Jeremiah 4

Khmer 2014 (អាល់គីតាប)

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលថា៖ «អ៊ីស្រ‌អែលអើយ ប្រសិនបើអ្នកចង់វិលមកវិញ ចូរវិលមករកយើងចុះ! ប្រសិនបើអ្នកយកព្រះដ៏គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម ចេញពីមុខយើង នោះអ្នកនឹងលែងវង្វេង ដើរគ្មានគោល‌ដៅ ទៀតហើយ។

2ប្រសិនបើអ្នកស្បថក្នុងនាម អុលឡោះ‌តាអាឡា ដែលនៅអស់‌កល្ប គឺស្បថដោយនិយាយពាក្យពិត ស្របតាមយុត្តិធម៌ នោះប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ មុខជាចង់បានពរពីយើង ព្រមទាំងបានខ្ពស់មុខ ដោយ‌សារយើងផង។

3អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលទៅកាន់មនុស្ស‌ម្នា នៅស្រុកយូដា និងនៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមថា ចូរនាំគ្នាកាប់ឆ្ការចម្ការមួយថ្មី កុំសាបព្រោះនៅលើដីដែលមានបន្លាឡើយ។

4អ្នកស្រុកយូដា និងអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមអើយ ចូរនាំគ្នាធ្វើពិធីខតាន់ជូន អុលឡោះ‌តាអាឡា ចូរប្រគល់ចិត្តគំនិតមកយើង! បើមិនដូច្នេះទេ កំហឹងរបស់យើងនឹងឆេះរាល‌ដាល ព្រោះតែអំពើអាក្រក់ដែលអ្នករាល់គ្នាប្រព្រឹត្ត កំហឹងនេះប្រៀបដូចភ្លើងឆេះសន្ធោ‌សន្ធៅ គ្មាននរណាអាចពន្លត់បានឡើយ»។

5«ចូរយកដំណឹងនេះទៅប្រកាសនៅស្រុកយូដា ចូរនាំដំណឹងនេះទៅប្រាប់ក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ចូរស្រែកប្រកាស ចូរផ្លុំស្នែងនៅក្នុងស្រុក ហើយស្រែកឲ្យអស់ទំហឹងថា: “ចូរប្រមែ‌ប្រមូលគ្នាមក យើងនឹងចូលទៅក្នុង ក្រុងទាំង‌ឡាយដែលមានកំពែងរឹង‌មាំ!”

6ចូរលើកទង់សញ្ញាប្រាប់អ្នកក្រុងស៊ីយ៉ូន ចូរនាំគ្នារត់ទៅរកកន្លែងពួន កុំបង្អែ‌បង្អង់ឲ្យសោះ! ដ្បិតយើងនឹងធ្វើឲ្យគ្រោះកាច ចេញមកពីទិសខាងជើង បណ្ដាលឲ្យមានមហន្ត‌រាយយ៉ាងធ្ងន់‌ធ្ងរ។

7សត្វតោលោតចេញពីរូងរបស់វាហើយ មេបំផ្លាញប្រជា‌ជាតិនានាកំពុងតែចាកចេញ ពីកន្លែងរបស់ខ្លួន ដើម្បីកំទេចស្រុករបស់អ្នក ក្រុងទាំង‌ឡាយរបស់អ្នកនឹងត្រូវវិនាសអន្តរាយ លែងមានប្រជា‌ជនរស់នៅទៀតហើយ។

8ហេតុនេះ ចូរនាំគ្នាស្លៀកបាវកាន់ទុក្ខ ចូរគក់ទ្រូងយំសោកសង្រេង ដ្បិត អុលឡោះ‌តាអាឡា នឹងមិនបំបែរកំហឹង ដ៏ខ្លាំងក្លាចេញពីយើងឡើយ។

9អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលថា នៅថ្ងៃនោះ ស្ដេច និងនាម៉ឺនមុខជាបាក់ទឹកចិត្ត ក្រុមអ៊ីមុាំនឹងតក់‌ស្លុត ក្រុមណាពីនឹងស្រឡាំង‌កាំង។

10គេនឹងពោលថា “ឱ អុលឡោះ‌តាឡា អើយ! ទ្រង់បានបញ្ឆោតទាំងប្រជា‌ជន ទាំងក្រុងយេរូ‌សាឡឹម គឺទ្រង់សន្យាថាក្រុងនេះនឹងបានសុខ‌សាន្ត ប៉ុន្តែ ឥឡូវនេះ បែរជាមានខ្មាំងយកដាវ ភ្ជង់ករបស់យើងទៅវិញ!”»។

11នៅគ្រានោះ អុលឡោះ‌តាអាឡានឹងមានបន្ទូល មកកាន់ប្រជា‌ជននៅក្រុងយេរូ‌សាឡឹមថា: «មានខ្យល់ក្ដៅបក់ពីទីខ្ពស់ៗនៃវាលរហោ‌ស្ថាន មកលើប្រជា‌ជនរបស់យើង។ ខ្យល់នោះមិនមែនបក់សម្រាប់រោយស្រូវទេ

12គឺជាខ្យល់កំបុត‌ត្បូងដែលបក់បោក តាមបញ្ជារបស់យើង។ ឥឡូវនេះ ដល់ពេលយើងប្រកាសកាត់ទោស ពួកគេហើយ»។

13មើល៍! ខ្មាំងសត្រូវនាំគ្នាមកដូចពពកខ្មៅងងឹត រទេះចំបាំងរបស់គេប្រៀបបាននឹងព្យុះសង្ឃរា ទ័ពសេះរបស់គេបោលលឿនជាងសត្វឥន្ទ្រី។ យើងខ្ញុំត្រូវវេទនាហើយ យើងខ្ញុំនឹងវិនាសអន្តរាយជាមិនខាន!

14អុលឡោះ‌តាអាឡាមានបន្ទូលថា៖ «យេរូ‌សាឡឹមអើយ! ចូរជម្រះអំពើអាក្រក់ចេញពីចិត្តរបស់អ្នក ដើម្បីទទួលការសង្គ្រោះ! តើអ្នកទុកឲ្យគំនិតអាស្រូវនេះ នៅក្នុងខ្លួនអ្នកដល់កាលណាទៀត?

15ដ្បិតមានដំណឹងមួយលេចឮពីក្រុងដាន់ និងតំបន់ភ្នំអេប្រា‌អ៊ីម ស្ដីអំពីមហន្ត‌រាយដែលនឹងកើតមាន។

16ចូរប្រកាសប្រាប់ប្រជា‌ជាតិទាំង‌ឡាយ ចូរប្រាប់ឲ្យអ្នកក្រុងយេរូ‌សាឡឹមដឹងថា ខ្មាំងសត្រូវពីស្រុកឆ្ងាយកំពុងតែមកដល់ ពួកគេស្រែកហ៊ោ ប្រកាសសង្គ្រាមនឹងក្រុងនានានៅស្រុកយូដា។

17ពួកគេឡោម‌ព័ទ្ធក្រុងយេរូ‌សាឡឹម ដូចអ្នកយាមនៅជុំ‌វិញចម្ការមួយ ព្រោះអ្នកក្រុងបានបះ‌បោរប្រឆាំងនឹងយើង - នេះជាបន្ទូលរបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ។

18ហេតុ‌ការណ៍ដែលកើតមានដល់អ្នក ជាលទ្ធ‌ផលនៃគំនិត និងអំពើអាក្រក់របស់អ្នក ទុក្ខវេទនានេះធ្វើឲ្យអ្នកឈឺចាប់ រហូតដល់ជម្រៅចិត្ត»។

19ខ្ញុំឈឺចុកចាប់ក្នុងឱរា ចិត្តខ្ញុំប្រេះ‌ឆាពន់ប្រមាណ ចិត្តខ្ញុំអន្ទះ‌សា ពុំអាចនៅស្ងៀមបានឡើយ ដ្បិតខ្ញុំឮសំឡេងត្រែ និងសំរែកប្រកាសប្រយុទ្ធ។

20ខ្មាំងបំផ្លាញក្រុងទាំង‌ឡាយបន្តបន្ទាប់គ្នា ស្រុកទេសទាំងមូលត្រូវវិនាសអន្តរាយ ផ្ទះសំបែង និងទីជំរករបស់ខ្ញុំ ត្រូវវិនាសបាត់បង់តែក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។

21តើខ្ញុំត្រូវឃើញទង់សង្គ្រាមនេះដល់កាលណា? តើខ្ញុំត្រូវឮសំឡេងត្រែដល់កាលណាទៀត?

