2 Samuel 2

Sindhi Bible (Muslim) (مقدس ڪلام توريت، زبور ۽ نبين جون ٻيو لکتون ۽ انجيل شريف)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1تنهن کان پوءِ دائود خداوند کان پڇيو تہ ”ڇا آءٌ يهوداہ جي ڪنهن شهر ۾ هليو وڃان؟“ خداوند چيس تہ ”ڀلي وڃ.“ دائود وري پڇيو تہ ”ڪيڏانهن وڃان؟“ خداوند وراڻيس تہ ”حبرون ڏانهن.“

2تڏهن دائود پنهنجي ٻنهي زالن اخي‌نوعم، جا يزرعيل شهر جي هئي ۽ ٻي ابيجيل، جا نابال ڪرمليءَ جي بيوہ هئي، تن کي ساڻ ڪري اوڏانهن ويو.

3جيڪي ماڻهو ساڻس گڏ هئا، تن مان هر هڪ کي سندس گھراڻي سميت دائود حبرون شهر ۾ وٺي آيو ۽ اهي شهر ۾ ۽ ان جي آس‌پاس رهڻ لڳا.

4پوءِ يهوداہ جا ماڻهو حبرون ۾ آيا ۽ اتي هنن دائود کي مسح ڪري کيس يهوداہ جي قبيلي مٿان بادشاهہ بڻايو. جڏهن دائود کي ٻڌايو ويو تہ جِلعاد علائقي جي يبيس شهر جي ماڻهن ئي سائول کي دفن ڪيو هو،

5تڏهن هن يبيس جي ماڻهن ڏانهن قاصد موڪليا. کين چوائي موڪليائين تہ ” خداوند شل اوهان کي برڪت وارو ڪري، ڇاڪاڻ تہ اوهان پنهنجي آقا سائول تي اها مهرباني ڪئي جو کيس دفن ڪيو اٿوَ.

6هاڻي شل خداوند اوهان کي مهربانيءَ ۽ وفاداريءَ جو اجر ڏئي. انهيءَ ڪم ڪرڻ ڪري اوهان کي آءٌ بہ انهيءَ نيڪيءَ جو عيوض ڏيندس.

7سو هاڻي اوهين مضبوط ۽ همت وارا ٿيو، ڇاڪاڻ تہ اوهان جو آقا سائول مري ويو آهي ۽ يهوداہ جي قبيلي مون کي مسح ڪري پنهنجي مٿان بادشاهہ بڻايو آهي.“

8هوڏانهن سائول جو سپهہ‌سالار ابنير ولد نير سائول جي پٽ اشبوست کي ساڻ ڪري ڀڄي وڃي اردن درياءَ جي اوڀر واري شهر محنايم ۾ آيو.

9اتي جِلعاد، آشر، يزرعيل، افرائيم ۽ بنيامين جي علائقن بلڪ بني اسرائيل جي ڏهن قبيلن جي باقي علائقن جي مٿان کيس بادشاهہ بڻايائين.

10سائول جي پٽ اشبوست کي جڏهن بادشاهہ بڻايو ويو، تڏهن سندس عمر چاليهہ سال هئي ۽ هن ٻہ سال بادشاهي ڪئي. پر يهوداہ جي قبيلي دائود جي پيروي ڪئي.

11دائود حبرون ۾ يهوداہ جي قبيلي جي مٿان ست سال ۽ ڇهہ مهينا بادشاهي ڪئي.

12ابنير ولد نير ۽ سائول جي پٽ اشبوست جا چونڊ ماڻهو محنايم شهر مان نڪري جِبعون ڏانهن ويا.

13هيڏانهن يوآب، جنهن جي ماءُ جو نالو ضروياہ هو، سو دائود جي ٻين چونڊ ماڻهن سان گڏ نڪري آيو. اهي ٻئي ٽولا جِبعون واري پهاڙي کوهہ وٽ اچي مليا. پوءِ هڪڙو ٽولو کوهہ جي هڪڙي پاسي رهي پيو ۽ ٻيو ٽولو ٻئي پاسي.

14تڏهن ابنير يوآب کي چيو تہ ”ڪجھہ جوانن کي ڪڍ تہ اهي اسان جي اڳيان دوبدو مقابلو ڪن.“ يوآب وراڻيس تہ ”ڀلي ڪن.“

15تڏهن ٻارهن ماڻهو بنيامين ۽ اشبوست ولد سائول جي طرفان ۽ ٻارهن ماڻهو دائود جي چونڊ ماڻهن مان نڪري آيا.

16انهن مان هر هڪ پنهنجي سامهون ٿيندڙ کي منڍيءَ کان جھلي پنهنجي تلوار انهيءَ جي پاسي ۾ لنگھائي ڏني، تہ اهي چوويهہ ئي ڄڻا هڪ ئي وقت ڪري پيا. تنهنڪري جِبعون واري انهيءَ جاءِ کي حلقت‌هصوريم جو نالو ڏنو ويو.

17پوءِ انهيءَ ڏينهن ڏاڍي سخت جنگ لڳي، جنهن ۾ ابنير ۽ بني اسرائيل جي ماڻهن دائود جي ماڻهن هٿان شڪست کاڌي.

18ضروياہ جا ٽي پٽ يوآب، ابي‌شي ۽ عساهيل اتي هئا. عساهيل ڊوڙڻ ۾ اهڙو تہ تکو هو جهڙو جھنگلي هرڻ.

19سو عساهيل ابنير جي پٺيان پيو ۽ بنا ڪيڏانهن مڙڻ جي سندس پيڇو ڪندو رهيو.

20تڏهن ابنير پٺتي نهاري چوڻ لڳو تہ ”عساهيل! اهو تون آهين ڇا؟“ هن ورندي ڏنس تہ ”هائو، اهو آءٌ آهيان.“

21ابنير چيس تہ ”مون کان پاسو ڪر ۽ جوانن مان ڪنهن کي پڪڙي وڃي سندس هٿيار هٿ ڪر.“ پر عساهيل هن جو پيڇو ڪرڻ کان ڪين مڙيو.

22تڏهن ابنير وري عساهيل کي خبردار ڪندي چيو تہ ”منهنجي پٺيان نہ اچ، ٻئي پاسي وڃ. تون مون کي ڇو ٿو مجبور ڪرين جو آءٌ تو کي ماري زمين تي ڪيرائي وجھان؟ پوءِ آءٌ تنهنجي ڀاءُ يوآب جي اڳيان ڪيئن منهن مٿي کڻي سگھندس؟“

23پر عساهيل سندس پيڇو ڇڏڻ کان انڪار ڪيو. تڏهن ابنير نيزي جي پٺئين ڇيڙي سان هن کي پيٽ ۾ اهڙو ڌڪ هنيو جو نيزو منجھانئس لنگھي پٺيان نڪري ويو. هو اتي ئي ڪري پيو ۽ مري ويو. پوءِ جنهن هنڌ عساهيل مئو پيو هو، انهيءَ هنڌ جيڪي ماڻهو ايندا ٿي ويا سي ماٺ ڪري بيهندا ٿي ويا.

24پر يوآب ۽ ابي‌شي ابنير جي پٺيان پيا. هو سج لٿي اچي امہ جي ٽڪر وٽ پهتا، جيڪو جِبعون جي بيابان واري رستي تي جياح هنڌ جي اوڀر ۾ آهي.

25هوڏانهن بنيامين قبيلي جا ماڻهو ابنير سان اچي مليا ۽ هڪ ٽولي ٿي هڪڙي ٽڪريءَ جي چوٽيءَ تي بيهي رهيا.

26تڏهن ابنير يوآب کي سڏي چيو تہ ”ڇا تلوار هميشہ تائين پيئي ڪُهندي رهي؟ ڇا تون نہ ٿو ڄاڻين تہ انهيءَ جو انجام تلخي ئي نڪرندو؟ پوءِ ڪيستائين تون ماڻهن کي منع نہ ڪندين تہ هو پنهنجن ڀائرن جو پيڇو ڪرڻ ڇڏي ڏين؟“

27يوآب چيو تہ ”زندہ خدا جو قسم آهي تہ جيڪڏهن تون ايترو نہ چوين ها تہ هر ڪو ماڻهو پنهنجي ڀاءُ جو صبح ٿيڻ تائين پيڇو ڪندو رهي ها.“

28پوءِ يوآب نفيل وڄائي تہ يهوداہ جا سڀيئي ماڻهو بس ڪري بيهي رهيا ۽ وڌيڪ ٻين بني اسرائيل وارن جي پٺيان نہ پيا ۽ نہ وري انهن سان وڙهيا.

29ابنير ۽ سندس ماڻهو اها سڄي رات بيابان ۾ پنڌ ڪندا رهيا ۽ اردن درياءُ لنگھي پار ٿيا. هو کڏن کوٻن واري سڄي علائقي مان لنگھي محنايم شهر ۾ اچي پهتا.

30يوآب ابنير جو پيڇو ڇڏي واپس موٽيو. هن سڀني ماڻهن کي گڏ ڪري ڏٺو تہ عساهيل کان علاوہ دائود جي جنگجو ماڻهن مان اوڻيهہ ڄڻا گھٽ هئا.

31پر دائود جي ماڻهن بنيامين جي قبيلي مان ۽ ابنير جي ماڻهن مان ٽي سؤ سٺ ڄڻا ماريا هئا.

32تڏهن يوآب ۽ سندس ماڻهن عساهيل کي کڻي بيت‌لحم ۾ سندس پيءُ جي قبرستان ۾ آڻي دفن ڪيو. پوءِ اهي سڄي رات پنڌ ڪندا پرهہ ڦٽيءَ مهل اچي حبرون شهر ۾ پهتا.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →