Luke 1 — Lao 2023 (ພຣະຄຳພີລາວສະບັບສະໄໝໃໝ່)

13ແຕ່ເທວະດາຕົນນັ້ນກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ: “ເຊກາຣີຢາ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ຍິນຄຳອະທິຖານຂອງເຈົ້າແລ້ວ. ເອລີຊາເບັດເມຍຂອງເຈົ້າຈະເກີດລູກຊາຍ, ຈົ່ງຕັ້ງຊື່ໃຫ້ເພິ່ນວ່າໂຢຮັນ.

14ເພິ່ນຈະເປັນຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ ແລະ ຄວາມສຸກໃຈຂອງເຈົ້າ ແລະ ຄົນທັງຫລາຍຈະຍິນດີເມື່ອເພິ່ນເກີດມາ,

15ເພາະເພິ່ນຈະເປັນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນສາຍຕາຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ. ເພິ່ນຈະບໍ່ດື່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນ ແລະ ຂອງມຶນເມົາ ແລະ ເພິ່ນຈະເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເຈົ້າຕັ້ງແຕ່ກ່ອນທີ່ເພິ່ນເກີດມາ.

16ເພິ່ນຈະນຳປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນຈຳນວນຫລວງຫລາຍກັບຄືນມາຫາອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຂົາ.

17ແລະ ເພິ່ນຈະອອກໜ້າກ່ອນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າດ້ວຍຈິດວິນຍານ ແລະ ລິດອຳນາດຂອງເອລີຢາ, ເພື່ອໃຫ້ຈິດໃຈຂອງພໍ່ຫັນມາຫາລູກ ແລະ ນຳຄົນບໍ່ເຊື່ອຟັງຫັນມາສູ່ປັນຍາຂອງຄົນຊອບທຳ ເພື່ອຈັດຕຽມຊົນຊາດໜຶ່ງໄວ້ສຳລັບອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ”.

18ເຊກາຣີຢາຖາມເທວະດານັ້ນວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍຈະແນ່ໃຈໃນເລື່ອງນີ້ໄດ້ແນວໃດ? ຂ້ານ້ອຍເປັນຊາຍທີ່ເຖົ້າແກ່ ແລະ ເມຍຂອງຂ້ານ້ອຍກໍມີອາຍຸຫລາຍແລ້ວ”.

19ເທວະດານັ້ນໄດ້ກ່າວກັບເພິ່ນວ່າ, “ເຮົາແມ່ນຄັບຣີເອນ. ເຮົາຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງສົ່ງເຮົາມາເວົ້າກັບເຈົ້າ ແລະ ໃຫ້ມາບອກຂ່າວດີນີ້ແກ່ເຈົ້າ.

20ແລະ ບັດນີ້ເຈົ້າຈະເປັນໃບ້ ແລະ ບໍ່ສາມາດເວົ້າໄດ້ຈົນເຖິງວັນທີ່ເຫດການເຫລົ່ານີ້ຈະເກີດຂຶ້ນ, ເພາະເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ, ເຊິ່ງຈະເປັນຈິງຕາມເວລາທີ່ໄດ້ກຳນົດໄວ້”.

21ໃນຂະນະນັ້ນ ປະຊາຊົນກໍກຳລັງລໍຖ້າເຊກາຣີຢາ ແລະ ກຳລັງສົງໄສວ່າເປັນຫຍັງເພິ່ນຈຶ່ງຢູ່ໃນວິຫານດົນແທ້.

22ເມື່ອເພິ່ນອອກມາ ເພິ່ນກໍເວົ້າກັບພວກເຂົາບໍ່ໄດ້. ພວກເຂົາຈຶ່ງເຂົ້າໃຈວ່າເພິ່ນໄດ້ເຫັນນິມິດຢູ່ໃນວິຫານ, ເພາະເພິ່ນໄດ້ພະຍາຍາມໃຊ້ມືສື່ສານກັບພວກເຂົາ ແຕ່ກໍຍັງບໍ່ສາມາດເວົ້າໄດ້.

23ເມື່ອເພິ່ນເຮັດໜ້າທີ່ຈົນຄົບກຳນົດເວລາແລ້ວ ເພິ່ນກໍກັບບ້ານ.

24ຫລັງຈາກນັ້ນ ນາງເອລີຊາເບັດເມຍຂອງເພິ່ນກໍຖືພາ ແລະ ບໍ່ໄດ້ອອກໄປໃສເປັນເວລາຫ້າເດືອນ.

25ນາງເວົ້າວ່າ, “ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າກະທຳການນີ້ເພື່ອຂ້ານ້ອຍ. ໃນວັນເຫລົ່ານີ້ພຣະອົງໄດ້ສະແດງຄວາມກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ແລະ ເອົາຄວາມອັບອາຍຂອງຂ້ານ້ອຍທີ່ມີຢູ່ໃນທ່າມກາງຄົນທັງຫລາຍອອກໄປ”.

26ໃນເດືອນທີຫົກທີ່ນາງເອລີຊາເບັດກຳລັງຖືພາຢູ່ນັ້ນ, ພຣະເຈົ້າໄດ້ສົ່ງເທວະດາຄັບຣີເອນມາຍັງເມືອງນາຊາເຣັດໃນແຂວງຄາລີເລ,

27ໃຫ້ມາຫາສາວບໍລິສຸດຄົນໜຶ່ງທີ່ເປັນຄູ່ໝັ້ນຂອງໂຢເຊັບ, ຜູ້ສືບເຊື້ອສາຍມາຈາກດາວິດ. ສາວບໍລິສຸດຄົນນັ້ນມີຊື່ວ່າມາຣີ.

28ເທວະດາຕົນນັ້ນໄດ້ໄປຫານາງ ແລະ ກ່າວວ່າ, “ນາງເອີຍ ເຈົ້າເປັນທີ່ພໍໃຈຫລາຍ! ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢູ່ກັບເຈົ້າ”.

29ນາງມາຣີຈຶ່ງກະວົນກະວາຍໃຈຫລາຍໃນຖ້ອຍຄຳຂອງເພິ່ນ ແລະ ສົງໄສວ່າການທັກທາຍແບບນີ້ໝາຍເຖິງອັນໃດ.

30ແຕ່ເທວະດານັ້ນໄດ້ກ່າວແກ່ນາງວ່າ, “ມາຣີເອີຍ, ຢ່າຢ້ານເລີຍ ເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈຈາກພຣະເຈົ້າ.

31ເຈົ້າຈະຖືພາ ແລະ ເກີດລູກຊາຍ, ຈົ່ງຕັ້ງຊື່ລູກນັ້ນວ່າເຢຊູ.

32ພຣະອົງຈະຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ໄດ້ຊື່ວ່າເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າອົງສູງສຸດ. ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າພຣະເຈົ້າຈະມອບບັນລັງຂອງດາວິດຜູ້ເປັນບັນພະບຸລຸດຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ,

33ແລະ ພຣະອົງຈະປົກຄອງເຊື້ອສາຍຂອງຢາໂຄບຕະຫລອດໄປ, ອານາຈັກຂອງພຣະອົງຈະບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດເລີຍ”.

34ນາງມາຣີຈຶ່ງຖາມເທວະດານັ້ນວ່າ, “ຈະເປັນຢ່າງນັ້ນໄດ້ແນວໃດໃນເມື່ອຂ້ານ້ອຍຍັງເປັນສາວບໍລິສຸດຢູ່?”

35ເທວະດານັ້ນໄດ້ຕອບວ່າ, “ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເຈົ້າຈະລົງມາເທິງເຈົ້າ ແລະ ລິດອຳນາດຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດຈະປົກຄຸມເຈົ້າໄວ້. ດັ່ງນັ້ນ ອົງບໍລິສຸດທີ່ຈະເກີດມາຈະໄດ້ຊື່ວ່າ ເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ.

