Mark 5

Thai Tok

1ทรง ขับ ผี ออก จาก ผู้ชาย ที่ เมือง กา ดารา ( มธ 8 : 28 - 34 ; ลก 8 : 26 - 37 ) ฝ่าย พระองค์ กับ เหล่า สาวก ก็ ข้าม ทะเล ไป ยัง เมือง ชาว กา ดารา

2พอ พระองค์ เสด็จ ขึ้น จาก เรือ ทันใด นั้น มี ชาย คน หนึ่ง ออก จาก อุโมงค์ ฝัง ศพ มี ผี โสโครก สิง ได้ มา พบ พระองค์

3คน นั้น อาศัย อยู่ ตาม อุโมงค์ ฝัง ศพ และ ไม่ มี ผู้ ใด จะ ผูกมัด ตัว เขา ได้ แม้ จะ ล่าม ด้วย โซ่ ตรวน ก็ ไม่ อยู่

4เพราะว่า ได้ ล่าม โซ่ ใส่ ตรวน หลาย หน แล้ว เขา ก็ หัก โซ่ และ ฟาด ตรวน เสีย ไม่ มี ผู้ ใด มี แรง พอที่ จะ ทำให้ เขา สงบ ได้

5เขา คลั่ง ร้อง อึง อยู่ ตาม อุโมงค์ ฝัง ศพ และ ที่ ภูเขา ทั้ง กลางวัน กลางคืน เสมอ และ เอา หิน เชือด เนื้อ ของ ตัว

6ครั้น เขา เห็น พระ เยซู แต่ ไกล เขา ก็ วิ่ง เข้า มา นมัสการ พระองค์

7แล้ว ร้อง เสียง ดัง ว่า " ข้า แต่ พระ เยซู พระ บุตร ของ พระเจ้า สูง สุด ข้าพระ องค์ เกี่ยวข้อง อะไร กับ ท่าน เล่า ข้าพระ องค์ ขอ ให้ พระองค์ ปฏิญาณ ใน พระ นาม ของ พระเจ้า ว่า จะ ไม่ ทรมาน ข้าพระ องค์ "

8ที่ พูด เช่น นี้ เพราะ พระองค์ ได้ ตรัส แก่ มัน ว่า " อ้าย ผี โสโครก จง ออก มา จาก คน นั้น เถิด "

9แล้ว พระองค์ ตรัส ถาม มัน ว่า " เจ้า ชื่อ อะไร " มัน ตอบ ว่า " ชื่อ กอง เพราะว่า พวก ข้าพระ องค์ หลาย ตน ด้วย กัน "

10มัน จึง อ้อนวอน พระองค์ เป็นอันมาก มิ ให้ ขับ ไล่ มัน ออก จาก แดน เมือง นั้น

11มี สุกร ฝูง ใหญ่ กำลัง หากิน อยู่ ที่ ไหล่เขา ตำบล นั้น

12ผี เหล่า นั้น ก็ อ้อนวอน พระองค์ ว่า " ขอ โปรด ให้ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย เข้า ใน สุกร เหล่า นี้ เถิด "

13พระ เยซู ก็ ทรง อนุญาต ทันที แล้ว ผี โสโครก นั้น จึง ออก ไป เข้า สิง อยู่ ใน สุกร สุกร ทั้ง ฝูง ( ประมาณ สอง พัน ตัว ) ก็ วิ่ง กระโดด จาก หน้าผา ชัน ลง ไป ใน ทะเล สำลัก น้ำตาย

14ฝ่าย คน เลี้ยง สุกร นั้น ต่าง คน ต่าง หนี ไป เล่า เรื่อง ทั้ง ใน นคร และ บ้านนอก แล้ว คน ทั้งปวง ก็ ออก มา ดู เหตุการณ์ ที่ เกิด ขึ้น นั้น

15เมื่อ เขา มา ถึง พระ เยซู ก็ เห็น คน ที่ ผี ทั้ง กอง ได้ สิง นั้น นุ่งห่ม ผ้า นั่ง อยู่ มี สติ อารมณ์ ดี เขา จึง เกรง กลัว นัก

16แล้ว คน ที่ ได้ เห็น ก็ เล่า เหตุการณ์ ซึ่ง บังเกิด แก่ คน ที่ ผี สิง นั้น และ ซึ่ง บังเกิด แก่ ฝูง สุกร ให้ เขา ฟัง

17คน ทั้งหลาย จึง เริ่ม พา กัน อ้อนวอน พระองค์ ให้ เสด็จ ไป เสีย จาก เขตแดน เมือง ของ เขา

18เมื่อ พระองค์ กำลัง เสด็จ ลง เรือ คน ที่ ผี ได้ สิง แต่ ก่อน นั้น ได้ อ้อนวอน ขอ ติดตาม พระองค์ ไป

19พระ เยซู ไม่ ทรง อนุญาต แต่ ตรัส แก่ เขา ว่า " จง ไป หา พวกพ้อง ของ เจ้าที่ บ้าน แล้ว บอก เขา ถึง เรื่อง เหตุการณ์ ใหญ่ ซึ่ง องค์ พระผู้เป็นเจ้า ได้ ทรง กระทำ แก่ เจ้า และ ได้ ทรง พระ เมตตา แก่ เจ้า แล้ว "

20ฝ่าย คน นั้น ก็ ทูล ลา แล้ว เริ่ม ประกาศ ใน แคว้น ทศ บุรี ถึง เหตุการณ์ ใหญ่ ที่ พระ เยซู ได้ ทรง กระทำ แก่ เขา และ คน ทั้งปวง ก็ ประหลาด ใจ นัก

21หญิง ผู้ ถูก ต้อง ชาย ฉลองพระองค์ และ หาย โรค ลูก สาว ของ ไย รัสเป็น ขึ้น มา จาก ความ ตาย ( มธ 9 : 18 - 26 ; ลก 8 : 41 - 56 ) ครั้น พระ เยซู เสด็จ ลง เรือ ข้าม ฟาก กลับ ไป แล้ว มีค น เป็นอันมาก มา หา พระองค์ และ พระองค์ ยัง ประทับ ที่ ฝั่ง ทะเล

22ดูเถิด มี นาย ธรรม ศาลา คน หนึ่ง ชื่อ ไย รัสเดิน มา และ เมื่อ เขา เห็น พระองค์ ก็ กราบ ลง ที่ พระ บาท ของ พระองค์

23แล้ว ทูล อ้อนวอน พระองค์ เป็นอันมาก ว่า " ลูก สาว เล็ก ๆ ของ ข้าพระ องค์ ป่วย เกือบ จะ ตาย แล้ว ขอ เชิญ พระองค์ ไป วาง พระ หัตถ์ บน เขา เพื่อ เขา จะ ได้ หาย โรค และ ไม่ ตาย "

24ฝ่าย พระ เยซู ได้ เสด็จ ไป กับ คน นั้น มีค น เป็นอันมาก ตาม พระองค์ ไป และ เบียดเสียด พระองค์

25มี ผู้หญิง คน หนึ่ง เป็น โรค ตกเลือด ได้ สิบ สอง ปี มา แล้ว

26ได้ ทน ทุกข์ ลำบาก มาก เพราะ มี หมอ หลาย คน มา รักษา และ ได้เสีย ทรัพย์ จน หมด สิ้น โรค นั้น ก็ มิได้ บรรเทา แต่ ยิ่ง กำเริบ ขึ้น

27ครั้น ผู้หญิง นั้น ได้ยิน ถึง เรื่อง พระ เยซู เธอ ก็ เดิน ปะปน กับ ประชาชน ที่ เบียดเสียด ข้าง หลัง พระองค์ และ ได้ ถูก ต้อง ฉลองพระองค์

28เพราะ เธอ คิด ว่า " ถ้า เรา ได้ แตะต้อง แต่ ฉลองพระองค์ เรา ก็ จะ หาย โรค "

29ใน ทันใด นั้น เลือด ที่ ตก ก็ หยุด แห้ง ไป และ ผู้หญิง นั้น รู้สึก ตัว ว่า โรค หาย แล้ว

30บัดเดี๋ยว นั้น พระ เยซู ทรง รู้สึก ว่า ฤทธิ์ ซ่าน ออก จาก พระองค์ แล้ว จึง เหลียวหลัง ใน ขณะ ที่ ฝูง ชน เบียดเสียด กัน นั้น ตรัส ว่า " ใคร ถูก ต้อง เสื้อ ของ เรา "

31ฝ่าย เหล่า สาวก ก็ ทูล พระองค์ ว่า " พระองค์ ทอดพระเนตร เห็น แล้ว ว่า ประชาชน กำลัง เบียดเสียด พระองค์ และ พระองค์ จะ ทรง ถาม อีก หรือ ว่า ` ใคร ถูก ต้อง เรา ' "

32แล้ว พระองค์ ทอดพระเนตร ดู รอบ ประสงค์ จะ เห็น ผู้หญิง ที่ ได้ กระทำ สิ่ง นั้น

33ฝ่าย ผู้หญิง นั้น ก็ กลัว จน ตัว สั่น เพราะ รู้ เรื่อง ที่ เป็น แก่ตัว นั้น จึง มาก ราบ ลง ทูล แก่ พระองค์ ตาม จริง ทั้งสิ้น

34พระองค์ จึง ตรัส แก่ ผู้หญิง นั้น ว่า " ลูก สาว เอ๋ย ที่ เจ้า หาย โรค นั้น ก็ เพราะ เจ้า เชื่อ จง ไป เป็น สุข และ หาย โรค นี้ เถิด "

35เมื่อ พระองค์ ตรัส ยัง ไม่ทัน ขาดคำ มี บาง คน ได้ มา จาก บ้าน นาย ธรรม ศาลา บอก ว่า " ลูก สาว ของ ท่าน ตาย เสีย แล้ว ยัง จะ รบกวน อาจารย์ ทำไม อีก เล่า "

36ทันที ที่ พระ เยซู ทรง ฟัง คำ ซึ่ง เขา ว่า นั้น พระองค์ จึง ตรัส แก่ นาย ธรรม ศาลา ว่า " อย่า วิตก เลย จง เชื่อ เท่านั้น เถิด "

37พระองค์ ไม่ ทรง อนุญาต ให้ ผู้ ใด ไป ด้วย เว้นแต่ เปโตร ยาก อบ และ ยอ ห์น น้อง ชาย ของ ยาก อบ

38ครั้น พระองค์ เสด็จ ไป ถึง เรือน นาย ธรรม ศาลา แล้ว ก็ ทอดพระเนตร เห็น คน วุ่นวาย ร้องไห้ คร่ำครวญ เป็นอันมาก

39และ เมื่อ พระองค์ เสด็จ เข้าไป แล้ว จึง ตรัส ถาม เขา ว่า " ท่าน ทั้งหลาย พา กัน ร้องไห้ วุ่นวาย ไป ทำไม เด็กหญิง นั้น ไม่ ตาย แต่ นอน หลับ อยู่ "

40เขา ก็ พา กัน หัวเราะ เยาะ พระองค์ แต่ เมื่อ พระองค์ ขับ คน ทั้งหลาย ออก ไป แล้ว จึง นำ บิดา มารดา ของ เด็กหญิง นั้น และ สาวก สาม คน ที่ อยู่ กับ พระองค์ เข้าไป ใน ที่ ที่ เด็กหญิง นอน อยู่

41พระองค์ จึง จับ มือ เด็กหญิง นั้น ตรัส แก่ เขา ว่า " ทา ลิธา คู มิ " แปล ว่า " เด็กหญิง เอ๋ย เรา ว่า แก่ เจ้า ว่า จง ลุก ขึ้น เถิด "

42ใน ทันใด นั้น เด็กหญิง นั้น ก็ ลุก ขึ้น เดิน เพราะว่า เด็ก นั้น อายุ ได้ สิบ สอง ปี คน ทั้งปวง ก็ ประหลาด ใจ อย่าง ยิ่ง

43พระองค์ ก็ กำชับ ห้าม เขา แข็งแรง ไม่ ให้ บอก ผู้ ใด ให้ รู้ เหตุการณ์ นี้ แล้ว จึง สั่ง เขา ให้ นำ อาหาร มา ให้ เด็ก นั้น รับประทาน

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →