Job 30

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

1แต่ตอนนี้ คนที่อ่อนกว่าข้าหลายปีต่างพากันเยาะเย้ยข้า ทั้งๆที่เมื่อก่อนพ่อของพวกมัน ข้ายังไม่ยอมแม้แต่จะให้มาอยู่กับพวกหมาที่เฝ้าดูแลฝูงแพะแกะของข้าเลย

2ในตอนนั้นข้ามองว่า ‘พวกมันอ่อนแอเกินไปที่จะช่วยอะไรข้าได้ เรี่ยวแรงของพวกมันหายหมดแล้ว

3พวกมันยากจนขัดสน และหิวโซจนต้องแทะเศษรากไม้แห้งกินกัน ในค่ำคืนก่อนที่จะมีการทำลายล้างและพินาศเกิดขึ้น

4พวกมันเก็บผักเค็มท่ามกลางพุ่มไม้ และกินรากของพุ่มไม้ในทะเลทราย

5พวกมันถูกขับไล่ออกไปจากสังคม ผู้คนตะโกนใส่พวกมันราวกับเป็นโจร

6พวกมันพากันไปอยู่ตามลำน้ำแห้ง ในถ้ำและซอกหิน

7พวกมันส่งเสียงร้องเหมือนลาตามพุ่มไม้ และพากันเบียดเสียดกันอยู่ใต้ต้นหนาม

8พวกมันเป็นคนถ่อย พวกกระจอกๆ ถูกแส้ไล่ออกไปจากแผ่นดิน’

9แต่ตอนนี้ ลูกๆของพวกมันกลับมาร้องเพลงหัวเราะเยาะข้า และข้าตกเป็นขี้ปากของพวกมัน

10พวกมันสะอิดสะเอียนข้าและหนีห่างจากข้า และไม่ลังเลที่จะถ่มน้ำลายรดข้า

11เพราะพระเจ้าได้คลายสายธนูของข้าทำให้ข้าหมดสภาพไปและให้ข้าตกต่ำ พวกมันอยากจะทำอะไรข้า พวกมันก็ทำไป

12พวกอันธพาลลุยเข้ามาทางขวามือของข้า ผลักข้าล้มคว่ำลงกับพื้น ข้าเป็นเหมือนเมืองที่พวกมันสร้างเนินดินขึ้นบุก

13พวกมันปิดกั้นทางหนีของข้า และทำลายล้างข้าลงได้ ไม่มีใครช่วยข้าต่อสู้กับพวกมันเลย

14พวกมันบุกเข้ามาหาข้าอย่างกับศัตรูที่ทะลวงผ่านช่องกว้างของกำแพงเมืองเข้ามา บุกเข้ามาเป็นระลอกๆท่ามกลางซากปรักหักพัง

15เรื่องสยดสยองต่างๆท่วมท้นตัวข้า พวกมันไล่ต้อนศักดิ์ศรีข้าไปอย่างกับลมพัด ความรุ่งเรืองของข้าหายไปราวกับเมฆ

16ตอนนี้ชีวิตของข้าได้ไหลออกจากข้า วันเวลาแห่งความทุกข์ได้ยึดตัวข้าไว้

17ในตอนกลางคืนพระเจ้าทิ่มแทงกระดูกในร่างข้า ความเจ็บปวดไม่เคยหยุดแทะข้าเลย

18พระองค์ใช้ความรุนแรงคว้าเสื้อผ้าข้า พระองค์ตะครุบคอเสื้อของชุดคลุมข้า

19พระเจ้าเหวี่ยงข้าลงในโคลน ข้าก็กลายเป็นเหมือนผงธุลีดินและเศษขี้เถ้า

20พระองค์เจ้าข้า ข้าร้องขอความช่วยเหลือจากพระองค์ แต่พระองค์ไม่ตอบข้า ข้ายืนอยู่ต่อหน้าพระองค์ แต่พระองค์ได้แต่มองข้าเฉยๆ

21พระองค์โหดร้ายต่อข้า พระองค์โจมตีข้าด้วยมืออันทรงฤทธิ์ของพระองค์

22พระองค์ยกตัวข้าขึ้นไปบนลม และทำให้ข้าต้องขี่มันไป พระองค์เหวี่ยงข้าไปมาด้วยลมพายุนั้น

23ข้ารู้ว่าพระองค์จะนำข้าไปสู่ความตาย ไปถึงบ้านนั้นที่คนเป็นทั้งหลายต้องไป

24แน่นอน ข้าไม่เคยโจมตีคนยากจน ตอนที่เขาร้องขอความช่วยเหลือในยามหายนะ

25ข้าไม่ได้ร้องไห้สงสารคนทุกข์ยากหรอกหรือ ข้าไม่ได้โศกเศร้าให้กับคนยากจนหรอกหรือ

26แต่พอข้ามองหาสิ่งดี ของร้ายก็มา ในขณะที่ข้าคอยแสงสว่าง ความมืดก็มา

27ภายในข้าปั่นป่วนไม่หยุดหย่อน ข้าได้พบกับวันคืนแห่งความทุกข์ทรมาน

28ข้าเดินไปมาในความมืดอันหมองเศร้า ไม่มีแสงแดดคอยให้กำลังใจข้า ข้ายืนขึ้นในที่ประชุมและทำเสียงโหยหวนให้ช่วย

29ข้าเลยกลายเป็นพี่น้องกับพวกหมาไน และเพื่อนพ้องกับนกฮูก

30ผิวของข้าดำคล้ำเพราะความเจ็บป่วย และกระดูกของข้าถูกเผาด้วยพิษไข้

31พิณของข้าปรับเสียงให้เข้ากับเพลงร้องทุกข์ ขลุ่ยของข้าปรับเสียงให้เข้ากับเสียงร้องไห้

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →