Mark 4

Thai Tok

1คำ อุปมา เกี่ยว กับ ผู้ หว่าน พืช ( มธ 13 : 1 - 23 ; ลก 8 : 4 - 15 ) แล้ว พระองค์ ทรง ตั้งต้น สั่งสอน ที่ ฝั่ง ทะเล อีก ฝูง ชน เป็นอันมาก พา กัน มา หา พระองค์ เหตุ ฉะนั้น พระองค์ จึง ได้ เสด็จ ลง ไป ประทับ ใน เรือ ที่ ทะเล และ ฝูง ชน อยู่ บน ฝั่ง ชายทะเล

2พระองค์ จึง ตรัส สั่งสอน เขา หลาย ประการ เป็น คำ อุปมา และ ใน การ สอน นั้น พระองค์ ตรัส แก่ เขา ว่า

3" จง ฟัง ดูเถิด มี ผู้ หว่าน คน หนึ่ง ออก ไป หว่าน พืช

4และ ต่อ มา เมื่อ เขา หว่าน เมล็ด พืช ก็ ตก ตาม หนทาง บ้าง แล้ว นก ใน อากาศ ก็ มา กิน เสีย

5บ้าง ก็ ตก ที่ ซึ่ง มี พื้น หิน มี เนื้อ ดิน แต่ น้อย จึง งอก ขึ้น โดย เร็ว เพราะ ดิน ไม่ ลึก

6แต่ เมื่อ แดด จัด แดด ก็ แผด เผา และ เพราะ ราก ไม่ มี จึง เหี่ยว ไป

7บ้าง ก็ ตก กลาง ต้น หนาม ต้น หนาม ก็ งอก ขึ้น ปกคลุม เสีย จึง ไม่ เกิด ผล

8บ้าง ก็ ตก ที่ดิน ดี แล้ว งอกงาม จำเริญ ขึ้น เกิด ผล สาม สิบ เท่า บ้าง หก สิบ เท่า บ้าง ร้อย เท่า บ้าง "

9แล้ว พระองค์ ตรัส แก่ เขา ว่า " ใคร มี หู จง ฟัง เถิด "

10เมื่อ พระองค์ อยู่ ตามลำพัง คน ที่ อยู่ รอบ พระองค์ พร้อม กับ สาวก สิบ สอง คน ได้ ทูล ถาม พระองค์ ถึง คำ อุปมา นั้น

11พระองค์ จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " ข้อความ ลึกลับ แห่ง อาณาจักร ของ พระเจ้า ทรง โปรด ให้ท่า น ทั้งหลาย รู้ ได้ แต่ ฝ่าย คนนอก นั้น บรรดา ข้อความ เหล่า นี้ จะแจ้ง ให้ เป็น คำ อุปมา ทุก อย่าง

12เพื่อ ว่า เขา จะ ดู แล้ว ดู เล่า แต่ มอง ไม่ เห็น และ ฟัง แล้ว ฟัง เล่า แต่ ไม่ เข้าใจ เกลือก ว่า ใน เวลา หนึ่ง เวลา ใด เขา จะ กลับ ใจเสีย ใหม่ และ ความ ผิด บาป ของ เขา จะ ได้ ยก โทษ เสีย "

13พระ เยซู ทรง อธิบาย ถึง คำ อุปมา นั้น ( มธ 13 : 18 - 23 ; ลก 8 : 11 - 15 ) พระองค์ ตรัส กับ เขา ว่า " คำ อุปมา นั้น พวก ท่าน ยัง ไม่ เข้าใจ หรือ ถ้า กระนั้น ท่าน ทั้งหลาย จะ เข้าใจ คำ อุปมา ทั้งปวง อย่างไร ได้

14ผู้ หว่าน นั้น ก็ได้ หว่าน พระ วจนะ

15ซึ่ง ตก ริม หนทาง นั้น ได้แก่ พระ วจนะ ที่ หว่าน แล้ว และ เมื่อ บุคคล ใด ได้ ฟัง ใน ทันใด นั้น ซา ตาน ก็ มา ชิง เอา พระ วจนะ ซึ่ง หว่าน ใน ใจ เขา นั้น ไป เสีย

16และ ซึ่ง ตก ที่ ซึ่ง มี พื้น หิน มี เนื้อ ดิน แต่ น้อย นั้น ก็ ทำนอง เดียวกัน ได้แก่ บุคคล ที่ ได้ยิน พระ วจนะ และ ก็ รับ ทันที ด้วย ความ ปรีดี

17แต่ ไม่ มี ราก ใน ตัว จึง ทน อยู่ ได้ ชั่วคราว ภายหลัง เมื่อ เกิด การ ยาก ลำบาก และ การ ข่มเหง ต่างๆ เพราะ พระ วจนะ นั้น ก็ เลิก เสีย ใน ทันที ทันใด

18และ พืช ซึ่ง หว่าน กลาง หนาม นั้น ได้แก่ บุคคล ที่ ได้ ฟัง พระ วจนะ

19แล้ว ความ กังวล ตาม ธรรมดา โลก และ ความ ลุ่มหลง ใน ทรัพย์สมบัติ และ ความ โลภ ใน สิ่ง อื่นๆ ได้ เข้า มา และ ปกคลุม พระ วจนะ นั้น จึง ไม่ เกิด ผล

20ส่วน พืช ซึ่ง หว่าน ตกใน ดิน ดี นั้น ได้แก่ บุคคล ที่ ได้ยิน พระ วจนะ นั้น และ รับ ไว้ จึง เกิด ผล สาม สิบ เท่า บ้าง หก สิบ เท่า บ้าง ร้อย เท่า บ้าง "

21เทียน ที่ จุด แล้ว ต้อง ตั้ง ไว้ ให้ ส่อง แสง ( มธ 5 : 15 - 16 ; ลก 8 : 16 ; 11 : 33 ) แล้ว พระองค์ ตรัส แก่ เขา ว่า " เขา เอา เทียน มา สำหรับ ตั้ง ไว้ ใต้ ถัง ใต้ เตียง นอน หรือ และ มิ ใช่ สำหรับ ตั้ง ไว้ บน เชิง เทียน หรือ

22เพราะว่า ไม่ มี สิ่ง ใด ที่ ซ่อน ไว้ ซึ่ง จะ ไม่ ปรากฏ แจ้ง และ ไม่ มี สิ่ง ใด ที่ ปิดบัง ไว้ ซึ่ง จะ ไม่ ต้อง แพร่งพราย

23ถ้า ใคร มี หู ฟังได้ จง ฟัง เถิด "

24พระองค์ ตรัส แก่ เขา ว่า " จง เอาใจ จดจ่อ ต่อ สิ่ง ที่ ท่าน ฟัง ให้ ดี ท่าน จะ ตวง ให้ เขา ด้วย ทะนาน อัน ใด จะ ตวง ให้ท่า น ด้วย ทะนาน อัน นั้น ทั้ง จะ เพิ่มเติม ให้ อีก แก่ ผู้ ที่ ฟัง แล้ว

25ด้วยว่า ผู้ ใด มี อยู่ แล้ว จะ เพิ่มเติม ให้ ผู้ นั้น อีก แต่ ผู้ ใด ไม่ มี แม้ ว่า ซึ่ง เขา มี อยู่ นั้น จะ เอา ไป เสีย จาก เขา "

26อาณาจักร ที่ เติบโต ขึ้น อย่าง ต่อ เนื่อง พระองค์ ตรัส ว่า " อาณาจักร ของ พระเจ้า เปรียบ เหมือน ชาย คน หนึ่ง หว่าน พืช ลง ใน ดิน

27แล้ว กลางคืน ก็ นอน หลับ และ กลางวัน ก็ ตื่น ขึ้น ฝ่าย พืช นั้น จะ งอก จำเริญ ขึ้น อย่างไร เขา ก็ ไม่ รู้

28เพราะ แผ่นดิน เอง ทำให้ พืช งอก จำเริญ ขึ้น เป็น ลำ ต้น ก่อน ภายหลัง ก็ ออก รวง แล้ว ก็ มี เมล็ด ข้าว เต็ม รวง

29ครั้น สุก แล้ว เขา ก็ ไป เกี่ยว เก็บ ทีเดียว เพราะว่า ถึง ฤดู เกี่ยว แล้ว "

30คำ อุปมา เกี่ยว กับ เมล็ด พันธุ์ ผัก กาด ( มธ 13 : 31 - 32 ; ลก 13 : 18 - 19 ) และ พระองค์ ตรัส ว่า " อาณาจักร ของ พระเจ้า จะ เปรียบ เหมือน สิ่ง ใด หรือ จะ สำแดง ด้วย คำ เปรียบ อย่างไร

31ก็ เปรียบ เหมือน เมล็ด พันธุ์ ผัก กาด เมล็ด หนึ่ง เวลา เพาะ ลง ใน ดิน นั้น ก็ เล็ก กว่า เมล็ด ทั้งปวง ทั่ว ทั้ง แผ่นดิน

32แต่ เมื่อ เพาะ แล้ว จึง งอก ขึ้น จำเริญ ใหญ่ โตก ว่า ผัก ทั้งปวง และ แตก กิ่ง ก้าน ใหญ่ พอ ให้ นก ใน อากาศ มา อาศัย อยู่ ใน ร่ม นั้น ได้ "

33พระองค์ ได้ ตรัส สั่งสอน พระ วจนะ ให้ แก่ เขา เป็น คำ อุปมา อย่าง นั้น เป็น หลาย ประการ ตาม ที่ เขา จะ สามารถ ฟังได้

34และ นอกจาก คำ อุปมา พระองค์ มิได้ ตรัส แก่ เขา เลย แต่ เมื่อ พวก เขา อยู่ ตามลำพัง พระองค์ จึง ทรง อธิบาย สิ่ง สารพัด นั้น แก่ เหล่า สาวก

35พายุ ใหญ่ ใน ทะเล กา ลิ ลี สงบ ลง ( มธ 8 : 23 - 27 ; ลก 8 : 22 - 25 ) เย็น วัน นั้น พระองค์ ได้ ตรัส แก่ เขา ทั้งหลาย ว่า " ให้ พวก เรา ข้าม ไป ฝั่ง ฟาก ข้าง โน้น เถิด "

36เมื่อ ลาป ระ ชา ชน แล้ว เขา จึง เชิญ พระองค์ เสด็จ ไป ใน เรือ ที่ พระองค์ ประทับ อยู่ นั้น และ มี เรือ อื่น เล็ก ๆ หลาย ลำ ไป กับ พระองค์ ด้วย

37และ พายุ ใหญ่ ได้ บังเกิด ขึ้น และ คลื่น ก็ ซัด เข้าไป ใน เรือ จน เรือ เต็ม อยู่ แล้ว

38ฝ่าย พระองค์ บรรทม หนุน หมอน หลับ อยู่ ที่ ท้าย เรือ เหล่า สาวก จึง มา ปลุกพระ องค์ ทูล ว่า " อาจารย์ เจ้าข้า ข้าพเจ้า ทั้งหลาย กำลัง จะ พินาศ อยู่ แล้ว ท่าน ไม่ ทรง เป็น ห่วง บ้าง หรือ "

39พระองค์ จึง ทรง ตื่น ขึ้น ห้าม ลม และ ตรัส แก่ ทะเล ว่า " จง สงบ เงียบ ซิ " แล้ว ลม ก็ หยุด มีค วาม สงบ เงียบ ทั่วไป

40พระองค์ จึง ตรัส แก่ เขา ว่า " ทำไม ท่าน กลัว อย่าง นี้ ท่าน ยัง ไม่ มีค วาม เชื่อ หรือ "

41ฝ่าย เขา ก็ เกรง กลัว นักหนา และ พูด กันและกัน ว่า " ท่าน นี้ เป็น ผู้ ใด หนอ จนชั้น ลม และ ทะเล ก็ เชื่อฟัง ท่าน "

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →