Exodus 19

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1ในเดือนที่สามนับตั้งแต่ชนชาติยิศราเอลออกจากประเทศอายฆุบโต, วันต้นเดือนนั้นเขาก็มาถึงป่าชื่อซีนาย.

2เมื่อยกมาจากตำบลระพีดีมถึงป่าซีนาย, ชนชาติยิศราเอลได้หยุดพักในป่ากันดาร, ตั้งทับอาศัยอยู่หน้าภูเขานั้น.

3โมเซได้ขึ้นไปเฝ้าพระเจ้า, และพระยะโฮวาได้ตรัสจากภูเขานั้นว่า, “จงกล่าวแก่เผ่าพันธุ์ของยาโคบ, และบอกแก่ชนชาติยิศราเอลดังนี้ว่า:

4‘เจ้าทั้งหลายได้เห็นการณ์ซึ่งเราได้กระทำแก่ชนชาติอายฆุบโตแล้ว, คือที่เราได้ยกชูเจ้าทั้งหลายขึ้น, ดุจดังอยู่บนปีกนกอินทรีย์เพื่อนำเจ้ามาถึงเราอย่างไร.

5เหตุฉะนี้ถ้าเจ้าทั้งหลายจะฟังถ้อยคำของเราจริงๆ, และรักษาคำสัญญาไมตรีของเราไว้, เจ้าจะเป็นทรัพย์ประเสริฐของเรายิ่งกว่าชาติทั้งปวง: เพราะเราเป็นเจ้าของโลกทั้งสิ้น:

6เจ้าทั้งหลายจะเป็นอาณาจักรแห่งปุโรหิต, และจะเป็นชนชาติอันบริสุทธิ์สำหรับเรา, ถ้อยคำเหล่านี้จงเล่าให้ชนชาติยิศราเอลฟัง.’ ”

7โมเซจึงเรียกประชุมผู้เฒ่าชาติยิศราเอล, แล้วนำข้อความเหล่านี้ที่พระยะโฮวาตรัสสั่งเล่าให้เขาฟังทุกประการ.

8พลไพร่ทั้งปวงก็พร้อมกันตอบว่า, “สิ่งสารพัตรที่พระยะโฮวาตรัสนั้นข้าพเจ้าทั้งหลายจะกระทำตาม.” โมเซจึงนำถ้อยคำของพลไพร่นั้นกราบทูลพระยะโฮวา.

9พระยะโฮวาจึงตรัสแก่โมเซว่า, “เรามาหาเจ้าในเมฆหนาทึบ, เพื่อพลไพร่จะได้ยินขณะที่เราพูดกับเจ้า, แล้วจะได้เชื่อเจ้าเสมอไป” โมเซจึงนำถ้อยคำของพลไพร่นั้นกราบทูลพระยะโฮวา.

10พระยะโฮวาจึงรับสั่งแก่โมเซว่า, “จงไปให้พลไพร่จัดการชำระตัวให้หมดมลทินไว้ในวันนี้และพรุ่งนี้, ให้เขาซักเสื้อผ้าเสียให้สะอาด,

11เตรียมตัวไว้ให้พร้อมสำหรับวันที่สาม; เพราะในวันที่สามนั้นพระยะโฮวาจะเสด็จลงมาบนภูเขาซีนายต่อหน้าพลไพร่ทั้งปวง.

12จงกะเขตต์ไว้สำหรับพลไพร่นั้นโดยรอบแล้วกำชับเขาว่า, “เจ้าทั้งหลายจงระวังตัวให้ดี, อย่าล่วงเขตต์ขึ้นไปหรือถูกต้องเชิงภูเขานั้น: ผู้หนึ่งผู้ใดถูกภูเขาต้องมีโทษถึงตาย.

13อย่าให้มือผู้ใดถูกต้องภูเขาเลย, อะไรๆ ที่ภูเขานั้น, จะเป็นมนุษย์ก็ดี, หรือเป็นสัตว์ก็ดี, จะต้องเอาหินขว้างหรือยิงเสีย; อย่าไว้ชีวิตเลย: เมื่อได้ยินแตรเป่าเสียงยาว, ให้พากันมายังเขตต์ภูเขานั้น.”

14โมเซได้ลงจากภูเขามายังพลไพร่, แล้วให้เขาชำระตัวให้หมดมลทิน; และเขาได้ซักเสื้อผ้าของตนให้สะอาด.

15แล้วท่านได้กล่าวแก่พลไพร่ว่า, “เจ้าทั้งหลายจงเตรียมตัวไว้ให้พร้อมในวันที่สาม: อย่าเข้าใกล้ผู้หญิงเลย.”

16อยู่มาพอถึงรุ่งเช้าวันที่สามก็บังเกิดฟ้าร้องฟ้าแลบ, มีเมฆอันหนาทึบหุ้มภูเขานั้นไว้, กับมีเสียงแตรดังสนั่นยิ่ง, จนคนทั้งปวงซึ่งอยู่ในที่พักต่างตกใจอกสั่นขวัญหาย.

17โมเซก็นำพลไพร่ออกจากที่พักไปเฝ้าพระเจ้า; และเขาทั้งหลายได้มายืนอยู่ที่เชิงภูเขา.

18ภูเขาซีนายนั้นมีควันกลุ้มหุ้มอยู่ทั่วไป, เพราะพระยะโฮวาเสด็จลงมาบนภูเขานั้นโดยไฟวิถี; และควันไฟนั้นพลุ่งขึ้นเหมือนควันเตาใหญ่, ภูเขานั้นก็สะเทือนหวั่นไหวไปหมด.

19เมื่อเสียงแตรยิ่งดังขึ้นๆ, โมเซได้กราบทูลอัญเชิญพระเจ้า, และพระองค์ก็ทรงเปล่งพระสุรเสียงตรัสตอบ.

20พระยะโฮวาได้เสด็จลงมาบนยอดภูเขาซีนายนั้น, ทรงเรียกโมเซให้ขึ้นไปบนยอดภูเขา; แล้วโมเซก็ได้ขึ้นไป.

21พระยะโฮวาจึงตรัสสั่งโมเซว่า, “จงลงไปกำชับพลไพร่, เกรงว่าเขาจะล่วงเข้ามาถึงพระยะโฮวาเพราะใคร่จะเห็น, แล้วเขาจะถึงแก่ความพินาศเสียเป็นอันมาก.

22ฝ่ายพวกปุโรหิตที่จะเข้ามาเฝ้าพระยะโฮวานั้นก็จงให้เขาชำระตัวเสียให้หมดมลทิน, ด้วยเกรงว่าพระยะโฮวาจะทรงพระพิโรธลงโทษเขา.”

23ฝ่ายโมเซได้กราบทูลพระยะโฮวาว่า, “พลไพร่นั้นคงจะไม่กล้าขึ้นมาบนภูเขาซีนาย: เพราะพระองค์ได้รับสั่งให้กั้นเขตต์ไว้รอบภูเขานั้นแล้ว, เพื่อสงวนไว้เป็นที่บริสุทธิ์.”

24พระยะโฮวาจึงตรัสแก่โมเซว่า, “จงลงไปเถิด; แล้วจงกลับขึ้นมาอีกพาอาโรนขึ้นมาด้วย: แต่เหล่าปุโรหิตและพลไพร่นั้นอย่าให้เขาล่วงขึ้นมาถึงพระยะโฮวา, เกรงว่าพระองค์จะลงโทษเขา.”

25โมเซก็ลงไปประกาศแก่พลไพร่อย่างนั้น.

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →