2 Corinthians 12

Kurdish Bible (PNU) 2016 - Peymana Nû (Încîl)

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1Ger ne bikêr jî be, pesnvedanî lazim e; niha ez bêm xuyaniyan û peyxamên ku min ji Xudan ve girtiye.

2Çardeh sal berê, di Mesîh de (ez nizanim di bedenê de, nizanim xeynî bedenê, Xwedê dizane), heta bi ezmana sêwemîn ve girtiye û hatiye birin, ez bi zilamekî wusa dizanim.

3Û ez bi zilamekî wusa dizanim ku, (di bedenê de, an jî xeynî bedenê, ez nizanim, Xwedê dizane),

4berbi bihuştê ve hate girtin û birin û gotinên ku ne caiz e ji mirovan re bête gotin û ji mirov re nayên gotin bihîst.

5Ez ê bi yekî ûsa re pesnê xwe bidim. Lê belê di derheqê xwe de, xeynî bêhêzbûna xwe, ez pesnê xwe bi tiştekî din nadim.

6Ji ber ku ger ez pesnvedanê bixwazim, ez nabim bêaqil; ji ber ku ez dê rastiyê bibêjim. Lê belê bona ku tu kes, min ji dîtina xwe, an jî bihîstina xwe bilindtir nebîne ez nawêrim ku pesnê xwe bidim.

7Û bona, ji mezinbûna peyxaman ez qure nebim, ji bo min, di bedenê de kelemek û bona ku min kulmik bike milyaketekî Îblîs hate dayîn, da ku, ez qure nebim.

8Bona ku ji min veqete, ji bo vêya sê carî lava ji Xudan re kirim.

9Û wî ji min re got: Kerema min ji te re bes e; ji ber ku hêza min, di lawaziyê de diçe serî! Ji ber vê yekê, ez ê hîn jî zêde bi bêhêzbûna xwe pesnê xwe bidim, da ku, hêza Mesîh li ser min dakeve.

10Ji ber vê yekê, ez di oxra Mesîh de ji lawaziyan re, ji gazinan re, ji pêwistiyan re, ji zilman û tengasiyan re razî me; ji ber ku ez çi demê lawaz bim, wê demê ez xwurt im.

11Ez bêaqil bûm; we min mecbûr kirin; ji ber divê ku ez ji aliyê we ve bihatima salix dan; lewma her çiqas ez ne tiştek bim jî, ji şagirtên herî sereta, di tu tiştekî de kêmasiya min nîne.

12Di nava we de elametên şagirtiyê, bi sebra bitûmî, bi nîşanan, bi nuwazeyan û bi karên biqûdret ve hatin xuyanî kirin.

13Ji ber, xeynî ku ez li we nebûm bar, çi kêmasiya we ji Dêrên din heye? Vê neheqiyê ji min re bibexşînin!

14A vay, ev cara sêwemîn e ku, bona hatina cem we ez amade me û ez ê li we nebim bar; ji ber ku ez ne yê di we de ye, lê ez li we digerim; ji ber ku divê ne zarok bona dayik û bavên xwe, lê belê dayik û bav bona zarokên xwe xezînê berhev bikin.

15Û ez ê di oxra canê we de, malê xwe jî, xwe jî bi kêfxweşiyek mezin xerc bikim. Ger ez hîn jî zêde ji we hez bikim, qey ez ê hîn jî kêm bêm hez kirin?

16Bila ûsa jî be, ez ji we re nebûm bar; lê belê ji ber ez fenek im, min we bi fenekiyê bi dest ve xistin!

17Gelo bi zilamên ku min ji we re şandine, bi navgîniya yekî ji wan min keda we xwar?

18Ma Tîtûs keda we xwar? Ma em di eynî ruhî de negeriyan û li pey eynî rêyî neçûn? Min Tîtûs, bona hatina cem we teşwîq kir û bira bi wî re şandim.

19Qey hûn difikirin ku ewqas dem e, em xwe li ber we diparêzin? Em li ber rûyê Xwedê bi aidbûna xwe yî Mesîh ve diaxifin. Û hemû tiştan, ya xoşewîstno, ji bona pêşveçûna we ne.

20Ji ber ez ditirsim ku, dema ez bêm bi avayekî, we mîna xwestina xwe nebînim; ez ê jî ji aliyê we ve, wekî xwestina we neyêm dîtin; dê bi avayekî hebûna keftûleftî, çavnebarî, hêrs, azweriyên xweperestî, îftira, paşbêjî, serxweçûnî û tevliheviyê bête dîtin;

21bi vî awayî dema ez dîsa werim cem we, dê Xwedayê min, min li berya we şermezar bike û ez ê bona gellek kesên ku berê guneh kirine, ji pîsitî û ji zînayê û ji kêfdariyê tobe nekirine, şînê bigirim.

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →