Proverbs 16

Persian Bible (NMV) 2014 - New Millennium Version

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →

1تدبیرهای دل از آنِ انسان است، اما پاسخ زبان از جانب خداوند می‌آید.

2همۀ راههای انسان در نظر وی پاک می‌نماید، اما خداوند است که انگیزه‌ها را می‌آزماید.

3کارهای خویش را به خداوند بسپار که تدبیرهایت استوار خواهد شد.

4خداوند هر چیز را برای هدفش ساخته است، شریران را نیز برای روز بلا.

5خداوند از هر که دلش متکبر باشد کراهت دارد، یقین دان که چنین کس بی‌سزا نخواهد ماند.

6از محبت و امانت، تقصیر کفاره می‌شود، از ترسِ خداوند، آدمی از بدی اجتناب می‌کند.

7آنگاه که راههای انسان خداوند را خشنود سازد، حتی دشمنانش را نیز به صلح با او وا می‌دارد.

8دارایی اندک با پارسایی، بِه از عایدیِ فراوان با بی‌انصافی.

9دل آدمی به راههایش می‌اندیشد، اما خداوند است که قدمهایش را استوار می‌سازد.

10لبهای پادشاه چون صاحب وحی سخن می‌گوید، و دهانش به عدالت خیانت نمی‌ورزد.

11میزان و ترازوهای درست از آنِ خداوند است، همۀ وزنه‌های کیسه، ساختۀ اوست.

12پادشاهان از شرارت کراهت دارند، زیرا تخت سلطنت از پارسایی استوار می‌ماند.

13خشنودی پادشاهان نصیب لبهای راستگوست، آنان راستگویان را دوست می‌دارند.

14غضب پادشاه پیک مرگ است، اما مرد حکیم آن را فرو می‌نشاند.

15روی خندان پادشاه، به منزلۀ حیات است، خشنودی او، ابر باران‌زای بهاری.

16کسب حکمت چه بسیار نیکوتر از طلاست، و کسب فهم، گزیده‌ای بِه از نقره!

17شاهراه صالحان از بدی به دور می‌ماند؛ آن که مراقب راه خویش است، مراقب جان خویش است.

18غرور پیشروِ نابودی است، و دل متکبر پیشروِ لغزش.

19افتادگی با افتادگان، بِه از تقسیم غنیمت با متکبران.

20آن که در مَثَل تأمل کند کامیاب خواهد شد، آن که بر خداوند توکل کند مبارک خواهد بود.

21دانادل فهیم خوانده می‌شود، و زبان شیرین آموزش را رواج می‌دهد.

22عقل برای دارنده‌اش چشمۀ حیات است، اما تأدیب احمقان، حماقت است.

23دل شخص حکیم زبانش را عاقل می‌گرداند، لبهای او آموزش را رواج می‌دهد.

24شانۀ عسل است سخنان دلپذیر، شیرین برای جان و شفابخشِ استخوان.

25پیش روی هر کس راهی هست که در نظرش درست می‌نماید، اما عاقبت به مرگ می‌انجامد.

26اشتهای کارگر برایش کار می‌کند، گرسنگی، او را به پیش می‌راند.

27شخص رذل نقشه‌های پلید می‌کشد، سخنان او همچون آتش می‌سوزاند.

28شخص منحرف تخم نزاع می‌پاشد، سخن‌چین بین دوستانِ نزدیک جدایی می‌افکند.

29خشونتکاران همقطار خود را اغوا می‌کنند، و او را به راهی که نیکو نیست، می‌کشانند.

30آن که چشمک می‌زند، نقشه‌های منحرف در سر دارد، آن که لب وَر می‌چیند، شرارت را به انجام می‌رساند.

31موی سفید تاج جلال است که در طریق پارسایی به دست می‌آید.

32شخصِ دیرخشم از دلاور بهتر است، و آن که بر نَفْس خود مسلط باشد از فاتح شهر، برتر.

33قرعه بر زمین افکنده می‌شود، اما تمامی حکم آن از جانب خداوند می‌آید.

← Chapter 15 Jump to: Chapter 17 →