Hebrews 10

Welsh 1894 (Cyfieithiad Briscoe 1853-94 (Test. Newydd a rhannau o'r Hen Dest.))

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1Canys a chysgod gan y Gyfraith, o’r pethau da i ddyfod, ac nid a’r llun ei hun o’r pethau, â’r un aberthau bob blwyddyn, y rhai a offrymmant yn wastadol, ni allant byth berffeithio y rhai sy’n dyfod at Dduw;

2canys oni pheidiasent â’u hoffrymmu, gan na fyddai mwyach ddim cydwybod o bechodau gan y rhai yn addoli, wedi iddynt un waith am byth eu glanhau?

3Eithr yn yr aberthau hyn,

4adgoffa pechodau sydd bob blwyddyn: canys ammhosibl yw i waed teirw a geifr dynnu ymaith bechodau.

5Gan hyny, pan yn dyfod i’r byd y dywaid, “Aberth ac offrwm ni ewyllysiaist, Ond corph a barottoaist i Mi;

6Mewn poeth-offrymmau a phech- aberthau ni’th foddlonwyd,

7Yna dywedais, Wele, daethym, (Yn rhol y llyfr yr ysgrifenwyd am Danaf,) I wneuthur, O Dduw, Dy ewyllys.”

8Gan ddywedyd uchod, “Aberthau ac offrymmau a phoeth-offrymmau a phech-aberthau ni ewyllysiaist,” ac “ni’th foddlonwyd” ynddynt, (y rhai yn ol y Gyfraith a offrymmir,)

9yna y dywedodd, “Wele, daethum i wneuthur Dy ewyllys,” tynnu ymaith y cyntaf y mae, fel yr ail y gosodo.

10A chan yr “ewyllys” hwn y’n sancteiddiwyd trwy offrwm corph Iesu Grist un waith am byth.

11A phob offeiriad yn wir sy’n sefyll o ddydd i ddydd yn gwasanaethu, ac yr un aberthau yn fynych a offrymma, y rhai ni allant byth dynnu ymaith bechodau;

12ond Hwn, wedi i un aberth am bechodau ei offrymmu Ganddo am byth, a eisteddodd ar ddeheulaw Duw,

13o hyn allan yn disgwyl hyd oni “osoder Ei elynion yn droed-faingc i’w draed,”

14canys ag un offrwm y mae wedi perffeithio am byth y rhai sy’n cael eu sancteiddio.

15A thystiolaethu i ni y mae’r Yspryd Glân, canys ar ol dywedyd,

16“Hwn yw ’r cyfammod a ammodaf â hwynt, Ar ol y dyddiau hyny, medd Iehofah, Gan roddi Fy nghyfreithiau yn eu calonnau Ac ar eu meddwl yr ysgrifenaf hwynt:”

17y dywaid, “A’u pechodau a’u hanwireddau ni chofiaf mwy.”

18A lle y mae maddeuant y rhai hyn, nid oes mwyach offrwm am bechod.

19Gan ein bod, gan hyny, frodyr, a chenym hyfdra am y ffordd i mewn i’r cyssegr trwy waed yr Iesu, yr hon a gyssegrodd Efe i ni,

20ffordd newydd a byw, trwy’r llen,

21hyny yw, Ei gnawd Ef; a chenym Offeiriad Mawr ar dŷ Dduw,

22nesawn â chalon gywir mewn llawnder ffydd, wedi ein taenellu o ran ein calonnau oddiwrth gydwybod ddrwg, ac wedi ein golchi o ran y corph â dwfr glân.

23Daliwn gyffes ein gobaith heb siglo o honi, canys ffyddlawn yw’r Hwn a addawodd;

24ac ystyriwn ein gilydd, i annog i gariad a gweithredoedd da;

25heb ymadael â chyd-gynhulliad ein gilydd, fel y mae arfer rhai, eithr gan gynghori ein gilydd; ac o hyny yn fwy yn gymmaint ag y gwelwn y dydd yn nesau.

26Canys pan o’n gwirfodd y pechwn, ar ol derbyn gwybodaeth y gwirionedd, nid oes mwyach yn aros aberth am bechodau,

27ond rhyw dderbyniad ofnadwy barn, ac angerdd tân ar fedr difa’r gwrthwynebwyr.

28Y neb a ddiystyrodd Gyfraith Mosheh, heb drugaredd, dan ddau neu dri o dystion y bydd farw:

29pa faint gwaeth cospedigaeth (dybygwch chwi,) y bernir haeddu o’r hwn y bu i Fab Duw Ei fathru ganddo; ac i waed y cyfammod ei farnu yn ansanctaidd ganddo, â’r hwn y’i sancteiddiwyd, ac i Yspryd y gras Ei sarhau ganddo?

30Canys adwaenom yr Hwn a ddywedodd, “I Mi y perthyn dial; Myfi a dalaf:” ac etto, “Barna Iehofah Ei bobl.”

31Peth ofnadwy yw syrthio yn nwylaw y Duw Byw.

32Ond gelwch i’ch cof y dyddiau o’r blaen, yn y rhai, wedi eich goleuo, llawer ymdrech dioddefiadau a oddefasoch;

33o ran, â gwaradwyddiadau a gorthrymderau yn cael eich gwneuthur yn wawd; ac o ran, wedi myned yn gyfrannogion â’r rhai yn cael eu trin felly,

34canys â’r rhai mewn rhwymau y cyd-ymdeimlasoch, ac anrheithiad eich meddiannau gyda llawenydd a gymmerasoch, gan wybod fod genych, i’ch hunain, feddiant gwell a pharhaus.

35Na fwriwch ymaith, gan hyny, eich hyfdra, yr hwn sydd a chanddo fawr daledigaeth a gobrwy;

36canys wrth amynedd y mae i chwi raid, fel, wedi i ewyllys Duw ei wneuthur genych, y derbynioch yr addewid:

37Canys etto ychydig bachigyn A’r Hwn sy’n dyfod a ddaw, ac nid oeda;

38A’m cyfiawn, “trwy ffydd a fydd byw;” Ac os tyn yn ol, ni foddlonir Fy enaid ynddo.

39Ond nyni nid ydym o’r “tynnu yn ol,” i ddistryw; eithr o ffydd, i gadwedigaeth yr enaid.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →