bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
/
Job 30
Job 30
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
← Chapter 29
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 31 →
1
“แต่เดี๋ยวนี้ผู้ที่อ่อนอาวุโสกว่าข้า เย้ยหยันข้า ซึ่งบิดาของเขาเหล่านั้นข้ายังรังเกียจ ไม่ให้มาอยู่กับสุนัขเลี้ยงแกะของข้า
2
มืออันเปี่ยมพลังของพวกเขามีประโยชน์อันใดสำหรับข้า ในเมื่อกำลังวังชาเสื่อมถอยจากพวกเขาแล้ว
3
พวกเขาผอมโซเพราะหิวโหยและขาดอาหาร ซัดเซพเนจรไปในถิ่นกันดารยามค่ำคืน
4
พวกเขาเก็บผักตามพุ่มไม้ และเก็บรากไม้เป็นอาหาร
5
พวกเขาถูกขับไล่ไสส่งจากเพื่อนพ้อง ผู้คนตะโกนไล่หลังราวกับว่าเขาเป็นขโมย
6
พวกเขาถูกบังคับให้อาศัยอยู่ในพื้นลำธารซึ่งแห้งขอด ตามโพรงหรือตามซอกหิน
7
พวกเขาส่งเสียงร้องอยู่กลางพุ่มไม้ และซุกตัวกันใต้พุ่มหนาม
8
พวกเขาเป็นคนถ่อยด้อยสกุล ถูกขับไล่จากแผ่นดิน
9
“และบัดนี้ลูกๆ ของพวกเขาร้องเพลงเย้ยข้า ข้าตกเป็นขี้ปากของพวกเขา
10
พวกเขารังเกียจข้าและไม่ยอมเข้ามาใกล้ข้า พวกเขาถ่มน้ำลายรดหน้าข้าอย่างไม่ลังเล
11
ในเมื่อพระเจ้าทรงปลดธนูของข้าและทำให้ข้าทุกข์ยาก พวกเขาไม่มีความยับยั้งชั่งใจต่อหน้าข้า
12
ข้าถูกพวกเขา จู่โจมเข้ามาด้านขวามือ พวกเขาวางกับดักหลุมพรางไว้ และโอบล้อมเข้ามาต่อสู้กับข้า
13
พวกเขาปิดกั้นทางหนีของข้า และทำลายล้างข้า พวกเขากล่าวว่า ‘ไม่มีใครช่วยเขาได้เลย’
14
พวกเขาตรงรี่เข้ามาหาตามรอยแยก ทะลักเข้ามาท่ามกลางซากปรักหักพัง
15
ความอกสั่นขวัญแขวนจู่โจมข้า ศักดิ์ศรีของข้าสูญสิ้นเหมือนถูกลมพัดไป สวัสดิภาพของข้าลอยลับไปดั่งเมฆ
16
“บัดนี้ชีวิตของข้าตกต่ำไป วันคืนอันทุกข์ทรมานยึดข้าไว้
17
ค่ำคืนทิ่มแทงกระดูกของข้า ความเจ็บปวดกัดกินข้าไม่หยุดหย่อน
18
โดยฤทธิ์อำนาจอันยิ่งใหญ่ เสื้อผ้าของข้าถูกกระชากออก ข้าถูกคว้าที่คอเสื้อ
19
พระองค์ทรงเหวี่ยงข้าลงในโคลน ข้ากลายเป็นเหมือนฝุ่นและขี้เถ้า
20
“ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์ แต่พระองค์ไม่ทรงตอบ ข้าพระองค์ยืนขึ้น พระองค์ก็เพียงแต่ทอดพระเนตร
21
พระองค์กลับโหดร้ายต่อข้าพระองค์ และทรงเล่นงานข้าพระองค์ด้วยพระหัตถ์อันทรงฤทธิ์
22
พระองค์ทรงฉวยข้าพระองค์ขึ้นและให้ลมพัดพาข้าพระองค์ไป และทรงเหวี่ยงข้าพระองค์ไปมาในพายุ
23
ข้าพระองค์ทราบว่าพระองค์จะนำข้าพระองค์ไปสู่ความตาย ไปยังที่ซึ่งกำหนดไว้สำหรับทุกชีวิต
24
“แน่ทีเดียว ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วยคนที่แตกสลาย เมื่อเขาทุกข์ยากและร้องขอให้ช่วย
25
ข้าไม่ได้ร่ำไห้เพื่อผู้ตกทุกข์ได้ยากหรือ? จิตวิญญาณของข้าไม่ได้เศร้าเสียใจเพื่อผู้ยากไร้หรือ?
26
ถึงกระนั้นเมื่อข้ามุ่งหวังสิ่งที่ดีกลับได้สิ่งที่เลวร้าย เมื่อข้ามองหาความสว่างกลับได้ความมืดมน
27
จิตใจของข้าทุกข์ร้อนไม่หยุดหย่อน พานพบแต่วันคืนอันทุกข์ทรมาน
28
ผิวข้าหมองคล้ำแต่ไม่ใช่เพราะกรำแดด ข้ายืนขึ้นร้องขอความช่วยเหลือต่อชุมชน
29
ข้าถูกมองว่าเป็นพี่น้องกับหมาป่า และเป็นเพื่อนกับนกเค้าแมว
30
ผิวของข้าดำและตกสะเก็ด กายข้าร้อนรุ่มด้วยพิษไข้
31
เสียงพิณของข้ากลายเป็นเสียงคร่ำครวญ และเสียงปี่ของข้ากลายเป็นเสียงโหยไห้
← Chapter 29
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 31 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42