bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)
/
Job 19
Job 19
Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)
← Chapter 18
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 20 →
1
แล้วโยบก็ตอบว่า
2
“พวกท่านจะทรมานข้าไปอีกนานแค่ไหน พวกท่านพยายามจะบดขยี้ข้าเป็นชิ้นๆด้วยคำพูดอย่างนี้ไปอีกนานไหม
3
พวกท่านพยายามฉีกหน้าข้ามาตั้งสิบครั้งแล้ว ยังไม่รู้สึกอายที่ทำผิดต่อข้าอย่างนี้หรือ
4
สมมุติว่าข้าได้ทำผิดจริง ข้าเองจะต้องเป็นผู้รับผิด
5
ถ้าพวกท่านพองตัวว่าดีกว่าข้า และถือเอาความตกต่ำของข้าเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าข้าผิด
6
ก็รู้ไว้เถิดว่าเป็นพระเจ้าที่ทำให้ข้าดูเหมือนเป็นคนผิด แล้วปิดล้อมโจมตีข้าอย่างนี้
7
ถึงข้าจะร้องว่า ‘ช่วยด้วย ข้าถูกโบยตี’ ก็ไม่มีใครฟังข้าอยู่ดี ถึงข้าจะร้องให้ช่วย ก็ยังไม่มีความยุติธรรมเกิดขึ้น
8
พระองค์กั้นทางข้าไม่ให้ผ่าน และทำให้เส้นทางทั้งหลายของข้ามืดไป
9
พระองค์ปลดศักดิ์ศรีของข้าไปหมด และถอดมงกุฎไปจากหัวข้า
10
พระองค์รื้อข้าลงจากทุกด้าน จนข้าสูญสิ้นไป ความหวังของข้าถูกพระองค์ถอนรากถอนโคนเหมือนต้นไม้
11
พระองค์จุดความโกรธเกรี้ยวต่อข้า และนับว่าข้าเป็นศัตรูของพระองค์
12
กองทัพทั้งหลายของพระองค์เรียงหน้าบุกเข้ามาพร้อมกัน พวกเขาสร้างเนินดินไว้บุกกำแพงข้า และตั้งค่ายล้อมรอบเต็นท์ของข้า
13
พระองค์ทำให้พี่น้องของข้าเหินห่างจากข้า ส่วนเพื่อนๆของข้าทำตัวเป็นคนแปลกหน้ากับข้า
14
ญาติพี่น้องและพวกเพื่อนสนิทของข้าได้ทอดทิ้งข้าไป แขกทั้งหลายที่เคยมาบ้านข้าหลงลืมข้าหมดแล้ว
15
สาวใช้ของข้ามองข้าเป็นคนแปลกหน้า ข้ากลายเป็นคนต่างด้าวในสายตาพวกเขา
16
ข้าเรียกทาสชายของข้า แต่เขาไม่ตอบ แม้ข้าจะอ้อนวอนให้เขามาช่วยก็ตาม
17
กลิ่นปากของข้าเป็นที่น่ารังเกียจแก่เมียข้า และพี่น้องท้องเดียวกับข้าก็สะอิดสะเอียนข้า
18
แม้แต่เด็กเล็กๆก็ดูหมิ่นข้า เมื่อข้ายืนขึ้นพูด พวกเขาก็พูดต่อว่าข้า
19
พวกเพื่อนสนิททุกคนของข้าต่างก็สะอิดสะเอียนข้า ส่วนคนเหล่านั้นที่ข้ารักก็หักหลังข้า
20
กระดูกของข้าอ่อนปวกเปียกซะจนต้องเกาะหนังและเนื้อไว้ ข้ารอดตายอย่างหวุดหวิดเหลือแต่หนังหุ้มฟัน
21
เพื่อนๆของข้า สงสารข้าด้วย สงสารข้าด้วยเถิด เพราะมือของพระเจ้าได้ตบตีข้า
22
ทำไมพวกท่านต้องไล่ล่าข้าเหมือนกับที่พระเจ้าทำอยู่นี้ กินเนื้อข้ายังไม่อิ่มหรือ
23
ข้าอยากให้มีคนบันทึกคำพูดของข้าเหลือเกิน ข้าอยากให้จารึกไว้บนแผ่นหิน
24
ข้าอยากให้สลักคำพูดทั้งหมดของข้าไว้บนแผ่นหินตลอดไป ด้วยสิ่วเหล็กและเคลือบตะกั่ว
25
เพราะข้ารู้ว่าผู้ที่จะแก้ต่างให้กับข้านั้นมีชีวิตอยู่ เขาจะยืนขึ้นในที่สุดเพื่อพูดแทนข้าบนผืนดินนี้
26
แม้ว่าหนังของข้าจะถูกถลกออกไปแล้วก็ตาม แต่ข้าก็ยังอยากจะเห็นพระเจ้าในขณะที่ข้ายังอยู่ในเนื้อหนังนี้
27
ข้าอยากจะเห็นพระองค์ด้วยตัวข้าเอง ด้วยตาของข้าเอง ไม่ใช่มีแต่คนอื่นเห็น ข้าคอยจนเหนื่อยใจแล้ว
28
เมื่อพวกท่านพูดว่า ‘ไล่ล่ามันไป’ และกล่าวว่า ‘ปัญหาของมันก็อยู่ที่ตัวมันนั่นแหละ’
29
ให้ระวังดาบไว้ให้ดี เพราะความโกรธเกรี้ยวของพวกท่าน สมควรจะถูกลงโทษด้วยดาบ แล้วพวกท่านจะได้รู้ว่าการพิพากษามีจริง”
← Chapter 18
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 20 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42