Mark 2

Thai Tok

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1คน อัมพาต ได้ รับ การ รักษา จน หาย และ ได้ รับ ความ รอด ( มธ 9 : 1 - 8 ; ลก 5 : 18 - 26 ) ครั้น ล่วง ไป หลาย วัน พระองค์ ได้ เสด็จ ไป ใน เมือง คา เปอรนาอุ มอีก และ คน ทั้งหลาย ได้ยิน ว่า พระองค์ ประทับ ที่ บ้าน

2และ ใน เวลา นั้น คน เป็นอันมาก มา ชุมนุม กัน จน ไม่ มี ที่ จะ รับ จะ เข้า ใกล้ ประตู ก็ ไม่ ได้ พระองค์ จึง เทศนา พระ วจนะ นั้น ให้ เขา ฟัง

3แล้ว มีค น นำ คน อัมพาต คน หนึ่ง มา หา พระองค์ มี สี่ คน หาม

4เมื่อ เขา เข้าไป ให้ ถึง พระองค์ ไม่ ได้ เพราะ คน มาก เขา จึง รื้อ ดาดฟ้า หลังคา ตรง ที่ พระองค์ ประทับ นั้น และ เมื่อ รื้อ เป็น ช่อง แล้ว เขา ก็ หย่อน แคร่ ที่ คน อัมพาต นอน อยู่ ลง มา

5เมื่อ พระ เยซู ทอดพระเนตร เห็น ความ เชื่อ ของ เขา ทั้งหลาย พระองค์ จึง ตรัส กับ คน อัมพาต ว่า " ลูก เอ๋ย บาป ของ เจ้า ได้ รับ การ อภัย แล้ว "

6แต่ มี พวก ธร ร มา จาร ย์บาง คน นั่ง อยู่ ที่ นั่น และ เขา คิด ใน ใจ ว่า

7" ทำไม คน นี้ พูด หมิ่นประมาท เช่น นั้น ใคร จะ ยก ความ ผิด บาป ได้ เว้นแต่ พระเจ้า เท่านั้น "

8และ ใน ทันใด นั้น เมื่อ พระ เยซู ทรง ทราบ ใน พระทัย ว่า เขา คิด ใน ใจ อย่าง นั้น พระองค์ จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " เหตุ ไฉน ท่าน ทั้งหลาย จึง คิด ใน ใจ อย่าง นี้ เล่า

9ที่ จะ ว่า กับ คน อัมพาต ว่า ` บาป ของ เจ้า ได้ รับ การ อภัย แล้ว ' หรือ จะ ว่า ` จง ลุก ขึ้น ยก แคร่ เดิน ไป เถิด ' นั้น ข้าง ไหน จะ ง่าย กว่า กัน

10แต่ เพื่อ ท่าน ทั้งหลาย จะ ได้ รู้ ว่า บุตร มนุษย์ มี สิทธิ อำนาจ ใน โลก ที่ จะ โปรด ยก ความ ผิด บาป ได้ " ( พระองค์ จึง ตรัส สั่ง คน อัมพาต ว่า )

11" เรา สั่ง เจ้า ว่า จง ลุก ขึ้น ยก แคร่ ไป บ้าน ของ เจ้า เถิด "

12ทันใด นั้น คน อัมพาต ได้ ลุก ขึ้น แล้ว ก็ ยก แคร่ เดิน ออก ไป ต่อหน้า คน ทั้งปวง คน ทั้งปวง ก็ ประหลาด ใจ นัก จึง สรรเสริญ พระเจ้า ว่า " เรา ไม่ เคย เห็น การ เช่น นี้ เลย "

13ทรง เรียกเลวี คน เก็บ ภาษี ( มธ 9 : 9 - 13 ; ลก 5 : 27 - 32 ) ฝ่าย พระองค์ ได้ เสด็จ ไป ตาม ชายทะเล อีก ประชาชน ก็ มา หา พระองค์ และ พระองค์ ได้ ตรัส สั่งสอน เขา

14เมื่อ พระองค์ กำลัง เสด็จ ไป นั้น พระองค์ ก็ ทอดพระเนตร เห็น เลวีบุตร ชาย อัลเฟอัส นั่ง อยู่ ที่ ด่าน เก็บ ภาษี จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " จง ตาม เรา มา เถิด " เขา ก็ ลุก ขึ้น ตาม พระองค์ ไป

15ต่อ มา เมื่อ พระ เยซู เอน พระ กาย ลง เสวย อยู่ ใน เรือน ของเลวี มี พวก คน เก็บ ภาษี และ คน บาป หลาย คน เอนกาย ลง ร่วม สำรับ กับ พระ เยซู และ พวก สาวก ของ พระองค์ เพราะ มีค น ติดตาม พระองค์ ไป มาก