22អុលឡោះ‌តាអាឡាមានបន្ទូលថា៖ «ប្រជា‌ជនរបស់យើងល្ងី‌ល្ងើណាស់ គេមិនស្គាល់យើងទេ ពួកគេសុទ្ធតែជាក្មេងឆោតល្ងង់ ឥតប្រាជ្ញា គឺពួកគេឆ្លាតតែខាងប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ តែមិនចេះធ្វើអំពើល្អឡើយ»។

23ខ្ញុំមើលទៅផែនដី ឃើញផែនដីគ្មានរូបរាង និងនៅទទេ ខ្ញុំមើលទៅលើមេឃ តែពុំឃើញមានពន្លឺអ្វីសោះ។

24ខ្ញុំមើលទៅភ្នំទាំង‌ឡាយ ឃើញភ្នំទាំងនោះកក្រើករំពើក រីឯភ្នំតូចៗទាំងប៉ុន្មានក៏រញ្ជួយដែរ។

25ខ្ញុំសម្លឹងមើលទៅ ពុំឃើញមានមនុស្សទេ សូម្បីតែសត្វស្លាបដែលហើរនៅលើមេឃ ក៏ចាកចេញបាត់អស់ទៅដែរ។

26ខ្ញុំសម្លឹងមើល ឃើញទឹកដីដែលធ្លាប់តែមាន ដំណាំដាំដុះ ក្លាយជាវាលរហោ‌ស្ថាន ក្រុងទាំងប៉ុន្មានត្រូវឆេះខ្ទេច‌ខ្ទីអស់ ព្រោះតែកំហឹងដ៏ខ្លាំងរបស់ អុលឡោះ‌តាអាឡា ។

27អុលឡោះ‌តាអាឡា មានបន្ទូលថា៖ «ស្រុកនេះទាំងមូលនឹងត្រូវអន្តរាយ ប៉ុន្តែ យើងមិនកំទេចឲ្យវិនាសសូន្យ ទាំងស្រុងទេ។

28ហេតុនេះហើយបានជាផែនដីកាន់ទុក្ខ ផ្ទៃមេឃដែលនៅខាងលើក៏ងងឹតសូន្យ‌សុងដែរ ដ្បិតយើងបានសម្រេចតាមគម្រោង‌ការរបស់យើង យើងមិនសោកស្ដាយ ឬដូរគំនិតឡើយ»។

29«ពេលឮសន្ធឹកទ័ពសេះ និងទ័ពបាញ់ព្រួញ ប្រជា‌ជនក្នុងទីក្រុងទាំងមូលនាំគ្នារត់ភៀសខ្លួន គេចូលទៅពួននៅតាមគុម្ពោតព្រៃ គេឡើងទៅពួននៅតាមថ្មភ្នំ ទីក្រុងទាំងមូលត្រូវគេបោះបង់ចោល ឥតមាននៅសល់នរណាម្នាក់សោះ។

30យេរូ‌សាឡឹមអើយ ហេតុអ្វីបានជានាងនៅតែតុប‌តែងខ្លួន ពាក់គ្រឿងអលង្ការធ្វើពីមាស និងលាបត្របកភ្នែក? នាងខំតែងខ្លួនដូច្នេះ ឥតប្រយោជន៍ទេ អស់អ្នកដែលចង់រួមរ័កជាមួយនាងកាលពីមុន បែរជាមើល‌ងាយ និងរកសម្លាប់នាងទៅវិញ។

31យើងឮសំឡេងថ្ងូរដូចសំឡេងរបស់ស្ត្រី ដែលហៀបនឹងសំរាលកូន ជាសំឡេងឈឺចុកចាប់ដូចស្ត្រីកូនដំបូង គឺសំឡេងថ្ងូររបស់ប្រជា‌ជនក្រុងស៊ីយ៉ូន ដែលលើកដៃប្រណម្យរកគេជួយ ដោយពោលថា “ខ្ញុំវេទនាណាស់! ខ្ញុំមុខជាស្លាប់ក្នុងកណ្ដាប់ដៃពេជ្ឈ‌ឃាត!”»។

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →