Job 24

Persian Bible (FACB) 2005 - Persian Contemporary Bible

← Chapter 23 Jump to: Chapter 25 →

1چرا خدا زمانی برای دادرسی تعيين نمی‌كند؟ تا كی خداشناسان منتظر باشند؟

2امواج ظلم ما را فرو گرفته است. خدانشناسان زمينها را غصب می‌كنند و گله‌ها را می‌دزدند؛

3حتی از الاغهای يتيمان نيز نمی‌گذرند و داروندار بيوه زنان را به گرو می‌گيرند.

4حق فقرا را پايمال می‌سازند و فقرا از ترس، خود را پنهان می‌كنند.

5فقرا مانند خرهای وحشی، برای سير كردن شكم خود و فرزندانشان، در بيابانها جان می‌كنند؛

6علفهای هرز بيابان را می‌خورند و دانه‌های انگور بر زمين افتادۀ تاكستانهای شريران را جمع می‌كنند.

7نه لباسی دارند و نه پوششی، و تمام شب را برهنه در سرما می‌خوابند.

8از بی‌خانمانی به غارها پناه می‌برند و در كوهستان از باران خيس می‌شوند.

9ستمگران بچه‌های يتيم را از بغل مادرانشان می‌ربايند و از فقرا در مقابل قرضشان، بچه‌هايشان را به گرو می‌گيرند.

10فقرا ناچارند لخت و عريان بگردند و با شكم گرسنه بافه‌های بدكاران را برايشان حمل كنند،

11در آسيابها روغن زيتون بگيرند بدون آنكه مزه‌اش را بچشند، و در حاليكه از تشنگی عذاب می‌كشند با لگد كردن انگور، عصارۀ آن را بگيرند.

12فرياد مظلومان در حال مرگ از شهر به گوش می‌رسد. دردمندان داد می‌زنند و كمک می‌خواهند، ولی خدا به داد ايشان نمی‌رسد.

13شروران بضد نور قيام كرده‌اند و از درستكاری بويی نبرده‌اند.

14آنان آدمكشانی هستند كه صبح زود بر می‌خيزند تا فقيران و نيازمندان را بكشند و منتظر شب می‌مانند تا دزدی و زنا كنند. می‌گويند: «در تاريكی كسی ما را نخواهد ديد.» صورتهای خود را می‌پوشانند تا كسی آنها را نشناسد.

16شبها به خانه‌ها دستبرد می‌زنند و روزها خود را پنهان می‌كنند، زيرا نمی‌خواهند با روشنايی سروكار داشته باشند.

17شب تاريک برای آنها همچون روشنايی صبح است، زيرا با ترسهای تاريكی خو گرفته‌اند.

18اما آنها بزودی از روی زمين ناپديد خواهند شد! ملک آنها نفرين شده است و زمين آنها محصولی ندارد.

19مرگ آنها را می‌بلعد، آنگونه كه خشكی و گرما برف را آب می‌كند.

20حتی مادر شخصِ گناهكار او را از ياد می‌برد. كرمها او را می‌خورند و ديگر هيچكس او را به ياد نمی‌آورد. ريشهٔ گناهكاران كنده خواهد شد،

21چون به زنان بی‌فرزند كه پسری ندارند تا از ايشان حمايت كند، ظلم می‌نمايند و به بيوه زنان محتاج كمک نمی‌كنند.

22خدا با قدرت خويش ظالم را نابود می‌كند؛ پس هر چند آنها ظاهراً موفق باشند، ولی در زندگی اميدی ندارند.

23ممكن است خدا بگذارد آنها احساس امنيت كنند، ولی هميشه مواظب كارهای ايشان است.

24برای مدت كوتاهی كامياب می‌شوند، اما پس از لحظه‌ای مانند همۀ كسانی كه از دنيا رفته‌اند، از بين می‌روند و مثل خوشه‌های گندم بريده می‌شوند.

25آيا كسی می‌تواند بگويد كه حقيقت غير از اين است؟ آيا كسی می‌تواند ثابت كند كه حرفهای من اشتباه است؟

← Chapter 23 Jump to: Chapter 25 →