Job 39

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

← Chapter 38 Jump to: Chapter 40 →

1เจ้ารู้เวลาที่แพะภูเขาออกลูกหรือ เจ้าคอยเฝ้าดูกวางตัวเมียตอนที่มันคลอดลูกหรือ

2เจ้านับเดือนที่พวกมันตั้งท้องจนครบได้หรือ เจ้ารู้เวลาที่พวกมันจะออกลูกหรือ

3ตอนที่พวกมันนั่งยองๆเบ่งลูกน้อย และตกลูกอ่อนของมันออกมา

4เมื่อลูกๆของมันแข็งแรง และเติบใหญ่ขึ้นในทุ่งกว้าง พวกมันทิ้งแม่กวางไป และไม่กลับมาอีก

5ใครปลดปล่อยลาป่าให้เป็นอิสระ และใครแก้เชือกลาเปลี่ยว

6เราให้ทุ่งโล่งเป็นบ้านของมัน และให้เขตดินเค็มเป็นที่พักอาศัยของมัน

7มันหัวเราะเยาะความวุ่นวายในเมือง และไม่ได้ยินเสียงตะโกนของผู้เป็นนายของมัน

8มันท่องไปตามเนินเขาต่างๆเพื่อหาทุ่งหญ้า และแสวงหาทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นสีเขียว

9วัวป่ายักษ์ ยอมรับใช้เจ้าหรือ มันยอมนอนอยู่ข้างๆรางหญ้าของเจ้าหรือ

10เจ้าสามารถเทียมวัวป่าให้ไถนาเจ้าได้หรือ หรือทำให้มันไถคราดพรวนดินตามหลังเจ้าได้หรือ

11เจ้าจะไปพึ่งเรี่ยวแรงมากมายของมันได้หรือ เจ้าจะมอบงานหนักของเจ้าให้กับมันทำได้หรือ

12เจ้าจะพึ่งมัน ให้มันเก็บเกี่ยว และลากฟ่อนข้าวมาไว้ที่ลานนวดข้าวของเจ้าได้หรือ

13นกกระจอกเทศกระพือปีกอย่างเริงร่า แต่มันก็ไม่สามารถบินได้เหมือนนกกระสาหรือนกเหยี่ยว

14นกกระจอกเทศออกไข่บนพื้น และทำให้ไข่ของมันอบอุ่นอยู่ในดิน

15แล้วมันลืมไปว่าอาจมีตีนหนึ่งเหยียบไข่ของมันได้ และพวกสัตว์ป่าอาจจะย่ำไข่ของมันได้

16มันทำกับลูกอ่อนของมันอย่างรุนแรงอย่างกับไม่ใช่ลูกมัน ถึงลูกมันจะตายไป มันก็ไม่สน แม้มันจะเหนื่อยเปล่าก็ตาม

17เพราะพระเจ้าสร้างมันมาแบบไม่รู้จักคิด และพระองค์ไม่ได้แบ่งปันความเข้าใจให้กับมันเลย

18แต่เมื่อมันเริ่มวิ่ง มันหัวเราะเยาะทั้งม้าและคนขี่

19เจ้าเป็นผู้ให้พละกำลังกับม้าหรือ เจ้าตกแต่งคอของมันด้วยแผงคอพลิ้วไสวหรือ

20เจ้าทำให้มันกระโดดอย่างกับตั๊กแตนหรือ เสียงหายใจฟืดฟาดอย่างหยิ่งทะนงของมันทำให้ผู้คนหวาดกลัว

21มันตะกุยพื้นดินอย่างดุดัน และภาคภูมิใจในพละกำลังของตนเอง มันโถมตัวเข้าสู่ศึกสงคราม

22มันหัวเราะเยาะความกลัว ไม่ประหวั่นพรั่นพรึง มันไม่ถอยหนีจากดาบ

23ซองธนูส่งเสียงสะเทือนข้างตัวมัน อีกทั้งหอกและทวนส่องประกายวูบวาบอยู่ข้างตัวมัน

24มันพุ่งกราดไปข้างหน้าเต็มฝีเท้า ตื่นเต้นสะท้านไปทั้งตัว และไม่อาจอยู่นิ่งได้เมื่อเสียงแตรรบดังขึ้น

25เมื่อได้ยินเสียงแตร มันก็ส่งเสียงร้องขึ้นด้วยความดีใจ และมันได้กลิ่นสงครามแต่ไกล มันได้ยินเสียงร้องตะโกนของพวกผู้บังคับบัญชา และเสียงสั่งลุย

26เหยี่ยวบินได้เพราะรับสติปัญญาจากเจ้าหรือ มันกางปีกบินไปทางใต้เพราะเจ้าอย่างนั้นหรือ

27เจ้าเป็นคนสั่งให้นกอินทรีบินอยู่สูง และสร้างรังไว้บนที่สูงหรือ

28มันอาศัยอยู่บนหน้าผา และนอนที่นั่น มันอยู่ตามแนวขอบของหน้าผา ซึ่งเป็นที่หลบภัยของมัน

29มันมองหาอาหารจากที่นั่น ตาของมันมองเห็นเหยื่อได้แต่ไกล

30ลูกๆของมันดูดกินเลือด มีซากศพอยู่ที่ไหน มันก็อยู่ที่นั่น”

← Chapter 38 Jump to: Chapter 40 →