Proverbs 23

Persian Bible (NMV) 2014 - New Millennium Version

← Chapter 22 Jump to: Chapter 24 →

1چون با حاکمی به طعام می‌نشینی، در آنچه پیش روی توست تأمل کن،

2و اگر شکمباره‌ای، کارد بر گلویت بگذار.

3حریصِ خوراکهای لذیذ او مباش، زیرا که آن غذا فریبنده است.

4خویشتن را برای ثروتمند شدن از پا مَیَفکن؛ از اندیشیدن بدان بازایست!

5تا چشم بر آن بدوزی از میان رفته است؛ زیرا ثروت چون عقاب بال می‌گیرد و می‌پَرَد!

6از سفرۀ مرد خسیس مخور، و مشتاق خوراک لذیذ او مباش؛

7زیرا از آن دسته است که همیشه حساب نگاه می‌دارند. به تو می‌گوید: «بخور و بنوش»، اما دلش با تو نیست.

8لقمه‌ای را که خوردی، قی خواهی کرد و تعارفاتت را نیز به هدر خواهی داد.

9نادان را نصیحت مکن، چه، سخن عاقلانه‌ات را خوار خواهد شمرد.

10حدود دیرین را جابه‌جا مکن، و به مزرعۀ یتیمان تجاوز منما،

11زیرا ولیّ آنها نیرومند است و علیه تو به دفاع از حق آنها بر خواهد خاست.

12دل خویش را به ادب مایل گردان و گوش‌خود را به سخنان معرفت.

13از ادب کردن جوان اِبا مکن؛ چوب تنبیه او را نخواهد کشت.

14چوبش بزن که جانش را از مرگ خواهی رهانید.

15پسرم، اگر دل تو حکیم باشد، دل من نیز شاد خواهد بود؛

16چون لبانت به شایستگی سخن می‌گوید، اعماق وجودم به وجد می‌آید.

17دلت بر گنهکاران حسد مبَرد، بلکه همۀ روز برای ترس خداوند غیور باش.

18زیرا به‌یقین آخرتی هست و امیدت زایل نخواهد شد.

19پسرم، گوش فرا ده و حکیم باش، و دلت را به راه راست مشغول دار.

20با میگساران دمساز مشو، و نه با شکمبارگان،

21زیرا به فقر گرفتار خواهند آمد، و خواب‌آلودگی، ژنده‌پوششان خواهد کرد.

22به پدرت که از او جان یافتی گوش فرا ده، و مادر خویش را در روز پیری‌اش‌خوار مشمار.

23حقیقت را بخر و هرگز آن را مفروش؛ این است حکمت و ادب و فهم.

24پدر شخص پارسا را شادی بسیار است؛ آن که پسری حکیم دارد، از او شادمان خواهد بود.

25پدر و مادرت شاد باشند؛ آن که تو را بزاد، شادمان باشد!

26پسرم، دل خویش را به من بده و چشمانت مشتاق راههای من باشد.

27زیرا زن فاحشه گودالی است عمیق و زن بیگانه، چاهی تنگ و تاریک.

28همچون راهزنی در کمین می‌نشیند، تا خیانتکاران را در میان آدمیان بیفزاید.

29وای از آنِ کیست و وِلوِلِه از آنِ که؟ نزاع از آن کیست و ناله از آنِ که؟ زخمهای بی‌سبب از آنِ کیست و چشمان سرخ از آنِ که؟

30آنان راست که تا دیروقت دل از شراب برنمی‌کنند، و در پی چشیدن شرابهای برآمیخته می‌روند.

31به شراب آنگاه که سرخ‌فام است منگر، آنگاه که در پیاله می‌درخشد، و به نرمی پایین می‌رود!

32در آخر چون مار خواهد گزید و چون افعی نیش خواهد زد.

33چشمانت چیزهای شگفت خواهد دید و دلت از چیزهای منحرف سخن خواهد گفت.

34همچون کسی خواهی بود که در دلِ دریا خفته و بر دَکَل کشتی لمیده باشد.

35خواهی گفت: «مرا زدند و احساس نکردم! مرا کوفتند و نفهمیدم! پس کی بیدار خواهم شد تا جرعه‌ای دیگر بنوشم؟»

← Chapter 22 Jump to: Chapter 24 →