Hebrews 6

Welsh 1894 (Cyfieithiad Briscoe 1853-94 (Test. Newydd a rhannau o'r Hen Dest.))

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →

1Gan hyny, wedi rhoddi heibio air dechreuad Crist, at berffeithrwydd dyger ni, heb osod i lawr drachefn sail edifeirwch oddiwrth weithredoedd meirwon, a ffydd tuag at Dduw;

2sail dysgad bedyddiadau ac arddodiad dwylaw;

3ac adgyfodiad y meirw a barn dragywyddol: a hyn a wnawn os caniatta Duw.

4Canys ammhosibl yw o ran y rhai a gawsant unwaith eu goleuo, ac a archwaethasant y rhodd nefol, ac a wnaethpwyd yn gyfrannogion o’r Yspryd Glân,

5ac a archwaethasant air mad Duw a galluoedd y byd ar ddyfod,

6ac a syrthiasant ymaith, eu hadnewyddu drachefn i edifeirwch, gan ail-groeshoelio o honynt iddynt eu hunain Fab Duw, ac Ei osod yn watwor.

7Canys y ddaear yr hon sy’n yfed y gwlaw sy’n dyfod yn fynych arni, ac sy’n dwyn llysiau cymmwys i’r rhai hyny er mwyn y rhai y llafurir hi hefyd, derbyn bendith gan Dduw y mae;

8ond pan yn dwyn drain a mieri, anghymmeradwy yw ac agos i felldith; ac ei diwedd yw ei llosgi.

9Ond coelio yr ydym am danoch chwi, frodyr, y pethau sydd well ac ynglyn wrth iachawdwriaeth, er mai fel hyn y llefarwn:

10canys nid anghyfiawn yw Duw, fel yr anghofio eich gwaith a’r cariad a ddangosasoch tuag at Ei enw, pan weiniasoch i’r saint, ac yn gweini iddynt.

11A chwennychwn i bob un o honoch ddangos yr un diwydrwydd tua llawnder gobaith hyd y diwedd,

12fel nad musgrell y byddoch, ond efelychwyr y rhai trwy ffydd ac amynedd sy’n etifeddu yr addewidion.

13Canys pan i Abraham yr addawodd, Duw, gan na myn neb oedd fwy y gallai dyngu, a dyngodd myn Ef Ei hun,

14gan ddywedyd, “Yn ddiau gan fendithio y’th fendithiaf, a chan amlhau y’th amlhaf.”

15Ac felly, wedi dioddef yn amyneddgar, y cafodd yr addewid.

16Canys dynion myn un a fo mwy a dyngant; ac iddynt hwy, terfyn pob ymryson, er cadarnhad, yw’r llw.

17Yn hyn, Duw yn ewyllysio dangos yn helaethach i etifeddion yr addewid anghyfnewidioldeb Ei gynghor,

18a gyfryngodd â llw, fel trwy ddau beth anghyfnewidiol, yn y rhai ammhosibl yw celwyddu o Dduw, annogaeth cryf fyddai genym ni a ffoisom, i gymmeryd gafael yn y gobaith a osodwyd o’n blaen,

19yr hwn sydd genym fel angor yr enaid, yn ddiogel, ac yn ddiymmod,

20ac yn myned i mewn i’r tu fewn i’r llen, lle y mae Rhag-redwr trosom wedi myned i mewn, Iesu, wedi Ei wneuthur, yn ol dull Melchitsedec, yn Arch-offeiriad yn dragywydd.

← Chapter 5 Jump to: Chapter 7 →