера вашая, і вы дасюль застаецёся ў грахах сваіх.

18Дык затым і тыя, што памерлі ў Хрысьце, пайшлі на загубу.

19Калі ў гэтым жыцьці мы спадзяемся толькі на Хрыста, дык мы найнешчасьлівейшыя з усіх людзей.

20Але цяпер Хрыстос уваскрос першы спасярод памёршых.

21Бо як праз чалавека прыйшла сьмерць, так праз чалавека і ўваскрасеньне з мёртвых;

22бо як у Адаме ўсе паміраюць, так у Хрысьце ўсе ажывуць.

23Але кожны па сваёй чарзе: першы Хрыстос, затым тыя, што належаць да Хрыста, у час прыйсьця Ягонага;

24наастатак прыйдзе канец, калі перадасьць Ён караляваньне Богу і Айцу, ды калі пераможа ўсякае начальства, усякую ўладу ды моц.

25Бо Яму належыцца валадарыць, аж пакуль не паложыць пад ногі свае ўсіх ворагаў.

26Апошні вораг будзе зьнішчаны — сьмерць.

27Усё бо Ён кінуў пад ногі свае. Калі сказана: “Усё паддана (Яму)”, значыць гэта, што ўсё, апрача Таго, хто Яму ўсё падуладніў.

28А калі ўжо ўсё будзе Яму падуладна, тады і сам Сын пакарыцца Таму, хто Яму падуладніў усё, каб Бог быў усім у-ва ўсіх.

29Бо што робяць тыя, што прыймаюць хрост за памёршых? Калі памёршыя не ўваскрасаюць, дык нашто прыймаюць хрост за іх?

30Дык пашто і мы ставім сябе што хвіліну на небясьпеку?

31Заручаю вас праз гонар, які я маю ў вас у Езусе Хрысьце, Госпадзе нашым, што я кожны дзень паміраю.

32Калі я толькі як чалавек у Эфэзе змагаўся з дзікімі зьвярамі, што мне з таго? Калі памёршыя не ўваскрасаюць, дык будзем есьці і піць, бо заўтра памром.

33Не падманывайце сябе! “Дзеля ліхіх гутарак псуюцца добрыя звычаі”.

34Ацьверазіцеся як сьлед і перастаньце грашыць! Бо ёсьць сярод вас такія, што не прызнаюць Бога. На сорам вам кажу гэта.

35Спытае нехта: “А як памёршыя ўваскрасаюць? У якім целе прыйдуць?”

36О, неразумны! Дык жа тое, што сееш, не аджыве, калі перш не памрэ.

37Тое, што сееш, ня ёсьць адразу целам, якім становіцца потым, але звычайным зернем, скажам, пшанічным або якім другім.

38Але Бог дае яму такое цела, якое захацеў; і кожнаму насеньню сваё.

39Ня ўсе целы аднолькавыя, але іншыя целы ў людзей, іншыя целы ў жывёлаў, а яшчэ іншыя ў птушак, ды іншыя ў рыбаў.

40Ёсьць целы нябесныя і целы зямныя, але іншая слава нябесных, іншая зямных.

41Іншы бляск сонца, а іншы месяца ды зорак. Адна зорка ад другой розьніцца яркасьцю.

42Падобная і з уваскрасеньнем памёршых: сеецца на зьнішчэньне, а паўстае ў незьнішчальнасьці;

43сеецца ў паніжэньні, а паўстае ў хвале; сеецца ў кволасьці, а паўстае ў моцы;

44сеецца цела душэўнае, а паўстае цела духоўнае. Калі ёсьць цела душэўнае, дык ёсьць і (цела) духоўнае.

45Так вось і напісана: “Стаўся першы чалавек. Адам жывою душою”, а апошні Адам стаўся Духам жыватворчым.

46Аднак перш было ня тое, што духовае, але тое, што душэўнае; духовае ж было потым.

47Першы чалавек з зямлі, зямны, другі чалавек — з неба.

48Які той зямны, такія і зямныя; які Той нябесны, такія і нябесныя,

49і як насілі мы вобраз зямнога (чалавека), так будзем насіць вобраз нябеснага.

50Кажу вам, браты, што цела і кроў ня могуць атрымаць Каралеўства Божага, ды тое, што зьнішчальнае, ня можа мець спадчыны ў незьнішчальным.

51Вось аб’яўляю вам тайну: Ня ўсе мы памром, але ўсе будзем пераменены,

52адразу, імгненна, на гук апошняй трубы; бо затрубіць (труба), і паўстануць памёршыя незьнішчальнымі і мы будзем пераменены.

53Бо трэба, каб тое, што зьнішчальнае, прыадзелася ў незьнішчальнасьць, і сьмяротнае — у несьмяротнасьць.

54А калі ўжо тое, што зьнішчальнае, адзенецца ў незнішчальнасьць, і сьмяротнае гэтае прыадзенецца ў несьмяротнасьць, тады збудуцца напісаныя словы: “Праглынена сьмерць перамогаю.

55Сьмерць, дзе твая перамога? Сьмерць, дзе тваё джала?”

56Джала сьмерці — грэх, а сіла грэху — закон.

57Богу ж падзяка за тое, што даў нам перамогу праз Госпада нашага Езуса Хрыста.

58Дзеля таго, браты мае ўмілаваныя, будзьце стойкімі і непахіснымі, заўсёды рупліва занятыя справай Госпада, помнячы, што праца вашая ня будзе дарэмнай Бога.