Job 3

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1หลังจากนั้น โยบอ้าปากและพูดสาปแช่งวันที่เขาเกิดมา

2โยบพูดว่า

3“วันที่ข้าเกิดมานั้น น่าจะถูกทำลายไปซะก่อน และไม่น่าจะมีคืนนั้นที่พูดว่า ‘มีการตั้งท้องเด็กชายคนหนึ่งขึ้นแล้ว’

4วันนั้นน่าจะมืดมิดไป พระเจ้าที่อยู่เบื้องบนไม่น่าจะคิดถึงวันนั้น หรือให้แสงสว่างส่องลงมาในวันนั้นเลย

5ความมืดและเงาแห่งความตายน่าจะอ้างสิทธิ์เหนือวันนั้น เมฆหนาทึบน่าจะปกคลุมวันนั้นไว้ ความมืดมิดของดวงอาทิตย์น่าจะทำให้วันนั้นตกใจกลัว

6ความหมองหม่นน่าจะยึดเอาคืนนั้นที่ข้าก่อเกิดขึ้นในท้องไปซะ คืนนั้นไม่น่าจะเชื่อมต่อกับวันอื่นๆของปีเลย วันนั้นไม่น่าจะถูกนับรวมอยู่ในเดือนต่างๆเลย

7ความจริงแล้วคืนนั้นน่าจะเป็นหมันไป ไม่น่าจะมีเสียงร้องอย่างมีความสุขในคืนนั้นเลย

8คนที่สาปแช่งวันน่าจะร่ายเวทมนตร์ใส่คืนนั้นด้วย คนที่เก่งในการปลุกเรียกตัวเลวีอาธาน ขึ้นมา น่าจะสาปแช่งคืนนั้นด้วย

9ดวงดาวในยามรุ่งสางน่าจะมืดไป คืนนั้นที่รอแสงสว่างอย่างตื่นเต้นไม่น่าจะได้พบแสงสว่างเลย คืนนั้นไม่น่าจะได้พบกับแสงสว่างแห่งยามรุ่งสางเลย

10เพราะคืนนั้นไม่ได้ปิดครรภ์ของแม่ข้าไว้ เพราะคืนนั้นไม่ได้ซ่อนความทุกข์ยากไปจากสายตาข้า

11ทำไมข้าถึงไม่ตายตั้งแต่เกิด ทำไมข้าถึงไม่คลอดออกมาแล้วสิ้นใจไปเลย

12ทำไมตักของแม่จึงรองรับข้าไว้ และทำไมถึงมีเต้านมให้ข้าดูด

13เพราะถ้าข้าตายไปเสียตั้งแต่แรกเกิด ตอนนี้ข้าคงนอนเหยียดยาวอยู่และไม่ถูกรบกวน ข้าคงนอนหลับอยู่และคงได้พักผ่อน

14อยู่ร่วมกับพวกกษัตริย์และบรรดาที่ปรึกษาแห่งแผ่นดินที่เคยสร้างเมืองปรักหักพังขึ้นใหม่สำหรับพวกเขาเอง

15หรืออยู่กับพวกเจ้านายในวัง ที่เคยมีทองคำและเงินเต็มบ้าน

16ทำไมข้าถึงไม่ถูกฝังเหมือนกับเด็กที่ตายในท้อง หรือเป็นทารกที่ไม่เคยเห็นแสงสว่าง

17ที่หลุมศพนั้นคนชั่วจะหยุดก่อปัญหา ที่นั่นผู้ที่เหนื่อยล้าจะได้พักผ่อน

18ที่นั่นเหล่าเชลยจะอยู่กันอย่างสบาย เพราะพวกเขาจะไม่ได้ยินเสียงร้องตะโกนของผู้คุม

19ทั้งผู้น้อยและผู้ใหญ่ก็อยู่ที่นั่น ส่วนทาสก็เป็นอิสระจากเจ้านาย

20ทำไมถึงให้แสงสว่างกับคนที่ทุกข์ทรมาน ทำไมถึงให้ชีวิตกับคนที่จมอยู่กับความขมขื่น

21ทำไมไม่ยอมให้คนที่อยากตายได้ตายซะ พวกเขาขุดหาความตายยิ่งกว่าขุดหาทรัพย์สมบัติเสียอีก

22พวกเขาดีใจแทบตายเมื่อเขาพบหลุมศพของตน พวกเขาร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน

23ทำไมถึงให้ชีวิตกับคนที่ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปทำไม คือคนที่พระเจ้าได้ปิดกั้นรอบด้าน

24อาหารของข้าคือการถอนหายใจ น้ำดื่มของข้าคือเสียงร้องคร่ำครวญ

25เพราะสิ่งที่ข้ากลัวมากที่สุดนั้นก็ได้เกิดขึ้นกับข้า สิ่งที่ข้าหวาดผวาก็ได้ตกอยู่บนข้า

26ข้าไม่มีความสงบสุข ไม่มีความเงียบสงบ ข้าไม่ได้พักผ่อน ข้ามีแต่ความว้าวุ่นใจ”

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →