Proverbs 11

Persian Bible (NMV) 2014 - New Millennium Version

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1خداوند از ترازوی نامیزان کراهت دارد، اما وزنۀ کامل پسندیدۀ اوست.

2با تکبر، شرمساری می‌آید، اما حکمت با فروتنان است.

3راستیِ صالحان هادی ایشان است، کج‌رَوی خیانت‌پیشگان، مایۀ تباهی‌شان.

4توانگری در روز غضب به کاری نمی‌آید، اما پارسایی از مرگ رهایی می‌بخشد.

5پارساییِ راستان هموارکنندۀ راه آنهاست، اما شریران از شرارت خود سقوط می‌کنند.

6پارساییِ صالحان آنان را رهایی می‌بخشد، اما خیانت‌پیشگان در دام هوسهای خویش گرفتار می‌آیند.

7با مرگِ مردِ شریر، امیدش نیز بر باد می‌شود؛ چشمداشتهای او از قدرت تباه می‌گردد.

8پارسا از تنگنا نجات داده می‌شود؛ شریر به جای او در آن فرو می‌افتد.

9ناپاکان به گفتارِ خود همنوع خویش را هلاک می‌کنند، اما پارسا را دانش او نجات می‌دهد.

10از کامیابیِ پارسایان شهر شادمان می‌شود، از نابودیِ شریران فریاد شادی برمی‌خیزد.

11از برکت صالحان، شهر سرافراز می‌شود، از دهان شریران، سرنگون!

12آن که همسایۀ خویش را خوار می‌سازد کم‌عقل است، اما شخص فهیم خاموش می‌ماند.

13سخن‌چین اَسرار را فاش می‌کند، اما شخص امین رازدار است.

14بی‌نقشه، لشکر شکست می‌خورد، اما از کثرت مشاوران، پیروزی حاصل می‌شود.

15ضامن شخص غریب، بی‌گمان زیان خواهد دید، اما هر که از دست دادن اکراه دارد، ایمن است.

16زنِ خوش‌رفتار عزّت می‌اندوزد، مردان بی‌رحم، تنها دولت.

17مرد مهربان به خویشتن نفع می‌رساند، مرد بی‌رحم، زیان.

18شریر اجرتِ دروغین می‌گیرد، آن که پارسایی می‌کارد، مزد حقیقی.

19پارسای راستین رو به سوی حیات دارد، پیرو شرارت، رو به سوی مرگ خویش.

20خداوند از کج‌دلان کراهت دارد، اما خشنود است از آنان که طریقشان راست است.

21یقین دان که شریران بی‌سزا نخواهند ماند، اما نسل پارسایان نجات خواهند یافت.

22حلقه‌ایست زرین در بینی گراز، زنِ زیبارویِ بی‌تشخیص.

23آرزوی پارسایان تنها به نیکویی می‌انجامد، امید شریران، تنها به غضب.

24یکی می‌بخشد و دولتش افزون می‌گردد، دیگری دریغ می‌ورزد و محتاج می‌شود!

25شخص سخاوتمند فراوان خواهد داشت؛ آن که سیراب می‌کند، خود نیز سیراب خواهد شد.

26آن که غَله را احتکار کند، نفرین مردم را می‌خرد، اما برکت بر سَرِ فروشندۀ آن خواهد بود.

27آن که نیکویی را بجوید، مقبول خواهد شد، اما آن که جویای بدی باشد، بر سَرَش خواهد آمد.

28آن که بر ثروت خویش توکل کند، سقوط خواهد کرد، اما پارسایان چون برگ سبز خواهند شکفت.

29باد است میراثِ آن که خانوادۀ خویش را عذاب دهد، نادان، خادم حکیمان خواهد شد.

30ثمرۀ پارسایان، درخت حیات است، آن که حکیم است جانها را صید می‌کند.

31اگر پارسا اجر خویش را بر زمین می‌گیرد، چقدر بیشتر، شریران و گنهکاران سزایشان را!

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →