Job 6

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1แล้วโยบก็ตอบว่า

2“ข้าอยากจะเอาความทุกข์ใจของข้า ไปชั่งเสียเหลือเกิน และเอาความทุกข์ยากทั้งหลายของข้านี้ ไปกองรวมกันบนตาชั่ง

3มันคงหนักกว่าทรายในทะเล ข้าถึงพูดโพล่งออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด

4เพราะพวกลูกธนูของพระองค์ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้นได้ปักอยู่ในตัวข้า และวิญญาณของข้าดื่มพิษของลูกธนูเหล่านั้น เรื่องน่ากลัวทั้งหลายจากพระเจ้าจัดขบวนทัพเข้าต่อสู้กับข้า

5ลาป่าจะร้องบ่นเมื่อมีหญ้ากินหรือ วัวผู้จะร้องบ่นเมื่อมีอาหารกินหรือ

6คนกินอาหารที่จืดชืดจะไม่ใส่เกลือหรือ ไข่ขาวมีรสชาติหรือ

7อาหารพวกนั้นข้าแตะไม่ลงหรอก เพราะมันเหมือนของเน่าบูดสำหรับข้า

8ข้าหวังเหลือเกินว่าจะได้ในสิ่งที่ข้าขอ ข้าหวังเหลือเกินว่าพระเจ้าจะให้ในสิ่งที่ข้าหวังไว้

9ข้าหวังเหลือเกินว่าพระเจ้าจะยอมบดขยี้ข้า ข้าหวังเหลือเกินว่าพระองค์จะปล่อยมือและตัดข้าออกไป

10แต่สิ่งที่จะปลอบใจข้าได้คือ ถึงข้าจะดิ้นรนอยู่ในความเจ็บปวดแสนสาหัส อย่างน้อยข้าก็ได้เปิดโปงเรื่องที่พระองค์ผู้ศักดิ์สิทธิ์ได้ตัดสินใจทรมานข้า

11ข้ายังมีเรี่ยวแรงอะไรเหลืออยู่อีก ที่จะรอคอยต่อไป ข้ายังมีอนาคตอะไรเหลืออยู่อีก ที่จะอดทนคอยต่อไป

12ข้าแข็งแรงเหมือนหินหรือ เนื้อหนังของข้าทำจากทองสัมฤทธิ์หรือยังไง

13อันที่จริงข้าหมดแรงที่จะช่วยเหลือตัวเองแล้ว และหนทางที่จะสำเร็จนั้นถูกยึดไปจากข้าแล้ว

14คนที่ไม่จงรักภักดีต่อเพื่อน คนผู้นั้นก็ทอดทิ้งความยำเกรงต่อพระองค์ผู้ทรงฤทธิ์

15เพื่อนๆของข้านั้นพึ่งไม่ได้ เหมือนลำธารที่เดี๋ยวก็มีน้ำล้นเดี๋ยวก็แห้งขอด

16เหมือนลำธารที่ดำคลักเมื่อน้ำแข็งละลาย และไหลเชี่ยวตอนหิมะละลาย

17แต่พอหน้าแล้งพวกมันก็หายไป เมื่อร้อนพวกมันก็เหือดแห้งไป

18ขบวนพ่อค้าเลี้ยวออกจากทางของพวกเขา เพื่อไปหาน้ำในดินแดนรกร้างและพินาศไป

19ขบวนพ่อค้าจากตำบลเทมามองหาน้ำ พวกนักเดินทางจากเมืองเชบาหวังจะเจอน้ำ

20พวกเขาต่างผิดหวังเพราะเชื่อมั่นว่าจะเจอน้ำ แต่พอไปถึงที่นั่นต่างก็คอตก

21ตอนนี้พวกท่านเป็นเหมือนสายน้ำเหล่านั้นสำหรับข้า เมื่อพวกท่านเห็นความทุกข์ยากของข้า พวกท่านก็พากันหวาดกลัว

22ข้าเคยขอของขวัญจากท่านหรือ หรือเคยขอให้ท่านใช้ความร่ำรวยติดสินบนเพื่อช่วยเหลือข้าหรือ

23ข้าเคยบอกท่านหรือว่า ‘ช่วยให้ข้ารอดพ้นจากเงื้อมมือของศัตรู’ หรือ ‘ช่วยไถ่ข้าให้พ้นจากเงื้อมมือของพวกที่กดขี่ข่มเหงข้า’

24สอนข้าสิ แล้วข้าจะเงียบ และช่วยให้ข้าเข้าใจด้วยว่าข้าทำผิดตรงไหน

25คำพูดที่ตรงไปตรงมาอาจทำให้คนสะดุ้งได้ แต่คำติเตียนของพวกท่านนี้ ติเตียนเรื่องอะไรก็ไม่รู้

26ท่านคิดว่าคำพูดของท่านนั้นน่าเชื่อถือมากนักหรือ แต่คำพูดของคนสิ้นหวังเป็นแค่ลมอย่างนั้นหรือ

27พวกท่านคงกล้าจับสลากเพื่อให้ได้เด็กกำพร้ากัน และประมูลขายเพื่อนของตน

28แต่ตอนนี้ช่วยมองดูข้าหน่อย ข้าจะไม่พูดโกหกต่อหน้าท่าน

29เอาใหม่ๆอย่าทำผิดกับข้าอย่างนี้ คิดใหม่ และให้รู้ว่าข้าบริสุทธิ์

30ลิ้นของข้าพูดอะไรผิดไปหรือ หรือว่าปากของข้าไม่สามารถแยกแยะได้ว่าอะไรจริงอะไรไม่จริง

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →