Acts 26

Thai Tok

← Chapter 25 Jump to: Chapter 27 →

1เปา โลสู้คดี และ อุทธรณ์ ไป ยัง อา ก ริ ป ปา ฝ่าย อา ก ริ ป ปา จึง ตรัส กับ เปาโลว่า " เรา อนุญาต ให้ เจ้า ให้การ แก้ ข้อหา เอง ได้ " เปา โลจึง ยื่นมือ ออก กล่าว แก้ คดี ว่า

2" ท่าน กษัตริย์ อา ก ริ ป ปา เจ้าข้า ข้าพระ องค์ ถือว่า เป็น โอกาส ดี ที่ ได้ แก้ คดี ต่อ พระ พักตร์ พระองค์ วัน นี้ ใน เรื่อง ข้อ คดี ทั้งปวง ซึ่ง พวก ยิวกล่าวหา ข้าพระ องค์ นั้น

3โดย เฉพาะ เพราะ พระองค์ มีค วาม รู้ ชำนาญ ยิ่ง ใน บรรดา ขนบธรรมเนียม และ ปัญหา ต่างๆ ของ พวก ยิวแล้ว เหตุ ฉะนั้น ขอ พระองค์ ได้ โปรด ทน ฟัง ข้าพระ องค์

4พวก ยิวทั้งหลาย ก็ รู้จัก ความ เป็น อยู่ ของ ข้าพระ องค์ ตั้งแต่ เป็น เด็ก มา แล้ว คือ ตั้งแต่ แรก ข้าพระ องค์ ได้ อยู่ ท่ามกลาง ชน ชาติ ของ ข้าพระ องค์ ใน กรุง เยรูซา เล็ม

5เขา รู้จัก ข้าพระ องค์ แต่ เดิม มา ถ้า เขา จะ ยอม เป็น พยาน ก็ เป็นได้ ว่า ข้าพระ องค์ ดำรง ชีวิต ตาม พวก ที่ ถือ เคร่งครัด ที่สุด คือ เป็น พวก ฟาริสี

6บัดนี้ ข้าพระ องค์ ต้อง มา ยืน ให้ พิจารณา พิพากษา ก็ เนื่องด้วย เรื่อง มีค วาม หวัง ใจ ใน พระ สัญญา ซึ่ง พระเจ้า ได้ ตรัส แก่ บรรพบุรุษ ของ พวก ข้าพระ องค์ นั้น

7พวก ข้าพระ องค์ สิบ สอง ตระกูล ได้ อุตส่าห์ ปรนนิบัติ พระเจ้า ทั้ง กลางวัน กลางคืน ด้วย หวัง ใจ ว่า จะ บรรลุ ถึง ความ สำเร็จ ตาม พระ สัญญา นั้น ข้า แต่ กษัตริย์ อา ก ริ ป ปา เพราะ ความ หวัง ใจ อัน นี้ พวก ยิวจึง ฟ้อง ข้าพระ องค์

8เหตุ ไฉน ท่าน ทั้งหลาย จึง พา กัน ถือว่า การ ที่ พระเจ้า จะ ทรง ให้ คน ตาย เป็น ขึ้น มา เป็นการ ที่ เชื่อ ไม่ ได้

9ข้าพระ องค์ เคย ได้คิด ใน ใจ ของ ตน เอง ว่า สมควร จะ ทำ หลาย สิ่ง ซึ่ง ขัดขวาง พระ นาม ของ พระ เยซู ชาว นา ซา เร็ธนั้น

10สิ่ง เหล่า นั้น ข้าพระ องค์ ได้ กระทำ ใน กรุง เยรูซา เล็ม เมื่อ ข้าพระ องค์ รับ อำนาจ จาก พวก ปุโรหิต ใหญ่ แล้ว ข้าพระ องค์ ได้ ขัง วิ สุทธิ ชน หลาย คน ไว้ ใน คุก และ ครั้น เขา ถูก ลงโทษ ถึง ตาย ข้าพระ องค์ ก็ เห็นดี ด้วย

11ข้าพระ องค์ ได้ ทำโทษ เขา บ่อยๆ ใน ธรรม ศาลา ทุกแห่ง และ บังคับ เขา ให้ กล่าว คำ หมิ่นประมาท และ เพราะ ข้าพระ องค์ โกรธ เขา ยิ่ง นัก ข้าพระ องค์ ได้ ตาม ไป ข่มเหง ถึง เมือง ใน ต่าง ประเทศ

12ดังนั้น เมื่อ ข้าพระ องค์ กำลัง ไป ยัง เมือง ดา มัสกัส ได้ ถือ อำนาจ และ งาน ที่ ได้ รับ มอบหมาย จาก พวก ปุโรหิต ใหญ่

13โอ ข้า แต่ กษัตริย์ ใน เวลา เที่ยง วัน เมื่อ กำลัง เดินทาง ไป ข้าพระ องค์ ได้ เห็น แสงสว่าง กล้า ยิ่ง กว่า แสงอาทิตย์ ส่อง ลง มา จาก ท้อง ฟ้า ล้อม รอบ ข้าพระ องค์ กับ คน ทั้งหลาย ที่ ไป กับ ข้าพระ องค์

14ครั้น ข้าพระ องค์ กับ คน ทั้งหลาย ล้ม คะมำ ลง ที่ดิน ข้าพระ องค์ ได้ยิน พระ สุรเสียง ตรัส แก่ ข้าพระ องค์ เป็น ภาษา ฮีบรู ว่า ` เซาโล เซาโลเอ๋ย เจ้า ข่มเหง เรา ทำไม ซึ่ง เจ้า ถีบ ประตัก ก็ ยาก นัก '

15ข้าพระ องค์ ทูล ถาม ว่า ` พระองค์เจ้า ข้า พระองค์ ทรง เป็น ผู้ ใด ' พระองค์ จึง ตรัส ว่า ` เรา คือ เยซู ซึ่ง เจ้า ข่มเหง

16แต่ว่า จง ลุก ขึ้น ยืน เถิด ด้วยว่า เรา ได้ ปรากฏ แก่ เจ้า เพื่อ จะ ตั้ง เจ้า ไว้ ให้ เป็น ผู้ รับ ใช้ และ เป็น พยาน ถึง เหตุการณ์ ซึ่ง เจ้า เห็น และ ถึง เหตุการณ์ ที่ เรา จะ แสดง ตัว เรา เอง แก่ เจ้า ใน เวลา ภายหน้า

17เรา จะ ช่วย เจ้า ให้ พ้น จาก ชน ชาติ นี้ และ จาก คน ต่าง ชาติ ที่ เรา จะ ใช้ เจ้า ไป หา นั้น

18เพื่อ จะ ให้ เจ้า เปิด ตาขอ ง เขา เพื่อ เขา จะ กลับ จาก ความ มืด มา ถึง ความ สว่าง และ จาก อำนาจ ของ ซา ตาน มา ถึง พระเจ้า เพื่อ เขา จะ ได้ รับ การ ยก โทษ ความ ผิด บาป ของ เขา และ ให้ ได้ รับ มรดก ด้วย กัน กับ คน ทั้งหลาย ซึ่ง ถูก แยก ตั้ง ไว้ แล้ว โดย ความ เชื่อ ใน เรา '

19โอ ข้า แต่ กษัตริย์ อา ก ริ ป ปา เมื่อ เป็น เช่น นั้น แล้ว ข้าพระ องค์ จึง เชื่อฟัง นิมิต ซึ่ง มา จาก สวรรค์ นั้น

20แต่ ข้าพระ องค์ ได้ กล่าว สั่งสอน เขา ตั้งต้น ที่ เมือง ดา มัสกัส และ ใน กรุง เยรูซา เล็ม ทั่ว แว่น แคว้น ยูเดีย และ แก่ ชาว ต่าง ประเทศ ให้ เขา กลับ ใจ ใหม่ ให้ หัน มา หา พระเจ้า และ กระทำ การ ซึ่ง สม กับ ที่ กลับ ใจ ใหม่ แล้ว

21เพราะ เหตุ นี้ พวก ยิวจึง จับ ข้าพระ องค์ ที่ พระ วิหาร และ พยายาม หา ช่อง ที่ จะ ฆ่า ข้าพระ องค์ เสีย

22เป็น เพราะ พระเจ้า ได้ ทรง โปรด ช่วย ข้าพระ องค์ ข้าพระ องค์ จึง มี ชีวิต อยู่ จนถึง ทุกวันนี้ และ เป็น พยาน ได้ ต่อหน้า ผู้ใหญ่ ผู้น้อย ข้าพระ องค์ ไม่ พูด เรื่อง อื่น นอกจาก เรื่อง ซึ่ง บรรดา ศาสดา พยากรณ์ กับ โมเสส ได้ กล่าว ไว้ ว่า จะ มี ขึ้น

23คือ ว่า พระ คริสต์ จะ ต้อง ทน ทุกข์ ทรมาน และ พระองค์ จะ ทรง แสดง ความ สว่าง แก่ ชน อิส รา เอลและ แก่ คน ต่าง ชาติ โดยที่ ทรง เป็น ผู้ แรก ซึ่ง คืน พระ ชนม์ "

24ครั้น เปา โลกำลัง พูด แก้ คดี อย่าง นั้น เฟสทัสจึง ร้อง เสียง ดัง ว่า " เปาโลเอ๋ย เจ้า คลั่ง ไป เสีย แล้ว เจ้า เรียน รู้ วิชา มาก จึง ทำให้ เจ้า คลั่ง ไป "

25แต่ เปา โลก ล่า ว ว่า " ท่าน เฟสทัสเจ้า ข้า ข้าพระ องค์ ไม่ คลั่ง เลย แต่ว่า ได้ พูด คำ แห่ง ความ จริง และ คำ ที่ ปกติ ชน จะ พูด

26ด้วยว่า ท่าน กษัตริย์ ทรง ทราบ ข้อความ เหล่า นี้ ดีแล้ว ข้าพระ องค์ จึง กล้า กล่าว ต่อ พระ พักตร์ ของ พระองค์ เพราะ ข้าพระ องค์ เชื่อ แน่ ว่า ไม่ มี สัก อย่าง หนึ่ง ใน บรรดา เหตุการณ์ เหล่า นั้น ที่ ได้ พ้น พระ เนตร ของ พระองค์ เพราะ การ เหล่า นั้น มิได้ กระทำ กัน ใน ที่ ลับลี้

27ข้า แต่ กษัตริย์ อา ก ริ ป ปา พระองค์ เชื่อ พวก ศาสดา พยากรณ์ หรือ ไม่ พระเจ้า ข้า ข้าพระ องค์ ทราบ ว่า พระองค์ เชื่อ "

28อา ก ริ ป ปา จึง ตรัส กับ เปาโลว่า " เรา เกือบ จะ เป็น คริสเตียน โดย คำ ชักชวน ของ เจ้า "

29เปา โลจึง ทูล ว่า " จำเพาะ พระ พักตร์ พระเจ้า ข้าพระ องค์ มีค วาม ปรารถนา ยิ่ง นัก ที่ จะ ให้ เป็น เหมือน อย่าง ข้าพระ องค์ มิ ใช่ พระองค์ องค์ เดียว แต่ คน ทั้งปวง ที่ ฟัง ข้าพระ องค์ วัน นี้ ด้วย เว้น เสีย แต่ เครื่อง จองจำ นี้ "

30และ เมื่อ เปา โลก ล่า ว สิ่ง เหล่า นี้ แล้ว กษัตริย์ กับ ผู้ ว่า ราชการ เมือง และ พระนาง เบอร์ นิ ส และ คน ทั้งปวง ที่นั่ง อยู่ ด้วย กัน จึง ลุก ขึ้น

31ครั้น ออก ไป แล้ว จึง พา กัน พูด ว่า " คน นี้ มิได้ ทำ สิ่ง ใด ที่ สมควร จะ ถูก ลงโทษ ถึง ตาย หรือ จองจำ ไว้ "

32ฝ่าย อา ก ริ ป ปา จึง ตรัส กับเฟสทัสว่า " ถ้า คน นี้ มิได้ อุทธรณ์ ถึง ซีซาร์ แล้ว จะ ปล่อย เขา ก็ได้ "

← Chapter 25 Jump to: Chapter 27 →