2 Samuel 24

Sindhi Bible (Muslim) (مقدس ڪلام توريت، زبور ۽ نبين جون ٻيو لکتون ۽ انجيل شريف)

← Chapter 23 Jump to:

1جڏهن تہ خداوند بني اسرائيل تي وري بہ ڏاڍو ڪاوڙيو. سو هن دائود کي انهن جي خلاف اڀاريو ۽ چيائينس تہ ”وڃي بني يهوداہ ۽ ٻين بني اسرائيل وارن جو شمار ڪر.“

2تڏهن دائود بادشاهہ پنهنجي لشڪر جي سپهہ‌سالار يوآب کي، جيڪو ساڻس گڏ هو چيو تہ ”تون اتر واري دان شهر کان وٺي ڏکڻ واري بيرسبع شهر تائين سڄي ملڪ ۾ بني اسرائيل جي سڀني قبيلن وٽ وڃ ۽ جوان مردن جو شمار ڪر تہ مون کي خبر پوي تہ جنگ جي لائق ڪل ڪيترا آهن.“

3تنهن تي يوآب بادشاهہ کي چيو تہ ” خداوند خدا جنهن جا اوهين خاص ٻانها آهيو، سو شل اوهان جا ماڻهو وڌائي. جيترا هينئر آهن تنهن کان شل سؤ ڀيرا زيادہ ٿين ۽ شل منهنجو آقا بادشاهہ اهو ڏسي. پر منهنجي آقا بادشاهہ انهيءَ ڳالهہ جو ارادو ڇو ڪيو آهي؟“

4تنهن هوندي بہ بادشاهہ جي ڳالهہ يوآب ۽ لشڪر جي سالارن کي مڃڻي پيئي. سو اهي سندس حضور مان نڪري بني اسرائيل جي قوم جو شمار ڪرڻ لاءِ روانا ٿيا.

5پوءِ انهن اردن درياءُ پار ڪري عروعير شهر جي ويجھو برساتي نهر جي وچ واري شهر جي ڏاکڻي طرف اچي خيما کوڙيا. اتان ٿيندا جد جي رستي يعزير ڏانهن ويا.

6پوءِ جِلعاد علائقي ۾ پهتا، جتان تحتيم‌حتيءَ جي علائقي ۾ آيا. پوءِ هو دان‌يعن کان ڦيرو ڪري صيدا ڏانهن آيا.

7ان کان پوءِ ڏکڻ طرف هلندي هو صور جي قلعي کان ٿيندا حوين ۽ ڪنعانين جي سڀني شهرن ۾ آيا. پوءِ اڳتي هلي هو يهوداہ جي بيرسبع تائين اچي پهتا.

8انهيءَ طرح هو نوَن مهينن ۽ ويهن ڏينهن تائين سڄي ملڪ ۾ گھمڻ کان پوءِ يروشلم ۾ موٽي آيا.

9تڏهن يوآب جوان مردن جي شمار جو ڪل تعداد بادشاهہ کي ڏنو، جنهن موجب بني يهوداہ ۾ پنج لک ۽ ٻين بني اسرائيل وارن ۾ اٺ لک جنگي جوان موجود هئا.

10پر ماڻهن جي شمار ڪرڻ کان پوءِ دائود جي دل بي‌چين ٿيڻ لڳي. سو هن خداوند کي چيو تہ ”جيڪي مون ڪيو آهي، سو هڪڙو وڏو گناهہ ڪيو اٿم. پر هاڻي اي خداوند! آءٌ عرض ٿو ڪريان تہ تون پنهنجي ٻانهي جو گناهہ معاف ڪر، ڇاڪاڻ تہ مون هي ڏاڍو بي‌عقليءَ وارو ڪم ڪيو آهي.“

11سو جڏهن دائود صبح جو اٿيو، ان وقت سندس غيبدان جاد نبيءَ کي خداوند فرمايو تہ

12”وڃي دائود کي منهنجو هي فرمان ٻڌاءِ تہ ’آءٌ خداوند تنهنجي اڳيان ٽي آفتون رکان ٿو، انهن مان هڪڙي چونڊي کڻ تہ اها آءٌ تو تي نازل ڪريان.‘“

13تڏهن جاد دائود وٽ آيو ۽ کيس خداوند جو فرمان ٻڌايائين. پوءِ کانئس پڇيائين تہ ”ڇا اوهان جي ملڪ ۾ ٽن سالن تائين ڏڪار پوي؟ يا اوهين ٽن مهينن تائين پنهنجي دشمنن کان ڀڄندا رهو ۽ هو اوهان جو پيڇو ڪندا رهن؟ يا اوهان جي ملڪ ۾ ٽن ڏينهن تائين وبا جي بيماري پوي؟ هاڻي اوهين دل ۾ ويچار ڪري ٻڌايو تہ جنهن مون کي موڪليو آهي تنهن کي آءٌ ڪهڙو جواب ڏيان؟“

14دائود جاد کي وراڻيو تہ ”آءٌ ڏاڍي مصيبت ۾ آهيان. هاڻي اسان جو خداوند جي هٿ ۾ هلي پوڻ ئي بهتر آهي، ڇاڪاڻ تہ هن جون وڏيون رحمتون آهن. آءٌ ماڻهن جي هٿن ۾ نہ پوان تہ چڱو.“

15تڏهن خداوند صبح کان وٺي مقرر ڪيل وقت تائين بني اسرائيل تي وبا موڪلي، جنهن ۾ دان کان وٺي بيرسبع تائين ستر هزار ماڻهو مري ويا.

16پر ملائڪ جڏهن يروشلم جي تباهيءَ لاءِ ان ڏانهن پنهنجو هٿ ڊگھيريو، تڏهن خداوند کي انهن جي مصيبت تي ترس اچي ويو. سو جنهن ملائڪ ماڻهن کي ماريو پئي تنهن کي چيائين تہ ”بس، هاڻي پنهنجو هٿ جھل.“ ان وقت خداوند جو ملائڪ اُروناہ يبوسيءَ جي اَن ڳاهڻ واري پِڙ وٽ بيٺو هو.

17ان دوران دائود جڏهن ماڻهن کي مارڻ واري ملائڪ کي ڏٺو، تڏهن خداوند کي چيائين تہ ”ڏس، مون ئي گناهہ ڪيو آهي ۽ آءٌ ئي ڏنگي هلت هليو آهيان، پر هنن مسڪينن جو ڪهڙو قصور آهي؟ سو آءٌ عرض ٿو ڪريان تہ تنهنجو هٿ منهنجي ۽ منهنجي پيءُ جي گھراڻي جي ئي خلاف ٿئي.“

18انهيءَ ئي ڏينهن جاد دائود وٽ آيو ۽ چيائينس تہ ”وڃ ۽ وڃي اُروناہ يبوسيءَ جي اَن ڳاهڻ واري پِڙ ۾ خداوند جي لاءِ هڪڙي قربان‌گاهہ جوڙ.“

19تڏهن دائود جاد جي معرفت خداوند جي ڏنل حڪم موجب اوڏانهن روانو ٿي ويو.

20اُروناہ جڏهن ڏٺو تہ بادشاهہ پنهنجي نوڪرن سميت ڏانهس اچي رهيو آهي، تڏهن هو ٻاهر نڪري آيو ۽ بادشاهہ جي اڳيان منهن زمين تي رکي کيس تعظيم ڏنائين.

21پوءِ اُروناہ چوڻ لڳو تہ ”منهنجو آقا بادشاهہ پنهنجي ٻانهي وٽ ڪيئن آيو آهي؟“ دائود وراڻيس تہ ”آءٌ انهيءَ لاءِ آيو آهيان تہ تو کان اَن ڳاهڻ وارو پِڙ خريد ڪريان ۽ اتي خداوند جي لاءِ هڪڙي قربان‌گاهہ جوڙيان، تہ جيئن خلق تان وبا ٽري وڃي.“

22تڏهن اُروناہ دائود کي چيو تہ ”اي منهنجا آقا بادشاهہ! ڀلي وٺو ۽ جيڪي اوهان کي وڻي سو قربان ڪريو. ڏسو، ساڙڻ واري قربانيءَ جي لاءِ ڏاند ۽ ٻارڻ لاءِ ڳاهڻ جا اوزار ۽ ڏاندن جون پاڃاريون حاضر آهن.“

23اُروناہ وڌيڪ چيس تہ ”اي بادشاهہ! اهي سڀ مون اوهان بادشاهہ کي ڏيئي ڇڏيا. خداوند خدا جنهن جا اوهين خاص ٻانها آهيو، سو شل اوهان سان راضي ٿئي.“

24تنهن تي بادشاهہ اُروناہ کي چيو تہ ”ائين نہ ٿيندو، بلڪ آءٌ مُلهہ ڏيئي اهي تو کان خريد ڪندس. آءٌ خداوند پنهنجي خدا جي لاءِ اهڙيون ساڙڻ واريون قربانيون پيش نہ ڪندس، جن لاءِ مون ڪجھہ بہ خرچ نہ ڪيو هجي.“ سو دائود اَن ڳاهڻ وارو اهو پِڙ ۽ ڏاند چانديءَ جي پنجاهہ سڪن ۾ خريد ڪيا.

25پوءِ دائود اتي خداوند جي لاءِ هڪڙي قربان‌گاهہ جوڙائي ۽ ساڙڻ واريون قربانيون ۽ سلامتيءَ جون قربانيون پيش ڪيائين. اهڙيءَ طرح خداوند انهيءَ ملڪ جي لاءِ دعا ٻڌي ۽ بني اسرائيل قوم تان اها وبا ٽري ويئي.

← Chapter 23 Jump to: