Matthew 27 — Lao 2023 (ພຣະຄຳພີລາວສະບັບສະໄໝໃໝ່)

4ລາວກ່າວວ່າ, “ຂ້ານ້ອຍໄດ້ເຮັດບາບ, ເພາະຂ້ານ້ອຍໄດ້ທໍລະຍົດຕໍ່ເລືອດຂອງຜູ້ບໍລິສຸດ”. ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ແລ້ວກ່ຽວຂ້ອງຫຍັງກັບພວກເຮົາ? ນັ້ນເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງເຈົ້າເອງ”.

5ດັ່ງນັ້ນ ຢູດາຈຶ່ງໂຍນເງິນນັ້ນເຂົ້າໄປໃນວິຫານ ແລະ ອອກໄປ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ລາວກໍອອກໄປ ແລະ ຜູກຄໍຕາຍ.

6ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດໄດ້ເກັບເອົາເງິນຫລຽນນັ້ນຂຶ້ນມາ ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ເປັນການຜິດກົດບັນຍັດທີ່ຈະເກັບເງິນນີ້ເຂົ້າໃນຄັງວິຫານ ເຊິ່ງເປັນເງິນຄ່າເລືອດ”.

7ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕົກລົງກັນວ່າຈະໃຊ້ເງິນນັ້ນຊື້ນາຂອງຊ່າງປັ້ນໝໍ້ ເພື່ອໃຫ້ເປັນບ່ອນຝັງສົບຂອງຊາວຕ່າງດ້າວ.

8ດ້ວຍເຫດນີ້ ນາທົ່ງນີ້ຈຶ່ງມີຊື່ວ່ານາເລືອດມາຈົນເຖິງທຸກວັນນີ້.

9ແລ້ວກໍເປັນໄປຕາມທີ່ຜູ້ທຳນວາຍເຢເຣມີຢາກ່າວໄວ້ວ່າ: “ພວກເຂົາໄດ້ເອົາເງິນສາມສິບຫລຽນທີ່ປະຊາຊົນອິດສະຣາເອນໄດ້ຕັ້ງເປັນຄ່າຕົວຂອງລາວ,

10ແລະ ພວກເຂົາໄດ້ໃຊ້ເງິນນັ້ນເພື່ອຊື້ນາຂອງຊ່າງປັ້ນໝໍ້ຕາມທີ່ອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສັ່ງຂ້າພະເຈົ້າໄວ້”.

11ໃນຂະນະດຽວກັນນັ້ນ ພຣະເຢຊູເຈົ້າຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າຜູ້ປົກຄອງ ແລະ ຜູ້ປົກຄອງຈຶ່ງຖາມພຣະອົງວ່າ, “ທ່ານເປັນກະສັດຂອງຊາວຢິວບໍ?” ພຣະເຢຊູເຈົ້າຕອບວ່າ, “ແມ່ນຕາມທີ່ທ່ານເວົ້ານັ້ນ”.

12ເມື່ອພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະ ພວກເຖົ້າແກ່ໄດ້ກ່າວໂທດໃສ່ພຣະອົງ, ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຕອບຈັກຄຳເລີຍ.

13ດັ່ງນັ້ນ ປີລາດຈຶ່ງຖາມພຣະອົງວ່າ, “ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຍິນຂໍ້ກ່າວຫາທີ່ພວກເຂົານຳມາຕໍ່ສູ້ເຈົ້າບໍ?”

14ແຕ່ພຣະເຢຊູເຈົ້າບໍ່ຕອບຂໍ້ກ່າວຫາໃດເລີຍ ຈົນເຮັດໃຫ້ຜູ້ປົກຄອງປະຫລາດໃຈຫລາຍ.

15ໃນເທດສະການນັ້ນ ເປັນທຳນຽມທີ່ຜູ້ປົກຄອງຈະປ່ອຍໂຕນັກໂທດໜຶ່ງຄົນຕາມທີ່ປະຊາຊົນເລືອກ.

16ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາມີນັກໂທດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ຄົນທົ່ວໄປຮູ້ຈັກດີຊື່ວ່າເຢຊູ ບາຣາບາ.

17ເມື່ອປະຊາຊົນມາເຕົ້າໂຮມກັນແລ້ວ ປີລາດຈຶ່ງຖາມພວກເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຕ້ອງການໃຫ້ເຮົາປ່ອຍຜູ້ໃດໃຫ້ພວກທ່ານ ເຢຊູ ບາຣາບາ ຫລື ເຢຊູທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະຄຣິດເຈົ້າ?”

18ເພາະປີລາດຮູ້ດີວ່າການທີ່ພວກເຂົາໄດ້ນໍາພຣະເຢຊູເຈົ້າມາມອບໃຫ້ແກ່ຕົນນັ້ນເພາະພວກເຂົາອິດສາ.

19ໃນຂະນະທີ່ປີລາດນັ່ງຢູ່ເທິງບ່ອນພິພາກສານັ້ນ, ເມຍຂອງເພິ່ນໄດ້ສົ່ງຂໍ້ຄວາມນີ້ໃຫ້ເພິ່ນວ່າ: “ຢ່າໄດ້ກ່ຽວຂ້ອງກັບຜູ້ບໍລິສຸດຄົນນີ້ເລີຍ ເພາະວັນນີ້ຂ້ອຍມີຄວາມທຸກໃຈຫລາຍຍ້ອນຄວາມຝັນກ່ຽວກັບທ່ານຜູ້ນີ້”.

20ແຕ່ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະ ພວກເຖົ້າແກ່ໄດ້ຍຸຍົງປະຊາຊົນເພື່ອຂໍໃຫ້ປ່ອຍບາຣາບາ ແລະ ໃຫ້ຂ້າພຣະເຢຊູເຈົ້າ.

21ຜູ້ປົກຄອງຖາມວ່າ, “ໃນສອງຄົນນີ້ ພວກທ່ານຕ້ອງການໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າປ່ອຍຜູ້ໃດ?” ພວກເຂົາຕອບວ່າ, “ບາຣາບາ”.

22ປີລາດຈຶ່ງຖາມວ່າ, “ຖ້າຢ່າງນັ້ນພວກທ່ານຈະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດຢ່າງໃດແກ່ເຢຊູຜູ້ທີ່ເອີ້ນວ່າພຣະຄຣິດເຈົ້າ?” ພວກເຂົາທຸກຄົນພາກັນຕອບວ່າ, “ຄຶງມັນໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ!”

23ປີລາດຈຶ່ງຖາມວ່າ, “ເປັນຫຍັງ? ລາວໄດ້ເຮັດຜິດຫຍັງ?” ແຕ່ພວກເຂົາຍິ່ງຮ້ອງດັງຂຶ້ນອີກວ່າ, “ຄຶງມັນໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ!”

24ເມື່ອປີລາດເຫັນວ່າບໍ່ມີຜົນຫຍັງມີແຕ່ການວຸ້ນວາຍກຳລັງເກີດຂຶ້ນ, ເພິ່ນຈຶ່ງເອົານ້ຳມາ ແລະ ລ້າງມືຕໍ່ໜ້າປະຊາຊົນ ແລ້ວເພິ່ນກໍກ່າວວ່າ, “ຂ້າພະເຈົ້າບໍລິສຸດຈາກເລືອດຂອງຊາຍຄົນນີ້ ແຕ່ເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງພວກທ່ານ!”

25ປະຊາຊົນທັງໝົດຕອບວ່າ, “ໃຫ້ເລືອດຂອງລາວຕົກຖືກພວກເຮົາ ແລະ ລູກຫລານຂອງພວກເຮົາ!”

26ແລ້ວປີລາດຈຶ່ງປ່ອຍບາຣາບາໃຫ້ພວກເຂົາ ແຕ່ເພິ່ນໄດ້ໃຫ້ຄົນຂ້ຽນຕີພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ມອບພຣະອົງໃຫ້ໄປຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

27ຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກທະຫານຂອງຜູ້ປົກຄອງໄດ້ນຳພຣະເຢຊູເຈົ້າເຂົ້າໄປໃນສານເພໂທຣຽມ ແລະ ຮວບຮວມກອງທັບທະຫານທັງໝົດມາອ້ອມພຣະອົງ.

28ພວກເຂົາແກ້ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງອອກ ແລ້ວເອົາເສື້ອຄຸມສີແດງເຂັ້ມມານຸ່ງໃຫ້ພຣະອົງ.

29ຫລັງຈາກນັ້ນ ກໍສານມົງກຸດໜາມແລ້ວສຸບໃສ່ຫົວຂອງພຣະອົງ. ພວກເຂົາເອົາໄມ້ໃສ່ມືເບື້ອງຂວາໃຫ້ພຣະອົງຖື. ແລ້ວພວກເຂົາກໍຄຸເຂົ່າລົງຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ແລະ ເຢາະເຢີ້ຍພຣະອົງວ່າ, “ຂ້າແດ່ກະສັດຂອງຊາວຢິວ ຂໍຈົ່ງໄດ້ຮັບກຽດ!”

30ພວກເຂົາໄດ້ຖົ່ມນ້ຳລາຍໃສ່ພຣະອົງ ແລະ ເອົາໄມ້ນັ້ນຟາດຫົວຂອງພຣະອົງຟາດແລ້ວຟາດອີກ.

31ຫລັງຈາກພວກເຂົາເຢາະເຢີ້ຍພຣະອົງແລ້ວ ພວກເຂົາກໍແກ້ເສື້ອຄຸມອອກ ແລະ ເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງເອງມານຸ່ງໃຫ້ພຣະອົງ. ຫລັງຈາກນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ນຳພຣະອົງອອກໄປເພື່ອຄຶງພຣະອົງໄວ້ທີ່ໄມ້ກາງແຂນ.

32ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາກຳລັງອອກໄປນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ພົບຊາຍຊາວກີເຣເນຄົນໜຶ່ງຊື່ວ່າຊີໂມນ ພວກເຂົາຈຶ່ງບັງຄັບລາວໃຫ້ແບກໄມ້ກາງແຂນນັ້ນ.

33ເມື່ອພວກເຂົາມາເຖິງບ່ອນໜຶ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າໂຄລະໂຄທາ (ເຊິ່ງແປວ່າສະຖານທີ່ແຫ່ງກະໂຫລກຫົວ).

34ພວກເຂົາໄດ້ເອົາເຫລົ້າອະງຸ່ນປະສົມກັບນ້ຳບີໃຫ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າດື່ມ ເມື່ອຊິມເບິ່ງແລ້ວພຣະອົງກໍບໍ່ຍອມດື່ມ.

35ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຄຶງພຣະອົງທີ່ໄມ້ກາງແຂນແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍໄດ້ເອົາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງພຣະອົງມາຈັບສະຫລາກແບ່ງປັນກັນ.

36ແລະ ພວກເຂົາກໍນັ່ງລົງຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອເຝົ້າເບິ່ງພຣະອົງ.

37ຢູ່ເທິງຫົວຂອງພຣະອົງພວກເຂົາໄດ້ຂຽນຂໍ້ກ່າວຫາພຣະອົງຕິດໄວ້ວ່າ: “ນີ້ຄືເຢຊູ ກະສັດຂອງຊາວຢິວ”.***

38ໂຈນສອງຄົນກໍຖືກຄຶງທີ່ໄມ້ກາງແຂນພ້ອມກັບພຣະອົງ, ຄົນໜຶ່ງຢູ່ເບື້ອງຂວາຂອງພຣະອົງ ແລະ ອີກຄົນໜຶ່ງຢູ່ເບື້ອງຊ້າຍຂອງພຣະອົງ.

39ບັນດາຄົນທີ່ຜ່ານໄປມາຕ່າງກໍດູຖູກພຣະອົງ, ພາກັນແກວ່ງຫົວ

40ແລະ ເວົ້າວ່າ, “ເຈົ້າຜູ້ທີ່ຈະທຳລາຍວິຫານແລ້ວສ້າງຂຶ້ນໃໝ່ໃນສາມວັນ, ຈົ່ງຊ່ວຍຕົນເອງໃຫ້ພົ້ນສາ! ລົງມາຈາກໄມ້ກາງແຂນເບິ່ງດູຖ້າເຈົ້າເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ!”

41ໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນ ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ, ພວກຄູສອນກົດບັນຍັດ ແລະ ພວກເຖົ້າແກ່ກໍເຢາະເຢີ້ຍພຣະອົງ.

42ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ລາວຊ່ວຍຄົນອື່ນໃຫ້ພົ້ນໄດ້ ແຕ່ລາວບໍ່ສາມາດຊ່ວຍຕົນເອງໄດ້! ລາວເປັນກະສັດຂອງຊາວອິດສະຣາເອນ! ໃຫ້ລາວລົງມາຈາກໄມ້ກາງແຂນດຽວນີ້ ແລ້ວພວກເຮົາຈະເຊື່ອໃນລາວ.

43ລາວໄວ້ໃຈໃນພຣະເຈົ້າ ກໍໃຫ້ພຣະອົງຊ່ວຍລາວດຽວນີ້ສາຖ້າພຣະອົງຍັງຕ້ອງການລາວຢູ່ ເພາະລາວເວົ້າວ່າ, ‘ເຮົາເປັນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ’”.

44ໃນທຳນອງດຽວກັນນັ້ນ ພວກໂຈນທີ່ຖືກຄຶງພ້ອມກັບພຣະອົງກໍພາກັນເວົ້າດູຖູກພຣະອົງເໝືອນກັນ.

45ແລ້ວກໍເກີດຄວາມມືດມົວທົ່ວແຜ່ນດິນຕັ້ງແຕ່ເວລາຕອນທ່ຽງຈົນເຖິງບ່າຍສາມໂມງ.

46ປະມານບ່າຍສາມໂມງພຣະເຢຊູເຈົ້າຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍສຽງດັງວ່າ, “ເອລີ, ເອລີ, ແລມາ ຊາບັກທານີ?” ເຊິ່ງແປວ່າ “ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ພຣະເຈົ້າຂອງຂ້ານ້ອຍ ດ້ວຍເຫດໃດພຣະອົງຈຶ່ງປະຖິ້ມຂ້ານ້ອຍ?”

47ເມື່ອບາງຄົນທີ່ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ຍິນດັ່ງນີ້ພວກເຂົາຈຶ່ງເວົ້າວ່າ, “ລາວຮ້ອງຫາເອລີຢາ”.

48ທັນໃດນັ້ນ ມີຄົນໜຶ່ງໃນພວກເຂົາໄດ້ແລ່ນໄປເອົາຟອງນ້ຳຈຸ່ມເຫລົ້າອະງຸ່ນສົ້ມ ສຽບໃສ່ໄມ້ແລ້ວຍື່ນໃຫ້ພຣະເຢຊູເຈົ້າດື່ມ.

49ຄົນອື່ນໆໄດ້ເວົ້າວ່າ, “ຢ່າໄປຫຍຸ້ງກ່ຽວກັບລາວ ໃຫ້ພວກເຮົາເບິ່ງວ່າເອລີຢາຈະມາຊ່ວຍລາວໃຫ້ພົ້ນ ຫລື ບໍ່”.

50ແລະ ເມື່ອພຣະເຢຊູເຈົ້າຮ້ອງຂຶ້ນດ້ວຍສຽງດັງອີກເທື່ອໜຶ່ງ ແລ້ວພຣະອົງກໍສິ້ນລົມຫາຍໃຈ.

51ໃນຂະນະນັ້ນ ຜ້າກັ້ງໃນວິຫານກໍຈີກຂາດເປັນສອງຕ່ອນຕັ້ງແຕ່ເທິງຮອດລຸ່ມ, ເກີດແຜ່ນດິນໄຫວ, ໂງ່ນຫີນກໍແຕກອອກຈາກກັນ,

52ອຸບມຸງຝັງສົບທັງຫລາຍໄດ້ເປີດອອກ ແລະ ຮ່າງກາຍຂອງຄົນບໍລິສຸດທັງຫລາຍທີ່ຕາຍໄປແລ້ວກໍຟື້ນຄືນສູ່ຊີວິດ.

53ຫລັງຈາກພຣະເຢຊູເຈົ້າເປັນຄືນມາຈາກຕາຍແລ້ວ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄດ້ອອກຈາກອຸບມຸງ ແລະ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃນນະຄອນສັກສິດ ແລະ ໄດ້ປາກົດແກ່ຫລາຍຄົນ.

54ເມື່ອນາຍຮ້ອຍ ແລະ ບັນດາຄົນທີ່ຢູ່ກັບເພິ່ນທີ່ເຝົ້າຍາມພຣະເຢຊູເຈົ້າຢູ່ ໄດ້ເຫັນແຜ່ນດິນໄຫວ ແລະ ທຸກເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນກໍຢ້ານກົວຫລາຍ ແລະ ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ, “ແທ້ຈິງແລ້ວ ທ່ານຜູ້ນີ້ເປັນພຣະບຸດ ຂອງພຣະເຈົ້າ!”

55ແມ່ຍິງຫລາຍຄົນຢູ່ທີ່ນັ້ນໄດ້ເຝົ້າເບິ່ງຢູ່ຫ່າງໆ. ພວກເຂົາໄດ້ຕິດຕາມພຣະເຢຊູເຈົ້າມາແຕ່ຄາລີເລເພື່ອບົວລະບັດພຣະອົງ.

56ໃນພວກແມ່ຍິງເຫລົ່ານີ້ມີມາຣີຊາວມັກດາລາ, ມາຣີແມ່ຂອງຢາໂກໂບ ແລະ ໂຢເຊັບ ແລະ ແມ່ຂອງລູກເຊເບດາຍ.

57ເມື່ອເວລາຄໍ່າໃກ້ເຂົ້າມາ, ມີເສດຖີຄົນໜຶ່ງມາຈາກອາຣີມາທາຍ ຊື່ວ່າໂຢເຊັບ, ເພິ່ນກໍເປັນສາວົກຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ

58ເພິ່ນໄປພົບປີລາດເພື່ອຂໍເອົາສົບຂອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ແລະ ປີລາດກໍໄດ້ສັ່ງໃຫ້ມອບສົບຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ເພິ່ນ.

59ໂຢເຊັບໄດ້ນໍາເອົາສົບມາ, ເອົາຜ້າຝ້າຍລິນິນສະອາດຫໍ່ສົບຂອງພຣະອົງ,

60ແລ້ວນຳໄປວາງໄວ້ໃນອຸບມຸງໃໝ່ຂອງຕົນທີ່ເຈາະໄວ້ໃນຫີນ ແລະ ກຶ່ງກ້ອນຫີນໃຫຍ່ປິດທາງເຂົ້າອຸບມຸງໄວ້ ແລ້ວເພິ່ນກໍຈາກໄປ.

61ມາຣີຊາວມັກດາລາ ແລະ ມາຣີຄົນໜຶ່ງອີກກໍນັ່ງຢູ່ທີ່ນັ້ນກົງກັນຂ້າມກັບອຸບມຸງ.

62ວັນຕໍ່ມາ ຖັດຈາກວັນຈັດຕຽມ ພວກຫົວໜ້າປະໂລຫິດ ແລະ ພວກຟາຣີຊາຍໄດ້ພາກັນໄປພົບປີລາດ.

63ພວກເຂົາເວົ້າວ່າ, “ນາຍເອີຍ, ພວກຂ້າພະເຈົ້າຈື່ໄດ້ວ່າຂະນະທີ່ຄົນຫລອກລວງຜູ້ນັ້ນຍັງມີຊີວິດຢູ່ໄດ້ເວົ້າວ່າ, ‘ຫລັງຈາກສາມວັນເຮົາຈະເປັນຄືນມາອີກ’.

64ດັ່ງນັ້ນ ຂໍໃຫ້ທ່ານສັ່ງໃຫ້ຄົນເຝົ້າຍາມອຸບມຸງຢ່າງແໜ້ນໜາຈົນເຖິງວັນທີສາມ ຢ້ານວ່າພວກສາວົກຂອງລາວຈະມາລັກເອົາສົບໄປ ແລະ ບອກປະຊາຊົນວ່າລາວເປັນຄືນມາຈາກຕາຍແລ້ວ. ການຫລອກລວງຄັ້ງສຸດທ້າຍນີ້ຈະຮ້າຍແຮງກວ່າຄັ້ງທຳອິດ”.

65ປີລາດຈຶ່ງຕອບວ່າ, “ເອົາຄົນຍາມໄປສາ ເຝົ້າຍາມອຸບມຸງຢ່າງແໜ້ນໜາຕາມທີ່ພວກທ່ານເຮັດໄດ້”.

66ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງໄປ ແລະ ເຮັດອຸບມຸງໃຫ້ແໜ້ນໜາໂດຍປະທັບຕາທີ່ກ້ອນຫີນ ແລະ ໄດ້ຈັດຄົນເຝົ້າຍາມຢູ່.