36ແມ່ນແຕ່ເອລີຊາເບັດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າ ກໍຈະໄດ້ລູກຊາຍໃນໄວເຖົ້າ ແລະ ຍິງທີ່ຄົນເວົ້າວ່າເປັນໝັນກໍຖືພາໄດ້ຫົກເດືອນແລ້ວ.

37ເພາະຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະເຈົ້າບໍ່ມີວັນລົ້ມເຫລວ”.

38ນາງມາຣີກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ເປັນຈິງຕາມຄຳຂອງທ່ານ”. ແລ້ວເທວະດານັ້ນກໍຈາກນາງໄປ.

39ໃນເວລານັ້ນມາຣີໄດ້ຕຽມຕົວ ແລະ ຟ້າວໄປຍັງເມືອງໜຶ່ງທີ່ຢູ່ເນີນພູເຂົາຂອງແຂວງຢູດາຍ,

40ນາງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນເຮືອນຂອງເຊກາຣີຢາ ແລະ ກ່າວທັກທາຍນາງເອລີຊາເບັດ.

41ເມື່ອນາງເອລີຊາເບັດໄດ້ຍິນຄຳທັກທາຍຂອງນາງມາຣີ, ລູກໃນທ້ອງຂອງນາງກໍດີ້ນ ແລະ ນາງເອລີຊາເບັດກໍເຕັມໄປດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເຈົ້າ.

42ນາງຈຶ່ງຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, “ເຈົ້າໄດ້ຮັບພອນຫລາຍທີ່ສຸດໃນທ່າມກາງແມ່ຍິງທັງຫລາຍ ແລະ ລູກທີ່ເຈົ້າຈະເກີດອອກມານັ້ນກໍໄດ້ຮັບພອນດ້ວຍ!

43ແຕ່ດ້ວຍເຫດໃດຂ້ານ້ອຍຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມກະລຸນາຫລາຍເຊັ່ນນີ້ ທີ່ແມ່ຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍໄດ້ມາຢ້ຽມຢາມຂ້ານ້ອຍ?

44ພໍແຕ່ຂ້ານ້ອຍໄດ້ຍິນສຽງທັກທາຍຂອງນາງ ລູກໃນທ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍກໍດີ້ນດ້ວຍຄວາມຊື່ນຊົມຍິນດີ.

45ພອນນັ້ນເປັນຂອງນາງທີ່ເຊື່ອວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຈະເຮັດຕາມສັນຍາຂອງພຣະອົງທີ່ມີຕໍ່ນາງ!”

46ແລະ ນາງມາຣີຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ຈິດໃຈຂອງຂ້ານ້ອຍຍົກຍ້ອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ

47ແລະ ຈິດວິນຍານຂອງຂ້ານ້ອຍກໍຊື່ນຊົມຍິນດີໃນພຣະເຈົ້າ ອົງພຣະຜູ້ຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຂອງຂ້ານ້ອຍ,

48ເພາະພຣະອົງໄດ້ໃສ່ໃຈ ຕໍ່ຖານະອັນຕ່ຳຕ້ອຍຂອງຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ. ຈາກນີ້ໄປຄົນທຸກຍຸກຈະເອີ້ນຂ້ານ້ອຍວ່າຜູ້ໄດ້ຮັບພອນ,

49ເພາະວ່າພຣະອົງຜູ້ມີລິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ເຮັດສິ່ງຍິ່ງໃຫຍ່ເພື່ອຂ້ານ້ອຍ ນາມຂອງພຣະອົງບໍລິສຸດ.

50ຄວາມເມດຕາຂອງພຣະອົງກໍແຜ່ມາເຖິງບັນດາຄົນທີ່ຢຳເກງພຣະອົງ, ຈາກຄົນຊົ່ວອາຍຸນີ້ໄປຫາຄົນຊົ່ວອາຍຸໜ້າ.

51ພຣະອົງກະທຳການຍິ່ງໃຫຍ່ດ້ວຍແຂນຂອງພຣະອົງ, ພຣະອົງເຮັດໃຫ້ຄົນທີ່ມີໃຈອວດອ້າງຈອງຫອງກະຈັດກະຈາຍໄປ.

52ພຣະອົງໄດ້ປົດບັນດາຜູ້ປົກຄອງລົງຈາກບັນລັງຂອງພວກເຂົາ ແຕ່ໄດ້ຍົກຄົນຕ່ຳຕ້ອຍຂຶ້ນ.

53ພຣະອົງໃຫ້ຄົນອຶດຢາກເຕັມໄປດ້ວຍສິ່ງດີ ແຕ່ສົ່ງຄົນຮັ່ງມີໜີໄປມືເປົ່າ.

54ພຣະອົງຊ່ວຍອິດສະຣາເອນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ໂດຍພຣະອົງບໍ່ລືມທີ່ຈະເມດຕາ

55ຕໍ່ອັບຣາຮາມ ແລະ ເຊື້ອສາຍຂອງເພິ່ນຕະຫລອດໄປ, ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ສັນຍາໄວ້ກັບບັນດາບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ”.

56ນາງມາຣີໄດ້ພັກເຊົາຢູ່ກັບເອລີຊາເບັດປະມານສາມເດືອນແລ້ວຈຶ່ງກັບເຮືອນ.

57ເມື່ອເຖິງກຳນົດເວລາທີ່ນາງເອລີຊາເບັດຈະເກີດລູກ, ນາງກໍເກີດລູກຊາຍຄົນໜຶ່ງ.

58ບັນດາເພື່ອນບ້ານ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງນາງໄດ້ຍິນວ່າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສະແດງຄວາມເມດຕາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແກ່ນາງ ແລະ ພວກເຂົາກໍໄດ້ມາຮ່ວມຍິນດີກັບນາງ.

59ໃນວັນທີແປດ ພວກເພິ່ນກໍໃຫ້ເດັກນ້ອຍນັ້ນຮັບພິທີຕັດ ແລະ ພວກເພິ່ນກຳລັງຈະຕັ້ງຊື່ໃຫ້ເດັກນ້ອຍນັ້ນວ່າເຊກາຣີຢາຕາມຊື່ຂອງພໍ່,

60ແຕ່ແມ່ຂອງເດັກນ້ອຍໄດ້ທ້ວງຂຶ້ນວ່າ, “ບໍ່ໄດ້! ລາວຕ້ອງມີຊື່ວ່າໂຢຮັນ”.

61ພວກເຂົາກ່າວກັບນາງວ່າ, “ໃນບັນດາຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າບໍ່ມີຜູ້ໃດທີ່ໃຊ້ຊື່ນັ້ນ”.

62ແລ້ວພວກເຂົາໃຊ້ພາສາໃບ້ຖາມພໍ່ຂອງເດັກນ້ອຍເພື່ອຕ້ອງການຮູ້ວ່າເພິ່ນຢາກຕັ້ງຊື່ລູກວ່າແນວໃດ.

63ເພິ່ນຈຶ່ງຂໍໃຫ້ເອົາແຜ່ນກະດານມາແລ້ວຂຽນລົງໄປວ່າ, “ຊື່ຂອງລາວແມ່ນໂຢຮັນ” ເຊິ່ງສ້າງຄວາມປະຫລາດໃຈແກ່ທຸກຄົນ.

64ໃນທັນໃດນັ້ນ ປາກຂອງເພິ່ນກໍເປີດອອກ ແລະ ລີ້ນຂອງເພິ່ນກໍເຊົາຕິດຂັດ ແລ້ວເພິ່ນກໍເລີ່ມກ່າວ ແລະ ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າ.

65ເພື່ອນບ້ານທຸກຄົນຕ່າງກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລະ ຄົນທັງຫລາຍກໍພາກັນເວົ້າເຖິງເລື່ອງເຫລົ່ານີ້ໄປທົ່ວເຂດເນີນພູເຂົາຂອງແຂວງຢູດາຍ.

66ທຸກຄົນທີ່ໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ຕ່າງກໍປະຫລາດໃຈ ແລະ ຖາມກັນວ່າ, “ແລ້ວເດັກນ້ອຍຄົນນີ້ຈະເປັນແນວໃດນໍ?” ເພາະມືຂອງອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຢູ່ນຳລາວ.

67ຝ່າຍເຊກາຣີຢາຜູ້ເປັນພໍ່ກໍເຕັມດ້ວຍພຣະວິນຍານບໍລິສຸດເຈົ້າ ແລະ ກ່າວທຳນວາຍວ່າ:

68ສັນລະເສີນອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ພຣະເຈົ້າຂອງອິດສະຣາເອນ, ເພາະພຣະອົງມາຢ້ຽມຢາມບັນດາຄົນຂອງພຣະອົງ ແລະ ໄຖ່ພວກເຂົາ.

69ພຣະອົງຍົກຊູເຂົາສັດ ແຫ່ງຄວາມພົ້ນສຳລັບພວກເຮົາ ໃນເຊື້ອສາຍຂອງດາວິດຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ

70(ຕາມທີ່ພຣະອົງໄດ້ກ່າວໄວ້ຜ່ານບັນດາຜູ້ທຳນວາຍບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງຕັ້ງແຕ່ສະໄໝບູຮານ),

71ໃຫ້ພົ້ນຈາກພວກສັດຕູຂອງພວກເຮົາ ແລະ ພົ້ນຈາກມືຂອງທຸກຄົນທີ່ກຽດຊັງພວກເຮົາ

72ເພື່ອສະແດງຄວາມເມດຕາຕໍ່ບັນດາບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາ ແລະ ເພື່ອເປັນການລະນຶກເຖິງພັນທະສັນຍາອັນບໍລິສຸດຂອງພຣະອົງ,

73ຄຳສາບານທີ່ພຣະອົງໄດ້ສາບານໄວ້ກັບອັບຣາຮາມບັນພະບຸລຸດຂອງພວກເຮົາຄື:

74ຈະກອບກູ້ພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກມືຂອງພວກສັດຕູຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ໃຫ້ພວກເຮົາສາມາດຮັບໃຊ້ພຣະອົງໂດຍປາດສະຈາກຄວາມຢ້ານ

75ໃນຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ຄວາມຊອບທຳຕໍ່ໜ້າພຣະອົງຕະຫລອດຊີວິດຂອງພວກເຮົາ.

76“ແລະ ສ່ວນເຈົ້າ, ລູກຂອງພໍ່, ເຈົ້າຈະໄດ້ຊື່ວ່າຜູ້ທຳນວາຍຂອງອົງສູງສຸດ, ເພາະວ່າເຈົ້າຈະໄປກ່ອນໜ້າອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເພື່ອຈັດຕຽມທາງສຳລັບພຣະອົງ,

77ເພື່ອຈະໃຫ້ຄົນຂອງພຣະອົງຮູ້ເຖິງຄວາມພົ້ນ ຜ່ານການອະໄພບາບຂອງພວກເຂົາ,

78ເພາະໂດຍຄວາມເມດຕາອັນອ່ອນໂຍນຂອງພຣະເຈົ້າຂອງພວກເຮົາ, ແສງສະຫວ່າງໃນຍາມຮຸ່ງເຊົ້າຈາກສະຫວັນຈະມາຫາພວກເຮົາ

79ເພື່ອສ່ອງສະຫວ່າງແກ່ບັນດາຄົນທັງຫລາຍທີ່ຢູ່ໃນຄວາມມືດ ແລະ ຢູ່ໃນເງົາຂອງຄວາມຕາຍ, ເພື່ອຈະນຳພາຕີນຂອງພວກເຮົາໄປສູ່ທາງແຫ່ງສັນຕິສຸກ”.

80ແລ້ວເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນກໍເຕີບໃຫຍ່ຂຶ້ນ ແລະ ຝ່າຍວິນຍານກໍເຂັ້ມແຂງ, ເພິ່ນໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນຖິ່ນແຫ້ງແລ້ງກັນດານຈົນເຖິງວັນທີ່ຈະໄດ້ມາປາກົດແກ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນ.