Acts 27

Thai Tok

1เปา โลแล่น เรือ ไป สู่ กรุง โรม ครั้น ตั้งใจ ว่า พวก เรา จะ ต้อง แล่น เรือ ไป ยัง ประเทศ อิตาลี เขา จึง มอบ เปา โลกับนักโทษ อื่น บาง คน ไว้ กับ นาย ร้อย คน หนึ่ง ชื่อ ยู เลีย ส เป็น นาย ทหาร ใน กอง ของ ออกัสตัส

2เรา ทั้งหลาย จึง ลง เรือ ลำ หนึ่ง มา จาก เมือง อัด รา มิ ททิยุม ซึ่ง จะ ออก ไป ยัง ตำบล ที่ อยู่ ตาม ฝั่ง แคว้น เอเชีย เรือ ก็ ออก ทะเล มีค น หนึ่ง อยู่ กับ เรา ชื่อ อา ริ ส ทา รคัส ชาว มา ซิ โด เนียซึ่ง มา จาก เมือง เธสะโลนิกา

3วัน รุ่ง ขึ้น เรา ได้ แวะ ที่ เมือง ไซ ดอน ฝ่าย ยู เลีย สมี ใจ เมตตา ปรานี แก่ เปาโล ยอม ให้ เปา โลไป หา มิตรสหาย ทั้งหลาย เพื่อ จะ ได้ บรรเทา ใจ

4ครั้น เรือ ออก จาก ที่ นั่น แล้ว จึง แล่น ไป ทาง ด้าน ปลอด ลม ของ เกาะ ไซ ป รัสเพราะทวน ลม

5เมื่อ แล่น ข้าม ทะเล ที่ อยู่ ตรง แคว้น ซี ลี เซียกับ แคว้น ปัมฟีเลีย ก็ มา ถึง เมือง มิ รา ที่ อยู่ ใน แคว้น ลีเซีย

6ที่ เมือง นั้น นาย ร้อย ได้ พบ เรือ ลำ หนึ่ง มา จาก เมือง อ เล็ก ซาน เด รี ยจะไป ยัง ประเทศ อิตาลี ท่าน จึง ให้ พวก เรา ลง เรือ ลำ นั้น

7เรา แล่น ไป ช้า ๆ หลาย วัน และ ได้ มา ถึง เมือง ค นีดัส โดย ยาก เมื่อ แล่น ทวน ลม ต่อ ไป ไม่ ไหว เรา จึง แล่น ไป ทาง ด้าน ปลอด ลม ของ เกาะ ค รีต ตรง เมืองสัลโมเน

8เมื่อ เรือ แล่น เลียบ ฝั่ง เกาะ นั้น อย่าง ยากเย็น เรา จึง มายัง ตำบล หนึ่ง ชื่อว่า ท่า งาม เมือง ลา เซียอยู่ ใกล้ ที่ นั่น

9ครั้น เสีย เวลา ไป มาก แล้ว และ การ ที่ จะ เดินเรือ ก็ มี อันตราย เพราะ เทศกาล อด อาหาร ผ่าน ไป แล้ว เปา โลจึง เตือนสติ เขา ทั้งหลาย

10ว่า " ท่าน ทั้งหลาย ข้าพเจ้า เห็น ว่า ซึ่ง เรา จะ แล่น ไป คราว นี้ จะ มี อันตราย และ เสียหาย มาก มิ ใช่ แต่ ของ บรรทุก กับ เรือ กำปั่น เท่านั้น แต่ ชีวิต ของ เรา ทั้งหลาย ด้วย "

11แต่ นาย ร้อย เชื่อ กัปตัน และ เจ้าของ กำปั่น มาก กว่า เชื่อ คำ ที่ เปา โลก ล่า ว นั้น

12และ เพราะว่า ท่า งาม นั้น ไม่ เหมาะ พอที่ จะ จอด ใน ฤดู หนาว คน ส่วน มาก จึง ตกลง ให้ออก ทะเล ไป จาก ที่ นั่น เพื่อ ถ้า เป็นได้ จะ ได้ ไป ให้ ถึง เมืองฟีนิกส์ แล้ว จะ จอด อยู่ ที่ นั่น ตลอด ฤดู หนาว เมือง ฟีนิกส์นั้น เป็น ท่าเรือ แห่ง เกาะ ค รีต หัน หน้า ไป ทาง ทิศ ตะวันออก เฉียง เหนือ กับ เฉียง ใต้

13เมื่อ ลม ทิศ ใต้ พัด มา เบา ๆ เขา ก็ คิด ว่า สม ความ ปรารถนา แล้ว จึง ถอนสมอ แล่น เลียบ ฝั่ง ไป ตาม เกาะ ค รีต

14พายุ ใหญ่ อัน น่า สะพรึงกลัว แต่ แล่น ไป ไม่ ช้า เรือ กำปั่น ก็ ถูก ลม พายุ กล้า ที่ เขา เรียก ว่า ยุ ระ กิโล

15ครั้น เรือ กำปั่น ถูก พายุ และ ต้าน ลม ไม่ ไหว เรา จึง ปล่อย ไป ตาม ลม

16เมื่อ แล่น ไป ทาง ด้าน ปลอด ลม ของ เกาะ เล็ก ๆ แห่ง หนึ่ง ชื่อว่า คลา ว ดา เรา จึง ยก เรือ เล็ก ขึ้น ผูก ไว้ ได้ แต่ มีค วาม ลำบาก มาก

17เมื่อย ก เรือ ขึ้น แล้ว เรา ก็ เอา เชือก ผูก โอบ รอบ เรือ กำปั่น ไว้ และ เพราะ กลัว ว่า จะ เกย สันดอน ทราย จึง ลด ใบ ลง แล้ว ก็ ปล่อย ให้ ไป ตาม กระแสลม

18ครั้น รุ่ง ขึ้น เรา ก็ ขน ของ บรรทุก ทิ้ง เสีย เพราะ ถูก พายุ ใหญ่

19พอ ถึง วัน ที่ สาม เรา ก็ ทิ้ง เครื่อง ใช้ ใน เรือ กำปั่น ออก เสีย ด้วย มือ ของ เรา เอง

20และ เมื่อ ไม่ เห็น ดวง อาทิตย์ หรือ ดวง ดาว ตั้ง หลาย วัน แล้ว และ ยัง ถูก พายุ ใหญ่ อยู่ ความ หวัง ที่ เรา ทั้งหลาย จะ รอด นั้น ก็ ล้มละลาย ไป

21เปา โลได้รับ การ หนุน ใจ จาก ทูต สวรรค์ จึง ปลอบ ใจ ทุก คน ครั้น เขา ได้ อด อาหาร มา นาน แล้ว เปา โลจึง ยืน อยู่ ใน หมู่ เขา กล่าว ว่า " ท่าน ทั้งหลาย ท่าน ควร ได้ ฟัง ข้าพเจ้า และ ไม่ ควร ออก จาก เกาะ ค รีต เลย จะ ได้ พ้น จาก อันตราย นี้ และ ไม่ เสีย สิ่งของ

22บัดนี้ ข้าพเจ้า ขอ เตือน ท่าน ทั้งหลาย ให้ ทำใจ ดีๆ ไว้ ด้วยว่า ใน พวก ท่าน จะ ไม่ มี ผู้ ใด เสีย ชีวิต จะ เสีย ก็ แต่ เรือ เท่านั้น

23เพราะว่า เมื่อ คืน นี้ เอง ทูต สวรรค์ ของ พระเจ้า ผู้ เป็น เจ้าของ ข้าพเจ้า ซึ่ง ข้าพเจ้า ได้ ปรนนิบัติ นั้น ได้ มา ยืน อยู่ ใกล้ ข้าพเจ้า

24ทูต นั้น กล่าว ว่า ` เปาโลเอ๋ย อย่า กลัว เลย ท่าน จะ ต้อง เข้าเฝ้า ซีซาร์ ส่วน คน ทั้งปวง ที่ อยู่ ใน เรือ กับ ท่าน นั้น ดูเถิด พระเจ้า จะ ทรง โปรด ให้ รอด ตาย เพราะ เห็นแก่ ท่าน '

25เพราะฉะนั้น ท่าน ทั้งหลาย จง ทำใจ ดีๆ ไว้ เพราะ ข้าพเจ้า เชื่อ พระเจ้า ว่า การณ์ จะ เป็น ไป เหมือน อย่าง ที่ พระองค์ ได้ ทรง กล่าว แก่ ข้าพเจ้า นั้น

26แต่ว่า เรา จะ ต้อง เกย เกาะ แห่ง หนึ่ง "

27จนถึง คืน ที่ สิบ สี่ แล้ว เรา ก็ ยัง ถูก ซัด ไป ซัด มา อยู่ ใน ทะเล อา เด รีย ประมาณ เที่ยง คืน พวก กะลาสี ก็ สำคัญ ว่า มา ใกล้ แผ่นดิน แล้ว

28ครั้น หยั่ง น้ำ ดู ก็ วัด ได้ ลึก สี่ สิบ เมตร เมื่อ ไป อีก หน่อย หนึ่ง ก็ หยั่ง น้ำ วัด อีก ได้ สาม สิบ เมตร

29เขา ก็ กลัว ว่า จะ โดน ฝั่ง ที่ มี หิน จึง ทอดสมอ ท้าย สี่ ตัว แล้ว ตั้งหน้า คอย เวลา รุ่งเช้า

30เมื่อ พวก กะลาสี หา ช่อง จะ หนี จาก กำปั่น และ ได้ หย่อน เรือ เล็ก ลง ที่ ทะเล แล้ว ทำที ว่า จะ ทอดสมอ จาก หัว เรือ

31เปา โลจึงก ล่า ว แก่ นาย ร้อย และ พวก ทหาร ว่า " ถ้า คน เหล่า นั้น ไม่ คง อยู่ ใน กำปั่น ท่าน ทั้งหลาย จะ รอด ตาย ไม่ ได้ เลย "

32พวก ทหาร จึง ตัด เชือก ที่ ผูก เรือ เล็ก ให้ เรือ ตกลง ไป

33เมื่อ จวน รุ่งเช้า เปา โลจึง วิงวอน คน ทั้งปวง ให้ รับประทาน อาหาร และ กล่าว ว่า " วัน นี้ เป็น วัน ที่ สิบ สี่ ที่ ท่าน ทั้งหลาย ต้อง ค้าง อยู่ ใน เรือ และ อด อาหาร มิได้ รับประทาน อะไร เลย

34ฉะนั้น ข้าพเจ้า ขอ วิงวอน ท่าน ทั้งหลาย ให้ รับประทาน อาหาร เสีย บ้าง เพื่อ จะ ดำรง ชีวิต อยู่ ได้ เพราะ เส้น ผม ของ ผู้ หนึ่ง ผู้ ใด ใน พวก ท่าน จะ ไม่ เสีย ไป สัก เส้น เดียว "

35ครั้น กล่าว อย่าง นั้น แล้ว ท่าน จึง หยิบ ขนมปัง ขอบ พระเดชพระคุณ พระเจ้า ต่อหน้า คน ทั้งปวง เมื่อ หัก แล้ว ก็ เริ่ม รับประทาน

36คน ทั้งปวง ก็ มี กำลังใจ ขึ้น จึง รับประทาน อาหาร ด้วย

37เรา ทั้งหลาย ที่ อยู่ ใน กำปั่น นั้น รวม สอง ร้อย เจ็ด สิบ หก คน

38เมื่อ รับประทาน อาหาร อิ่ม แล้ว จึง ขน ข้าว สาลี ใน กำปั่น ทิ้ง เสีย ใน ทะเล เพื่อให้ กำปั่น เบา ขึ้น

39ครั้น สว่าง แล้ว เขา ก็ ไม่ รู้ ว่าเป็น แผ่นดิน อะไร แต่ เขา เห็น อ่าว แห่ง หนึ่ง ที่ มี หาด จึง ตกลง กัน ว่า ถ้า เป็นได้ จะ ให้ เรือ เข้า เกย หาด นั้น

40เขา จึง ตัด สาย สมอ ทิ้ง เสีย ใน ทะเล แล้ว ก็ แก้ เชือก ที่ มัด หางเสือ และ ชัก ใบ หัว เรือ ขึ้น ให้ กินลม แล่น ตรง เข้าไป หา ฝั่ง

41ครั้น มา ถึง ตำบล หนึ่ง ที่ ทะเล สอง ข้าง บรรจบ กัน กำปั่น ก็ เกย ดิน หัว เรือ ติด แน่น ออก ไม่ ได้ แต่ ท้าย เรือ นั้น ก็ แตก ออก ด้วย กำลัง คลื่น

42พวก ทหาร คิด จะ ฆ่า นักโทษ ทั้งหลาย เสีย กลัว ว่า จะ มี ผู้ ใด ว่าย น้ำ หนี ไป ได้

43แต่ นาย ร้อย ปรารถนา จะ ให้ เปา โลรอด ตาย จึง ห้าม พวก ทหาร มิ ให้ ทำตา มค วาม คิด นั้น แล้ว สั่ง คน ทั้งหลาย ที่ ว่าย น้ำ เป็น ให้ กระโดด น้ำ ว่าย ไป หา ฝั่ง ก่อน

44ฝ่าย คน ทั้งหลาย ที่ เหลือ นั้น ก็ เกาะ กระดาน ไป บ้าง เกาะ ไม้ กำปั่น ที่ หัก ไป บ้าง ดังนั้น เขา ทั้งหลาย ก็ ถึง ฝั่ง รอด ตาย หมด ทุก คน

← Chapter 26 Jump to: Chapter 28 →