bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
/
Job 7
Job 7
Thai Bible (TNCV) 2007 - New Contemporary Version (พระคริสตธรรมคัมภีร์ไทย ฉบับอมตธรรมร่วมสมัย)
← Chapter 6
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 8 →
1
“มนุษย์ไม่ต้องดิ้นรนตรากตรำในโลกเหมือนทหารที่ถูกเกณฑ์หรอกหรือ? ชีวิตของเขาไม่เหมือนชีวิตลูกจ้างหรอกหรือ?
2
เหมือนทาสที่ใฝ่หายามเย็นหลังเลิกงาน เหมือนลูกจ้างตั้งตารอเวลารับค่าจ้าง
3
ข้าก็เช่นกัน ได้รับส่วนปีเดือนอันไร้ผล ได้รับคืนวันอันทุกข์ลำเค็ญ
4
เมื่อข้านอนลงข้าก็คิดว่า ‘อีกนานไหมกว่าจะได้ตื่น?’ ค่ำคืนช่างยืดยาวจริงๆ ข้านอนกระสับกระส่ายจนรุ่งสาง
5
ร่างของข้าเต็มไปด้วยหนอนและแผลตกสะเก็ด ผิวหนังของข้าปริแตกและกลัดหนอง
6
“ชีวิตของข้าผ่านไปเร็วกว่ากระสวยของช่างทอ แล่นไปสู่จุดจบอย่างสิ้นหวัง
7
ข้าแต่พระเจ้า โปรดระลึกว่าชีวิตของข้าพระองค์นั้นเพียงอึดใจเดียว ตาของข้าพระองค์จะไม่เห็นความสุขอีก
8
ตาของผู้ที่เห็นข้าพระองค์ตอนนี้ ต่อไปก็จะไม่เห็นอีกแล้ว พระองค์จะทอดพระเนตรหาข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์ไม่อยู่เสียแล้ว
9
เหมือนเมฆสลายตัวและลับหายไป คนที่ลงไปยังหลุมฝังศพก็ไม่หวนคืนมาอีก
10
เขาจะไม่มีวันได้กลับบ้านอีกเลย เขาจะไม่เป็นที่รู้จักในแถบนั้นอีก
11
“ฉะนั้นข้าพระองค์จะไม่นิ่งอยู่ ข้าพระองค์จะพูดออกมาด้วยความทุกข์ระทมใจ ข้าพระองค์จะพร่ำบ่นด้วยความขมขื่นในดวงวิญญาณ
12
ข้าพระองค์เป็นทะเลหรือสัตว์ร้ายแห่งห้วงลึกกระนั้นหรือ พระองค์จึงทรงวางยามเฝ้าข้าพระองค์ไว้?
13
เมื่อข้าพระองค์คิดว่าการนอนหลับจะช่วยปลอบใจ และฟูกนุ่มๆ จะทำให้ข้าพระองค์คลายทุกข์ที่พร่ำบ่นถึงอยู่
14
ถึงกระนั้นพระองค์ก็ยังเขย่าขวัญข้าพระองค์ด้วยความฝัน ทำให้ข้าพระองค์หวาดหวั่นด้วยนิมิตต่างๆ
15
ดังนั้นให้ข้าพระองค์อึดอัดใจและตายไป ยังดีกว่าอยู่ในร่างกายอย่างนี้ต่อไป
16
ข้าพระองค์เบื่อหน่ายชีวิต ข้าพระองค์ไม่ขออยู่ค้ำฟ้า โปรดทิ้งข้าพระองค์ไว้ตามลำพังเพราะวันเวลาของข้าพระองค์ไม่มีความหมาย
17
“มนุษย์นั้นสำคัญไฉนหนอ พระองค์จึงเอาพระทัยใส่เขาขนาดนั้น?
18
ที่พระองค์จะต้องตรวจตราเขาอยู่ทุกเช้า และทดสอบเขาอยู่ทุกขณะ
19
พระองค์จะทรงหันไปทางอื่น หรือปล่อยข้าพระองค์ไว้ตามลำพังแม้สักครู่เดียวไม่ได้เลยหรือ?
20
ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเฝ้าดูมนุษยชาติ หากข้าพระองค์ได้ทำบาป ข้าพระองค์ได้ทำอะไรต่อพระองค์เล่า? เหตุใดทรงกระทำให้ข้าพระองค์ตกเป็นเป้าของพระองค์? และทำให้ชีวิตข้าพระองค์เป็นภาระแก่พระองค์?
21
ทำไมหนอพระองค์จึงไม่อภัยความผิดพลั้ง และยกโทษบาปของข้าพระองค์? ในเมื่ออีกไม่นานข้าพระองค์ก็จะนอนลงกลางธุลีดิน พระองค์จะทรงเสาะหาข้าพระองค์ แต่ข้าพระองค์ไม่อยู่เสียแล้ว”
← Chapter 6
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 8 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42