2 Samuel 10

Sindhi Bible (Muslim) (مقدس ڪلام توريت، زبور ۽ نبين جون ٻيو لکتون ۽ انجيل شريف)

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1ڪجھہ عرصي کان پوءِ بني عمون جي بادشاهہ وفات ڪئي ۽ سندس پٽ حنون سندس جاءِ تي بادشاهي ڪرڻ لڳو.

2تڏهن دائود چيو تہ ”آءٌ ناحس جي پٽ حنون سان اهڙي مهربانيءَ سان پيش ايندس، جهڙي مهرباني سندس پيءُ مون سان ڪئي هئي.“ سو دائود پنهنجي قاصدن هٿان سندس پيءُ جي عذرخواهي چوائي موڪلي. جڏهن دائود جا قاصد بني عمون جي ملڪ ۾ اچي پهتا،

3تڏهن بني عمون جي اڳواڻن پنهنجي آقا حنون کي چيو تہ ”ڇا اوهين ائين سمجھيو ٿا تہ دائود عذرخواهي ڪرڻ لاءِ اوهان ڏانهن پنهنجا ماڻهو موڪلي اوهان جي پيءُ جو مان ڪري رهيو آهي؟ ڇا دائود پنهنجا قاصد اوهان ڏانهن انهيءَ ڪم لاءِ نہ موڪليا آهن تہ هو شهر جو حال احوال لهي، انهيءَ جي جاسوسي ڪري ۽ پوءِ انهيءَ کي ناس ڪري ڇڏي؟“

4تڏهن حنون دائود جي قاصدن کي پڪڙي، هر هڪ جي اڌ ڏاڙهي ڪوڙائي ڇڏي. سندن ڪپڙا ويهڪ جي جاءِ تائين ڪپائي پوءِ کين روانو ڪري ڇڏيائين.

5جڏهن دائود کي انهيءَ ڳالهہ جي خبر پيئي، تڏهن هن انهن قاصدن سان ملڻ لاءِ ماڻهو موڪليا. جيئن تہ هو ڏاڍا شرمندا هئا، سو بادشاهہ چوائي موڪلين تہ ”جيستائين اوهان جون ڏاڙهيون نہ وڌن تيستائين اوهين يريحو شهر ۾ ئي ترسي پئو، پوءِ اوهين موٽي اچجو.“

6جڏهن بني عمون ڏٺو تہ دائود سان سندن دشمني ٿي پيئي آهي، تڏهن هنن ماڻهو موڪلي بيت‌رحوب جي ارامين ۽ ضوباہ جي ارامين مان ويهہ هزار پيادن کي، معڪہ جي بادشاهہ کي هڪ هزار سپاهين سميت ۽ طوب جي ٻارهن هزار ماڻهن کي، ڪرائي تي گھرائي ورتو.

7دائود جڏهن اها ڳالهہ ٻڌي تڏهن هن يوآب کي بهادرن جي سڄي لشڪر سميت اوڏانهن موڪلي ڇڏيو.

8تڏهن بني عمون پنهنجي گاديءَ واري شهر ربہ کان ٻاهر نڪري شهر جي دروازي جي لنگھہ وٽ جنگ جي لاءِ صفون ٻڌڻ لڳا، جڏهن تہ ضوباہ ۽ رحوب جا ارامي ۽ طوب ۽ معڪہ جا ماڻهو الڳ کُليل ميدان ۾ بيٺل هئا.

9هاڻي جڏهن يوآب ڏٺو تہ سندس اڳيان توڙي پٺيان هو جنگ لاءِ صفون ٻڌي بيٺا آهن، تڏهن هن بني اسرائيل جي ڪجھہ مکيہ بهادرن کي چونڊي ڪڍيو ۽ کين ارامين سان وڙهڻ لاءِ سندن سامهون تيار ڪري بيهاريو.

10باقي ٻيا سڀ ماڻهو هن پنهنجي ڀاءُ ابي‌شيءَ جي هٿ هيٺ ڏنا، جنهن انهن کي بني عمون سان مقابلو ڪرڻ لاءِ سندن سامهون تيار ڪري بيهاريو.

11پوءِ يوآب پنهنجي ڀاءُ کي چيو تہ ”جيڪڏهن ارامي مون کان ڏاڍا ٿي وڃن تہ تون منهنجي مدد ڪجانءِ، پر جي بني عمون تو کان ڏاڍا ٿي ويا تہ آءٌ اچي تنهنجي مدد ڪندس.

12تون رڳو همت ٻڌُ، تہ اسين پنهنجي قوم ۽ پنهنجي خدا جي شهرن لاءِ بهادري ڏيکاريون. پوءِ جيئن خداوند کي وڻي تيئن ئي ٿيندو.“

13تڏهن يوآب ۽ جيڪي ماڻهو ساڻس گڏ هئا، سي ارامين سان وڙهڻ لاءِ اڳتي وڌيا، تہ اهي سندن اڳيان وٺي ڀڳا.

14جڏهن بني عمون ڏٺو تہ ارامي ڀڄي ويا آهن، تڏهن هو بہ ابي‌شيءَ جي اڳيان وٺي ڀڳا ۽ شهر ۾ گھڙي ويا. پوءِ يوآب بني عمون سان جنگ ڪرڻ کان پوءِ موٽي يروشلم ۾ آيو.

15جڏهن ارامين ڏٺو تہ هو بني اسرائيل جي هٿان شڪست کائي چڪا آهن، تڏهن هو سڀ وري گڏ ٿيا.

16هددعزر بادشاهہ ماڻهو موڪلي انهن ارامي جنگي جوڌن کي گھرائي ورتو، جيڪي فرات نديءَ جي اوڀر طرف هئا. اهي حلام ۾ هددعزر جي فوج جو سپهہ‌سالار سوبڪ جي هٿ هيٺ اچي گڏ ٿيا.

17جڏهن دائود کي اها ڳالهہ ٻڌائي ويئي تڏهن هن سڄي بني اسرائيل کي گڏ ڪيو. پوءِ هو اردن درياءُ پار ڪري اوڀر طرف حلام وٽ اچي پهتو. تڏهن ارامين دائود جي سامهون صفون ٻڌيون ۽ ساڻس جنگ ڪيائون.

18آخرڪار ارامي بني اسرائيل جي اڳيان وٺي ڀڳا. دائود ارامين جا ست سؤ گاڏين وارا ۽ چاليهہ هزار پيادا قتل ڪيا ۽ سندن لشڪر جي سپهہ‌سالار سوبڪ کي اهڙو ڌڪ هنيو جو هو اتي ئي مري ويو.

19جيڪي ٻيا بادشاهہ هددعزر جي هٿ هيٺ وڙهي رهيا هئا، تن جڏهن ڏٺو تہ هو بني اسرائيل جي اڳيان شڪست کائي چڪا آهن، تڏهن هنن صلح ڪيو ۽ تابعداري قبول ڪيائون. سو ارامي بني عمون کي وري مدد ڏيڻ کان ڊڄندا رهيا.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →