Proverbs 15

Persian Bible (NMV) 2014 - New Millennium Version

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1جوابِ نرم خشم را برمی‌گرداند، اما سخن تند غضب را برمی‌انگیزد!

2زبان حکیمان معرفت را دل‌انگیز می‌سازد، اما از دهان احمقان حماقت روان می‌شود.

3چشمان خداوند همه جا هست، بر بدان و نیکان دیدبانی می‌کند.

4زبان شفابخش، درخت حیات است، اما زبان کج، روح را در هم می‌شکند.

5نادان، تأدیب پدر خویش را خوار می‌شمارد، اما هر که پذیرای توبیخ باشد عاقل است.

6در خانۀ پارسایان گنجِ بسیار است، اما عایدی شریران مایۀ دردسرشان می‌شود.

7لبهای حکیمان دانش را منتشر می‌سازد، اما چنین نیست دل جاهلان.

8خداوند از قربانیهای شریران کراهت دارد، اما دعای صالحان خشنودش می‌سازد.

9راه شریران در نظر خداوند کراهت‌آور است، اما او پیروان پارسایی را دوست می‌دارد.

10تأدیب سخت در انتظار کسی است که طریقت را ترک گوید؛ آن که از توبیخ نفرت کند، خواهد مرد.

11هاویه و ابدون در نظر خداوند است، چقدر بیشتر دل آدمی!

12تمسخرگر توبیخ را خوش نمی‌دارد، گریزان است او از حکیمان!

13دل شادمان، چهره را شاداب می‌سازد، اما دل دردمند روح را افسرده می‌کند.

14دل مردِ فهیم جویای معرفت است، اما دهان جاهلان در حماقت می‌چَرَد.

15همۀ روزهای عمر ستمدیدگان مصیبت‌بار است، اما آنان را که دلی خوش است، ضیافت دائمی است.

16کم داشتن با ترس خداوند، بِه از گنجی عظیم با پریشانی.

17سفرۀ محقر، با محبت، بِه از ضیافت شاهانه، با نفرت.

18مرد تندخو نزاعها برمی‌انگیزد، اما شخص دیرخشم مرافعه را فرو می‌نشاند.

19راهِ کاهلان خاربست است، طریق صالحان، شاهراه.

20فرزند حکیم، مایۀ شادی پدر است، اما مرد نادان، مادر خویش را خوار می‌شمارد.

21حماقت مایۀ شادی شخص کم‌عقل است، اما مرد فهیم در راه راست گام برمی‌دارد.

22بی مشورت، تدبیرها باطل می‌شود، با مشاوران بسیار، به ثمر می‌رسد.

23انسان از دادنِ پاسخ شایسته شادمان می‌شود، چه نیکوست سخنی که به وقتش گفته شود!

24سفر زندگی برای دانایان به سوی بالا است، تا آنان را از پایین رفتن به گور بازدارد.

25خداوند خانۀ متکبران را ویران می‌کند، اما حدود بیوه‌زنان را پاس می‌دارد.

26افکار پلید در نظر خداوند کراهت‌آور است، اما سخنان پسندیده، در نظر او طاهر است.

27طالبِ سودِ نامشروع، خانوادۀ خویش را به دردسر می‌افکند، اما آن که از رشوه نفرت کند، خواهد زیست.

28دل پارسا در پاسخ‌دادن تأمل می‌کند، اما دهانِ شریران سیل سخنان بد را روان می‌سازد.

29خداوند از شریران دور است، اما دعای پارسایان را می‌شنود.

30نورِ چشمان، دل را شادمان می‌سازد، خبر خوش استخوانها را قوّت می‌بخشد.

31آن که به توبیخِ جانبخش گوش فرا می‌دهد، در میان حکیمان ساکن خواهد شد.

32آن که تأدیب را ترک گوید، جان خویش را حقیر می‌شمارد، اما آن که پذیرای توبیخ باشد، فهم را به دست می‌آورد.

33ترس خداوند، مربّیِ حکمت است، فروتنی، پیشروِ عزّت.

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →