Proverbs 10

Persian Bible (NMV) 2014 - New Millennium Version

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1امثال سلیمان: پسر حکیم، مایۀ شادمانی پدر است، اما پسر نادان مادر خویش را غصه‌دار می‌سازد.

2گنجهای حاصل از شرارت سودی ندارد، اما پارسایی از مرگ رهایی می‌بخشد.

3خداوند پارسایان را گرسنه نمی‌گذارد، اما شریران را از رسیدن به آرزویشان بازمی‌دارد.

4دستانِ کاهل، فقیر می‌سازد، دستانِ کاری، دولتمند.

5عاقل است پسری که در تابستان گِرد می‌آورد، اما پسری که در فصل درو می‌خوابد، شرمسار می‌سازد.

6بر سَرِ پارسایان، برکتها قرار می‌گیرد، اما خشونت، دهان شریران را می‌بندد.

7یادِ پارسایان برکت خواهد بود، اما نام شریران خواهد پوسید.

8دانادل، احکام را می‌پذیرد، اما نادانِ پرگو تلف خواهد شد.

9آن که در صداقت گام برمی‌دارد در راهِ بی‌خطر است، اما آن که به راهِ کج می‌رود رسوا خواهد شد.

10آن که رِندانه چشمک می‌زند دلریش می‌سازد، اما آن که بی‌پرده نکوهش می‌کند باعث صلح می‌شود.

11دهان پارسایان چشمۀ حیات است، اما دهان شریران خشونت را پنهان می‌سازد.

12نفرت، نزاعها برمی‌انگیزد، اما محبت، خطاپوش است.

13حکمت، بر لبهای فهیمان یافت می‌شود، اما چوب برای پشت کم‌عقلان است.

14حکیمان، دانش‌را می‌اندوزند، اما زبانِ جاهل سر او را بر باد می‌دهد.

15توانگریِ دولتمند، شهرِ مستحکم اوست، اما فقرِ بینوایان به نابودی آنها می‌انجامد.

16مزد پارسایان، به حیات رهنمون می‌شود، عایدی شریران، به گناه.

17آن که به تأدیب گوش می‌سپارد، در راهِ حیات است، اما آن که توبیخ را ترک می‌گوید، گمراهی به بار می‌آورد.

18آن که نفرت را پنهان سازد، لبهای دروغگو دارد، آن که شایعه‌پراکنی کند، نادان است.

19پرگویی خالی از گناه نیست، عاقل آن است که زبان خویش نگاه دارد.

20زبانِ پارسایان، نقرۀ اعلاست، اما دلِ شریران، کم ارزش است!

21لبهای پارسایان، بسیاری را می‌پرورد، اما جاهلان از کم‌عقلی می‌میرند.

22برکت خداوند، دولتمند می‌سازد، و او زحمتی نیز با آن نمی‌افزاید.

23فساد نزد نادان تفریح است، اما مرد فهیم از حکمت لذت می‌برد.

24هرآنچه شریر از آن می‌ترسد، بر سرش می‌آید؛ هرآنچه پارسا آرزو می‌کند، به او عطا می‌شود.

25توفان که فرو نشیند، اثری از شریران بر جا نخواهد بود، اما پارسایان تا ابد استوار خواهند ماند.

26سِرکه برای دندان و دود برای چشمان، همچنان است مرد کاهل برای کارفرمایش!

27ترس خداوند بر روزهای عمر می‌افزاید، اما سالهای شریران کوتاه می‌شود.

28انتظارِ پارسایان به شادی می‌انجامد، اما امیدِ شریران بر باد می‌رود.

29طریق خداوند برای راستان قلعۀ مستحکم است، برای بدکاران، نابودی.

30پارسایان هرگز جنبش نخواهند خورد، اما شریران در سرزمین وعده باقی نخواهند ماند.

31از دهانِ پارسایان حکمت می‌روید، اما زبانِ منحرف بریده خواهد شد.

32لبهای پارسایان سخنِ پسندیده می‌داند، دهان شریران تنها انحراف!

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →