Acts 23

Gaelic Scottish (Tiomnadh Nuadh (MacEachen) 1875)

← Chapter 22 Jump to: Chapter 24 →

1Agus Pol a g-amharc air a chomhairle, thuirt e: A dhaoine ʼsa bhraithre, ghiulain mise mi fhein leis a h-uile deagh chogais an lathair Dhe gus an latha an diugh.

2ʼS dhʼorduich Ananias an t-ard-shagart do ʼn fheadhainn, a bha ʼnan seasamh lamh ris, a bhualadh sa bhial.

3An sin thuirt Pol ris: Buailidh Dia thusa, a bhalla ghealaichte. Oir am beil thusa ad shuidhe a thoirt breth ormsa a reir an lagha, ʼs an aghaidh an lagha g-orduchadh mo bhualadh?

4Us thuirt iadsan a bha faisg: Am beil thu toirt beum do ard-shagart Dhe?

5Us thuirt Pol: Cha robh fhios agam, a bhraithrean, gum bʼ e an t-ard-shagart e. Oir tha e sgriobhte: Cha labhair thu olc air uachdran do phobuill.

6Ach thuig Pol, gun robh an darna cuid ʼnan Sadusaich, ʼsa chuid eile ʼnam Phairisich, agus ghlaodh e anns a chomhairle: A dhaoine ʼsa bhraithre, is Phairiseach mise, mac Phairiseach, as leth dochas agus aiseirigh nam marbh tha mise fo bhreth.

7Air dha so a radh, dhʼ eirich eas-aontas eadar na Phairisich agus na Sadusaich, agus bha ʼn sluagh air an roinn.

8Oir tha na Sadusaich a cantuinn nach eil aiseirigh, no aingeal, no spiorad ann: ach tha na Phairisich a g-aideachadh an dà chuid.

9Agus thogadh iolach mhor. Us cuid de na Phairisich a g-eirigh, bha iad a stri, a g-radh: Cha n-eil sinn faighinn coire sam bith do ʼn duine so: ciod ma labhair spiorad ris, no aingeal?

10An sin nuair a dhʼ eirich aimhreit mhor, ghabh an t-ard-cheannard eagal gun rachadh Pol a riabadh as a cheile leo, ʼs dhʼ orduich e do na saighdearan a dhol sios, agus Pol a spionadh le laimh laidir as am measg, ʼsa thoirt do ʼn chaisteal.

11ʼS an ath oidhche thuirt an Tighearna, ʼs e lamh ris: Seas dileas: oir mar a thug thu teisteanas ormsa ann an Ierusalem, ʼs amhuil a dhʼ fheumas tu teisteanas a thoirt orm san Roimh cuideachd.

12ʼS air tighinn do ʼn latha, thionail roinn dhe na h-Iudhaich, us cheangail iad iad fhein le mionnan, a g-radh nach itheadh ʼs nach oladh iad gus am marbhadh iad Pol.

13ʼS bha iad corr us dà fhichead fear, a shuidhich a cho-fheall so;

14Agus thainig iad thun nan ard-shagart, ʼs nan seanair, us thuirt iad: Bhòidich sinn le bòid mhoir, nach blais sinn air ni, gus am marbh sinn Pol.

15A nis ma ta thugaibhse maille ris a chomhairle rabhadh do ʼn ard-cheannard a thoirt a mach dhuibh, mar gum bʼ aill leibh rudeigin na bu chinntiche thuigsinn mu dheidhinn. Agus, mun tig e faisg, tha sinne deas gu mharbhadh.

16Cho luath sa chuala mac piuthar Phoil am feall-fhalach so, thainig e, us chaidh e stigh do ʼn chaisteal, agus dhʼinnis e do Phol e.

17An sin ghairm Pol a h-aon de na ceannardan-ciad, us thuirt e: Thoir an t-oganach so gus an t-ard-cheannard: oir tha rudeigin aige ri innseadh dha.

18Agus esan ga ghabhail, thug e thun an ard-cheannaird e, us thuirt e: Dhʼiarr am priosanach Pol orm an t-oganach so thoirt ga dʼionnsuidh, us rudeigin aige ri radh riut.

19ʼS an t-ard-cheannard a breith air laimh air, chaidh e lethtaobh leis, agus dhʼfharraid e dheth: Ciod a thʼ agad ri innseadh dhomh?

20Us thuirt esan: Chord na h-Iudhaich mu iarraidh ort, gun tugadh tu Pol am maireach thun na comhairle, mar gu rudeigin na bu chinntiche fhiosrachadh mu dheidhinn:

21Ach na creid thusʼ iad: oir tha corr agus dà fhichead fear dhiu am feall-fhalach air, a cheangail iad fhein le mionnan, nach icheadh iad ʼs nach oladh iad gus am marbhadh iad e; ʼs tha iad a nis deas, an duil ri gealladh bhuatsa.

22An sin leig an t-ard-cheannard an t-oganach air falbh, a cur mu choinneamh gun e a dhʼinnse do dhuine gun do chuir e na nichean so air shuilean dhasan.

23ʼS air do dhà cheannard-chiad a bhith air an gairm, thuirt e riu: Dianaibh deas dà chiad saighdear gu dol gu ruig Cesaréa, agus tri fichead us deich marcaich, agus dà chiad fear-sleagh air son an treas uair de ʼn oidhche:

24Agus uidheamaichibh ainmhidhean air an cuirear Pol, gus a thoirt gu tiaruinte thun an uachdrain Felics.

25(Oir bha eagal air gum faodadh na h-Iudhaich ma dhʼ fhaoidte a thoirt air falbh le ainneart, ʼsa mharbhadh, agus an deigh sin gum biodh e fhein fo mhichliu, mar gun gabhadh e airgiod,)

26Us sgriobh e litir anns an tuirt e mar so: Tha Claudius Lisias a cur bheannachd thun an uachdrain ro urramach Felics.

27Thainig mi air an duine so le armailt, ʼs e an sàs aig na h-Iudhaich, ʼs iad air tì a mharbhadh, agus theasraig mi e, a tuigsinn gum bu Romanach e;

28ʼS mi an geall air fios fhaighinn air an aobhar a bhʼ aca ʼna aghaidh, thug mi mach e thun an comhairle.

29Fhuair mi mach gur ann air son cheisdean mu ʼn lagh aca fhein, a bhathas ga choireachadh, ach gun dad a thoilleadh bàs no cuibhrichean ga chur as a leth.

30Ach nuair chaidh innse dhomh muʼn fheall-fhalach a bha iad air suidheachadh air a shon, chuir mi ga dʼ ionnsuidh fhein e, a toirt brath dha luchd-casaid, iad an cuis agairt ad lathair fhein. Slan leat.

31An sin na saighdearan a toirt leo Phoil, mar fhuair iad an t-ordugh, thug iad e feadh na h-oidhche gu Antipatris.

32Agus an ath latha a fagail nam marcach gu dol leis, thill càch thun a chaisteil.

33Air daibh-san Cesaréa a ruighinn, ʼs an litir a liubhairt do ʼn uachdran, chuir iad Pol air a bhialaobh.

34ʼS nuair a leugh e i, ʼsa dhʼ fharraid e co an duthaich dhe ʼn robh e, ʼsa tuigsinn gun robh e bho Chilicia:

35Eisdidh mi riut, os esan, nuair thig do luchd-casaid. Us dhʼ orduich e a ghleidheadh an talla-breitheanais Heroid.

← Chapter 22 Jump to: Chapter 24 →