bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Javanese
/
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
/
Leviticus 25
Leviticus 25
Javanese KJS17 (Kitab Jawa Suriname)
← Chapter 24
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 26 →
1
GUSTI ngetokké tembung marang Moses ing gunung Sinai:
2
“Wong Israèl pada omongana mengkéné: Mbésuk yèn kowé wis pada mlebu ing negara sing bakal Tak wènèhaké marang kowé, lemah kuwi kudu olèh sabat, kanggo sabat pasrah marang GUSTI.
3
Sak njeruhné nem taun suwéné kowé nyebarana lemahmu, lan sak njeruhné nem taun kowé ngetoki putyuké tanduranmu anggur, lan nanduri pametuné lemah kuwi,
4
nanging tauné sing kaping pitu, kuwi sabat kanggo lemah kuwi, wayah ngasuh babar pisan, ya sabat pasrah marang GUSTI; lemahmu aja kok sebari lan tanduranmu anggur aja kok ketoki putyuké.
5
Lan apa waé sing tukul déwé sangka lemahmu kuwi, aja kok panèni lan woh tanduranmu wit anggur sing ora kok ketoki putyuké kuwi, aja kok unduhi. Taun kuwi dadia taun lèrèn babar pisan kanggo lemah kuwi.
6
Pametuné lemah sak njeruhné sabat kuwi pada kok panganen, ya kowé, ya peladènmu lanang lan wadon lan buruhmu uga wong liyané bangsa sing pada manggon tyampur karo kowé.
7
Ya kanggo kéwan-kéwanmu lan kéwan-kéwan alasan ing kebonmu, sak pametuné kabèh kuwi dadia pangané.
8
Kowé terus ngitunga pitung taun sabat, ya kuwi pitung taun kaping pitu, dadi pitung pendaké taun sabat mau pada karo patang puluh sanga taun.
9
Sakwisé mengkono terus ing sasi kaping pitu tanggal kaping sepuluh, ing dina riyaya rukunan, kowé ndlajahana ing sak tanahmu kabèh karo ngunèkna trompèt.
10
Tauné sing kaping sèket kuwi sutyèkna, lan ngumumna kamerdikan marang wong sak isiné negara kabèh; taun kuwi pada digawé taun Yobèl, saben wong sak panunggalmu pada bali menyang lemahé sing dadi duwèké lan brayaté.
11
Taun sing kaping sèket kuwi pada kok dadèkna taun Yobèl, kowé aja pada nyebar wiji, lan apa sing bakal tukul déwé, aja kok panèni, lan aja pada ngunduhi woh wit anggur sing ora kok ketoki putyuké.
12
Awit kuwi taun Yobèl kuwi sutyi kanggo kowé; sing dadi panganmu apa sing kok unduhi sangka kebonmu.
13
Ing taun Yobèl kuwi saben wong sak panunggalmu mbalik marang lemah sing dadi duwèké.
14
Yèn kowé ngedol sembarang apa marang sak pepadamu, utawa tuku apa waé sangka sak pepadamu, aja ana sing nggawé ruginé.
15
Yèn tuku sangka sak pepadamu kuwi nuruta tyatyahé taun, sakwisé taun Yobèl, lan sak pepadamu enggoné ngedol marang kowé nuruta tyatyahé taun panèn.
16
Mundak okèh tyatyahé taun, mundak larang regané, mundak setitik tauné, mundak murah regané; awit sing didol marang kowé kuwi tyatyahé panèn.
17
Dadi aja ana sing nggawé ruginé marang pepadamu, nanging kowé wedia marang Gusti Allahmu; awit Aku iki GUSTI, Gusti Allahmu.
18
Kaya mengkono enggonmu kudu nglakoni katetepan-Ku lan tansah pada gondèlan marang pernatan-Ku, nganti kowé bakal pada manggon ing kana karo ayem lan tentrem.
19
Lemah kuwi bakal ngetokké wohé, lan kowé pada mangan nganti warek lan panggonanmu ing kono bakal karo ayem lan tentrem.
20
Yèn kowé pada takon: Apa sing bakal pada tak pangan ing taun sing kaping pitu kuwi? Aku pada ora dililani nyebar lan ora kena nglumpukké pametuné lemah!
21
Ing kono Aku bakal mréntahké berkah-Ku marang kowé ing taun sing kaping nem; nganti bakal ngetokké sing nyukupi kanggo telung taun.
22
Ing taun sing kaping wolu, kowé bakal pada nyebar, nanging kowé bakal pada mangan pametuné sing ndisik nganti tekan taun sing kaping sanga; nganti mlebuné pametuné kuwi, kowé ijik bakal pada mangan sing ndisik.”
23
“Lemah aja didol selawasé, awit lemah kuwi duwèk-Ku, lan kowé kuwi pada dadi wong mantya, sing mantya kanggo Aku.
24
Mulané ing lemah duwèkmu kabèh, kowé pada nglilanana yèn lemah kuwi kena ditebus.
25
Yèn ana sedulurmu sing tiba ing mlarat, nganti ngedol sak bagéan lemahé, kuwi seduluré sing nduwé wewenang nebus, ya kuwi seduluré sing tyedak déwé, kuwi maraa nebus sing wis didol seduluré kuwi.
26
Nanging yèn ora nduwé sanak sing wajip nebus, nanging sakwisé mengkono bisa nebus déwé awit wis nemu sing digawé nebus duwèké,
27
kuwi ngitunga enggoné ngedol mau wis pirang taun, terus luwihané dibalèkaké marang sing nuku, karo mengkono wong mau terus bisa mulih menyang lemah duwèké.
28
Nanging yèn ora nduwé sing digawé mbalèkké, ing kono duwèké sing wis didol tetep ing tangané sing tuku nganti tekan ing taun Yobèl. Ing taun Yobèl lemah kuwi bakal luwar, lan wong mau bisa mulih menyang lemah duwèké.”
29
“Yèn ana wong adol omah ing kuta sing pageré témbok, omah kuwi kenèngé ditebus mung tekan taun pendaké, diitung sangka enggoné ngedol; enggoné kudu nebus mung sak njeruhné setaun.
30
Nanging yèn nganti setaun ora ditebus, omah mau tetep dadi duwèké sing tuku nganti turun-temurun, ing taun Yobèl ora bisa bali.
31
Nanging omah ing désa sing ora diubengi pager témbok, kuwi dipadakaké karo lemah ing negara kono, pada kena ditebus lan ing taun Yobèl kudu bali.
32
Kanggo omah ing kuta-kutané wong Lévi, wong Lévi kuwi selawasé nduwé wewenang nebus.
33
Nanging yèn ana wong Lévi sing ora nebus duwèké, nanging omah sing didol ing kutané déwé, kuwi ya kudu bali ing taun Yobèl, awit omah ing kutané wong Lévi kuwi pada dadi wewenangé ing sak tengahé wong Israèl.
34
Nanging kanggo ara-ara kanggo angon ing sak ubengé kutané, kuwi aja didol, awit kuwi dadi duwèké ing selawasé.”
35
“Yèn sedulurmu tiba ing mlarat, nganti wis ora bisa ngglawat ing ngarepmu, kuwi kudu diréwangi, pada kaya wong mantya utawa wong neneka, supaya bisa tetep urip ing tengahmu.
36
Aja kok jaluki anakan duwit utawa batiné duwit, nanging kowé wedia marang Gusti Allahmu, supaya sedulurmu kuwi bisa urip ing tengahmu.
37
Enggonmu ngutangké aja njaluk anakan lan enggonmu nulungi pangan aja karo nggolèk bati.
38
Aku iki GUSTI, Gusti Allahmu, sing wis ngentasaké kowé sangka negara Egipte lan Tak wènèhi negara Kanaan, supaya Aku dadi Gusti Allahmu.
39
Mengkono menèh yèn ana sedulurmu sing tiba ing mlarat ing tengahmu, nganti pasrah bongkokan marang kowé, kuwi aja kok dadèkké kaya batur tukon.
40
Kaya buruh, utawa wong mantya ing omahmu, enggoné nyambut nggawé ing panggonanmu nganti tekan taun Yobèl.
41
Sakwisé kuwi terus lilanana metu sangka omahmu uga anak-anaké, mulih menyang panggonané brayaté lan duwèké para leluhuré.
42
Awit wong kuwi abdi-Ku sing wis Tak etoké sangka negara Egipte, ora kena didol tyarané kaya baturé tukon.
43
Aja kok tindes, nanging kowé wedia marang Gusti Allahmu.
44
Nanging baturmu tukon lanang utawa wadon sing arep kok nduwèni, kuwi kudu para bangsa ing sak kiwa-tengenmu; mung tunggalané kuwi sing kena kok tuku dadi baturmu lanang utawa wadon.
45
Lan menèh sing kena kok tuku ya kuwi tunggalané anaké para wong mantya sing manggon ing tengahmu, sing lair ing negaramu. Wong kuwi pada kena kok duwèni.
46
Kuwi edum-edumna dadi warisan marang anak-anakmu, supaya dadi duwèké kanggo warisan, dadi batur iki sak lawas-lawasé. Nanging kanggo wong Israèl, siji-sijiné wong sak panunggalmu aja ana sing ngwasani marang sedulurmu karo peksa.
47
Yèn ana wong mantya utawa wong neka ing tengahmu, sing uripé wis ketyukupan, nanging sedulurmu sing mèlu wong kuwi tiba ing mlarat, nganti ngedol awaké marang wong mantya utawa wong neka kuwi, utawa marang wong sing asal-usulé sangka wong mantya kuwi,
48
sakwisé ngedol awaké mau, dèkné kudu ditebus, ya kuwi salah sijiné wong tunggalané seduluré kena nebus,
49
seduluré bapaké utawa brayaté sing tyedak, utawa yèn wis kuwat déwé, kuwi pantes nebus awaké déwé.
50
Wong kuwi terus itung-itungan karo sing nuku, wiwit taun enggoné ngedol awaké déwé nganti tekan taun Yobèl, lan duwit adolé terus diitung manut tyatyahé taun; enggoné mèlu marang wong sing mantya kuwi anggepen kaya tyatyahé tauné wong buruh.
51
Yèn tyatyahé taun sing kèri kuwi ijik okèh, enggoné mbalèkké duwit tukuné kanggo tebusané awaké kuwi miturut tyatyahé taun mau.
52
Yèn tyatyahé taun sing tekan taun Yobèl kuwi mung kèri setitik, ya itung-itungan karo sing nuku, enggoné mbalèkké duwit tebusan kanggo awaké déwé; diitung manut tyatyahé taun kuwi.
53
Dadi enggoné kerja ing saben tauné marang sing nuku kuwi kaya buruh; ora kena disiya-siya ing ngarepmu.
54
Nanging yèn ora ditebus karo tyara mengkono, ing taun Yobèl kudu dililani metu uga anak-anaké.
55
Awit wong Israèl kuwi pada ngabdi marang Aku, lan pada dadi abdi-Ku sing wis Tak etoké sangka negara Egipte; Aku iki GUSTI, Gusti Allahmu.”
← Chapter 24
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 26 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27