bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
/
Job 6
Job 6
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
← Chapter 5
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 7 →
1
แล้วโยบตอบว่า
2
“อยากให้ชั่งดูความทุกข์ร้อนของข้า และเอาความลำเค็ญทั้งหมดของข้าขึ้นตราชู!
3
แน่นอนว่ามันจะหนักยิ่งกว่าเม็ดทรายในทะเล ไม่น่าแปลกใจเลยที่ข้าได้พูดอย่างวู่วาม
4
ลูกศรขององค์ทรงฤทธิ์ฝังอยู่ในข้า ยาพิษที่อาบไว้ซึมซาบวิญญาณของข้า ความหวาดหวั่นที่พระเจ้าส่งมาประดังเข้าใส่ข้า
5
มีหรือที่ลาป่าจะร้องเมื่อมีหญ้า? มีหรือที่วัวจะส่งเสียงเมื่อมีอาหารกิน?
6
จะกินอาหารที่จืดชืดโดยไม่เหยาะเกลือได้หรือ? ไข่ขาวดิบๆ จะมีรสชาติอะไร?
7
ข้าไม่ยอมแตะต้องอาหารแบบนั้นหรอก เพราะทำให้ข้าเอือม
8
“โอ ขอให้ข้าได้ตามที่ทูลขอเถิด ขอพระเจ้าโปรดประทานตามที่ข้าหวังไว้
9
คือขอให้พระเจ้าทรงขยี้ข้า ขอทรงคลายพระหัตถ์ที่กำข้าไว้ แล้วปล่อยให้ข้าถูกตัดขาดไป!
10
อย่างน้อยข้าก็ยังมีข้อปลอบใจ และยินดีขณะเจ็บปวดแสนสาหัส ว่าข้าไม่ได้ปฏิเสธพระวจนะขององค์บริสุทธิ์
11
“ข้าเอากำลังจากไหนหนอจึงยังมีความหวังอยู่? ข้ามีความคาดหมายอะไรหนอถึงทนอยู่ได้?
12
กำลังของข้าแข็งแกร่งดั่งหินผาหรือ? เนื้อของข้าเป็นทองสัมฤทธิ์หรือ?
13
ข้ายังมีกำลังจะช่วยเหลือตัวเองได้หรือ ในเมื่อความสำเร็จมลายไปจากข้าแล้ว?
14
“ถึงแม้ว่าคนสิ้นหวังจะหมดความยำเกรงองค์ทรงฤทธิ์ แต่เขายังสมควรจะได้รับความเห็นอกเห็นใจจากเพื่อนฝูง
15
แต่ข้าพึ่งพวกท่านที่เป็นเสมือนพี่น้องของข้าไม่ได้เลย เหมือนสายน้ำที่ไหลๆ หยุดๆ เหมือนลำธารที่ไหลล้น
16
ซึ่งขุ่นดำและเอ่อล้น เพราะน้ำแข็งและหิมะละลาย
17
แต่ยามแห้งแล้งกลับหยุดไหล และเมื่ออากาศร้อนระอุกลับแห้งผาก
18
กองคาราวานหันออกจากเส้นทางของเขา เข้าไปในแดนกันดารแล้วก็พินาศ
19
กองคาราวานของเหล่าพ่อค้าเร่จากเทมาและเชบา เสาะหาน้ำด้วยความหวัง
20
พวกเขาทุกข์เพราะหวังไว้มาก ครั้นมาถึงกลับต้องผิดหวัง
21
ท่านก็เป็นเช่นนั้น พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าไม่ได้ช่วยเหลืออะไร พอเห็นสิ่งที่น่าขยะแขยงท่านก็ขยาดกลัว
22
ข้าเคยเอ่ยปากหรือว่า ‘ขออะไรให้ข้าบ้าง ขอไถ่ข้าด้วยทรัพย์สินของท่าน
23
หรือขอช่วยข้าจากมือของศัตรู ขอไถ่ข้าจากอุ้งมือของคนอำมหิต’?
24
“สอนข้าเถิด แล้วข้าจะนิ่งสงบ ชี้แจงมาสิว่าข้าผิดตรงไหน
25
คำพูดจริงใจช่างน่าเจ็บปวดจริงนะ! แต่คำโต้แย้งของท่านพิสูจน์อะไรได้?
26
ท่านจงใจจะแก้คำพูดของข้า และทำราวกับว่าถ้อยคำของคนสิ้นหวังเป็นเหมือนสายลมหรือ?
27
พวกท่านถึงกับจับฉลากเลือกลูกกำพร้าพ่อ และขายเพื่อน
28
“แต่บัดนี้ โปรดเมตตาดูข้าเถิด ข้าจะโกหกท่านซึ่งๆ หน้าหรือ?
29
หยุดเหมาว่าข้าผิดเสียทีเถิด อย่าอยุติธรรมนักเลย ขอให้ทบทวนดูเพราะข้าชอบธรรม
30
ข้ากล่าวสิ่งชั่วร้ายอันใดหรือ? ปากของข้าแยกแยะความชั่วไม่ได้หรือ?
← Chapter 5
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 7 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42