16ฝ่าย พวก ธร ร มา จาร ย์และ พวก ฟาริสี เมื่อ เห็น พระองค์ ทรง เสวย พระ กระยาหาร กับ พวก คน เก็บ ภาษี และ คน บาป จึง ถาม สาวก ของ พระองค์ ว่า " เหตุ ไฉน พระองค์ จึง กิน และ ดื่ม ร่วม กับ พวก คน เก็บ ภาษี และ คน บาป เล่า "

17ครั้น พระ เยซู ทรง ได้ยิน ดังนั้น พระองค์ จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " คน ปกติ ไม่ ต้องการ หมอ แต่ คน เจ็บ ต้องการ หมอ เรา มิได้ มา เพื่อ จะ เรียก คน ชอบธรรม แต่ มา เรียก คน บาป ให้ กลับ ใจเสีย ใหม่ "

18มี พวก ศิษย์ ของ ยอ ห์น และ ของ พวก ฟาริสี กำลัง ถือ อด อาหาร พวก เขา จึง มา ทูล ถาม พระองค์ ว่า " เหตุ ไฉน พวก สาวก ของ ยอ ห์น และ ของ พวก ฟาริสี ถือ อด อาหาร แต่ พวก สาวก ของ พระองค์ ไม่ ถือ "

19พระ เยซู จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " ท่าน จะ ให้ สหาย ของ เจ้าบ่าว ถือ อด อาหาร เมื่อ เจ้าบ่าว ยัง อยู่ กับ เขา กระนั้น หรือ เจ้าบ่าว อยู่ ด้วย นาน เท่าใด สหาย ก็ ถือ อด อาหาร ไม่ ได้ นาน เท่านั้น

20แต่ วัน นั้น จะ มา ถึง เมื่อ เจ้าบ่าว จะ ต้อง จาก สหาย ไป ใน วัน นั้น สหาย จะ ถือ อด อาหาร

21คำ อุปมา เกี่ยว กับ ผ้า และ ถุง หนัง ( มธ 9 : 16 - 17 ; ลก 5 : 36 - 39 ) ไม่ มี ผู้ ใด เอา ท่อน ผ้า ทอ ใหม่ มา ปะ เสื้อ เก่า ถ้า ทำ อย่าง นั้น ท่อน ผ้า ทอ ใหม่ ที่ ปะ เข้า นั้น เมื่อ หด จะ ทำให้ เสื้อ เก่า ขาด กว้าง ออก ไป อีก

22และ ไม่ มี ผู้ ใด เอา น้ำ องุ่น ใหม่ มา ใส่ ไว้ ใน ถุง หนัง เก่า ถ้า ทำ อย่าง นั้น น้ำ องุ่น ใหม่ จะ ทำให้ ถุง เก่า นั้น ขาด ไป น้ำ องุ่น นั้น จะ ไหล ออก ถุง หนัง ก็ จะ เสีย ไป แต่ น้ำ องุ่น ใหม่ นั้น ต้อง ใส่ ไว้ ใน ถุง หนัง ใหม่ "

23พระ เยซู เป็น เจ้า เป็น ใหญ่ เหนือ วัน สะ บา โต ( มธ 12 : 1 - 8 ; ลก 6 : 1 - 5 ) ต่อ มา ใน วัน สะ บา โต วัน หนึ่ง พระองค์ กำลัง เสด็จ ไป ใน นา ข้าว และ เมื่อ พวก สาวก ของ พระองค์ กำลัง เดิน ไป ก็ เริ่ม เด็ด รวง ข้าว ไป

24ฝ่าย พวก ฟาริสี จึง ถาม พระองค์ ว่า " ดูเถิด ทำไม พวก เขา จึง ทำ การ ซึ่ง พระราชบัญญัติ ห้าม ไว้ ใน วัน สะ บา โต "

25พระองค์ จึง ตรัส กับ เขา ว่า " พวก ท่าน ยัง ไม่ เคย อ่าน หรือ ซึ่ง ดา วิด ได้ กระทำ เมื่อ ท่าน ขาด อาหาร และ อดอยาก ทั้ง ท่าน และ พรรคพวก ด้วย

26คือ คราว เมื่อ อา บี ยา ธาร์เป็น มหา ปุโรหิต ท่าน ได้ เข้าไป ใน พระ นิเวศ ของ พระเจ้า และ รับประทาน ขนมปัง หน้า พระ พักตร์ ซึ่ง พระราชบัญญัติ ห้าม ไม่ ให้ ใคร รับประทาน เว้นแต่ พวก ปุโรหิต เท่านั้น และ ซ้ำ ยัง ส่ง ให้ คน ที่มา กับ ท่าน รับประทาน ด้วย "

27พระองค์ จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " วัน สะ บา โต นั้น ทรง ตั้ง ไว้ เพื่อ มนุษย์ มิ ใช่ ทรง สร้าง มนุษย์ ไว้ สำหรับ วัน สะ บา โต

28เหตุ ฉะนั้น บุตร มนุษย์ เป็น เจ้า เป็น ใหญ่ เหนือ วัน สะ บา โต ด้วย "

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →