Exodus 15

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1ขณะนั้นโมเซกับชนชาติยิศราเอลได้ร้องเพลงบทนี้ถวายพระยะโฮวาว่า, “ข้าพเจ้าจะร้องเพลงสรรเสริญพระยะโฮวา, เพราะพระองค์ทรงได้ชัยชะนะอย่างสง่าผ่าเผย; พระองค์ได้ทรงผลักม้าและพลม้าลงในทะเล.

2พระยะโฮวาเป็นกำลังและเป็นกำเนิดบทเพลงสรรเสริญแห่งข้าพเจ้า, พระองค์เป็นผู้ช่วยให้ข้าพเจ้ารอด: พระองค์นี่แหละเป็นพระเจ้าของข้าพเจ้า, และข้าพเจ้าจะสรรเสริญพระองค์; และพระองค์เป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษ, ข้าพเจ้าจะยกยอสรรเสริญพระองค์.

3พระยะโฮวาเป็นนักรบ: พระนามของพระองค์คือพระยะโฮวา.

4พระองค์ได้ทรงทิ้งพลรถและพลโยธาของกษัตริย์ฟาโรลงในทะเล; นายทหารรถรบที่แกล้วกล้าของกษัตริย์ฟาโรก็จมน้ำตายในทะเลแดง.

5น้ำลึกได้ท่วมเขาเสีย: เขาได้จมลงในน้ำลึกประดุจก้อนหิน.

6ข้าแต่พระยะโฮวา, พระหัตถ์เบื้องขวาของพระองค์ทรงอานุภาพอันสง่าผ่าเผย, พระหัตถ์เบื้องขวาของพระองค์ทรงทำลายศัตรูให้ป่นปี้ไป.

7ผู้ใดที่ลุกขึ้นต่อสู้พระองค์ๆ ทรงทำลายเสียด้วยเดชานุภาพใหญ่ยิ่ง: พระองค์ทรงพระพิโรธเผาผลาญเขาเสียเหมือนไฟเผาตอฟาง.

8โดยลมระบายจากพระนาสิกของพระองค์น้ำก็รวมเข้าเป็นกลุ่มท่วมสูงขึ้นไป; กองน้ำลึกในท้องทะเลก็ปรากฏเป็นกลุ่มก้อนเหมือนน้ำแข็ง.

9พวกข้าศึกได้กล่าวว่า, ‘เราจะติดตามจับให้ทัน, จะริบสิ่งของมาแบ่งปันกัน; เราจึงจะอิ่มใจดังประสงค์ที่จะทำกับพวกนั้น; เราจะชักดาบออกประหารเขาเสียด้วยฝีมือของเรา.’

10พระองค์ทรงบันดาลลมของพระองค์ให้พัดมา, น้ำทะเลก็ท่วมมิดเขา: เขาได้จมลงในน้ำเล็กเหมือนตะกั่ว.

11ข้าแต่พระยะโฮวา, ในบรรดาพระทั้งปวงองค์ไหนจะเป็นใหญ่เหมือนพระองค์เล่า? ใครจะเสมอกับพระองค์, ผู้ประกอบด้วยความบริสุทธิ์รุ่งเรือง, ทรงกระทำการอัศจรรย์นั้นเป็นที่น่ายำเกรงและน่าสรรเสริญหรือ?

12ก็พระองค์ทรงเหยียดพระหัตถ์เบื้องขวาออก, แผ่นดินก็ได้สูบกลืนเขาเสีย.

13พระองค์ได้ทรงพระกรุณานำหน้าพลไพร่ซึ่งพระองค์ได้ทรงไถ่ไว้. พระองค์ได้ทรงพาเขามาถึงที่สถิตอันบริสุทธิ์ของพระองค์โดยเดชานุภาพของพระองค์.

14ชาวประเทศต่างๆ ได้ยินแล้วก็สะทกสะท้านด้วยความกลัว, เมืองฟะเลเซ็ธก็รู้สึกเสียวสยองยิ่งนัก.

15ครั้งนั้นพวกเจ้านายในเมืองอะโดมก็หวาดกลัวจนสิ้นสติ; ชายฉกรรจ์ในเมืองโมอาบก็สะทกสะท้านด้วยความกลัว: ชาวคะนาอันทั้งปวงก็แตกฉานซ่านเซ็นไป.

16ความตระหนกตกใจกลัวอุบัติขึ้นในใจของเขา; เนื่องด้วยฤทธานุภาพแห่งพระกรของพระองค์; เขานิ่งอยู่เหมือนก้อนหิน, จนพลไพร่ของพระองค์เดินผ่านข้ามไป, โอ้พระยะโฮวา, จนพลไพร่ซึ่งพระองค์ทรงไถ่ไว้แล้วเดินผ่านข้ามไป.

17ข้าแต่พระยะโฮวา, พระองค์จะทรงนำเขาเข้ามา, และจะทรงตั้งเขาไว้บนภูเขาซึ่งเป็นมฤดกของพระองค์, คือสถานที่ของพระองค์ที่ทรงเตรียมไว้เพื่อจะได้สถิตอยู่, คือโบสถ์ซึ่งพระหัตถ์ของพระองค์ได้ทรงตั้งไว้.

18พระยะโฮวาจะทรงครอบครองอยู่เป็นนิตย์นิรันดร์.”

19กองม้ากับราชรถของกษัตริย์ฟาโรและพลม้าของท่านได้ลงไปในทะเล, แล้วพระยะโฮวาทรงบันดาลให้น้ำทะเลไหลกลับมาท่วม; แต่ชนชาติยิศราเอลได้เดินไปตามช่องดินแห้งท่ามกลางทะเลนั้น.

20ฝ่ายนางสาวมิระยามผู้ทำนาย, พี่สาวของอาโรน, ก็ถือรำมะนา; และหญิงทั้งปวงก็ถือรำมะนาติดตามเต้นรำไป.

21และนางสาวมิระยามจึงร้องตอบว่า, “จงร้องสรรเสริญพระยะโฮวาเถิด, เพราะพระองค์ทรงได้ชัยชะนะอย่างสง่าผ่าเผย, พระองค์ทรงผลักม้าและพลม้าลงในทะเล.”

22โมเซได้นำชนชาติยิศราเอลขึ้นจากทะเลแดงไปยังป่ากันดารชื่อซูระ; เดินไปสามวัน, ก็มิได้พบน้ำ.

23ครั้นมาถึงตำบลมาราแล้ว, เขากินน้ำที่ตำบลมารานั้นไม่ได้เพราะน้ำนั้นขม: เหตุฉะนั้นจึงตั้งชื่อว่ามารา.

24พลไพร่ทั้งปวงก็บ่นต่อโมเซว่า, “ข้าพเจ้าจะได้อะไรดื่ม?”

25โมเซก็ร้องทูลพระยะโฮวา; พระยะโฮวาจึงทรงชี้ให้เขาเห็นต้นไม้ต้นหนึ่ง, เมื่อเขาทิ้งต้นไม้นั้นลงในน้ำ, น้ำก็จืดไป. พระองค์ได้ทรงตั้งข้อปฏิบัติและข้อบัญชาไว้, และได้ทรงลองใจเขาในที่นั่น;

26พระองค์ตรัสว่า, “ถ้าเจ้าทั้งหลายจะเชื่อฟังคำตรัสของยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า, จะประพฤติในทางชอบต่อพระพักตรของพระองค์, จะเงี่ยหูฟังพระบัญญัติ, และจะรักษาข้อปฏิบัติของพระองค์ทุกประการ, โรคต่างๆ ซึ่งเราได้บันดาลให้เกิดแก่ชาวอายฆุบโตนั้น, เราจะไม่ให้บังเกิดแก่พวกเจ้าเลย; เพราะเราคือยะโฮวาผู้รักษาเจ้า.”

27เขาทั้งหลายพากันมาถึงตำบลเอลิมที่มีบ่อน้ำสิบสองบ่อ, มีต้นอินทผลัมเจ็ดสิบต้น: แล้วหยุดพักใกล้บ่อน้ำนั้น

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →