Exodus 30

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →

1“จงทำแท่นสำหรับเผาเครื่องหอม: แท่นนั้นจงทำด้วยไม้ซิติม

2ให้ยาวศอกหนึ่งกว้างศอกหนึ่ง, เป็นรูปสี่เหลี่ยม, และสูงสองศอก: ยอดแหลมมุมแท่นนั้นให้เป็นไม้ท่อนเดียวกัน.

3และแท่นนั้นจงหุ้มด้วยทองคำอันบริสุทธิ์ทั้งเบื้องบนและทุกข้างล้อมรอบยอดแหลมด้วย; และจงทำกระจังทองคำล้อมรอบ.

4จงทำห่วงทองคำติดไว้ใต้กระจังข้างละสองห่วงที่มุม: ห่วงนั้นสำหรับสอดใส่ไม้คานหาม.

5ไม้คานหามนั้นจงทำด้วยไม้ซิติมหุ้มด้วยทองคำ.

6แท่นนั้นจงตั้งไว้ข้างนอกม่าน, ซึ่งอยู่ใกล้หีบคำปฏิญาณนั้นข้างหน้าพระที่นั่งกรุณา, ซึ่งอยู่เหนือคำปฏิญาณ: ที่นั่นเราจะพบกับเจ้า.

7จงให้อาโรนเผาเครื่องหอมบนแท่นนั้นทุกเวลาเช้า; เมื่อเขาแต่งประทีปก็จงเผาเครื่องหอมนั้นด้วย.

8และเวลาเย็นเมื่ออาโรนจุดประทีป, ให้เผาเครื่องหอมบนแท่นนั้น; เพื่อมีกลิ่นหอมเป็นนิตย์ต่อพระพักตรพระยะโฮวาตลอดเชื้อวงศ์ของเจ้า.

9แต่เครื่องหอมอย่างอื่นอย่าได้เผาบนแท่นนั้นเลย, หรืออย่าเผาบูชายัญ, หรือเผาบูชาธัญญาหาร, หรือถวายบูชาดื่มที่นั่นเลย.

10ให้อาโรนทำการบูชาไถ่โทษที่ยอดแหลมปีละหน; ให้ถวายบูชาไถ่โทษด้วยเลือดปีละหน, ให้ทำการบูชาไถ่โทษในที่นั้นตลอดเชื้อวงศ์ของเจ้า: แท่นนั้นจะเป็นบริสุทธิ์ที่สุดต่อพระพักตรพระยะโฮวา.”

11ฝ่ายพระยะโฮวาตรัสแก่โมเซว่า,

12“เมื่อเจ้าจะจดทะเบียนสำมะโนครัวชนชาติยิศราเอลตามจำนวนที่นับได้นั้น, จงให้เขานำทรัพย์สินมาถวายพระยะโฮวา, เป็นเครื่องไถ่จิตต์วิญญาณ: เพื่อจะมิได้เกิดโรคภัยแก่เขาเนื่องจากเหตุจดทะเบียนสำมะโนครัวนั้น.

13ทุกคนที่ขึ้นทะเบียนไว้แล้วในสำมะโนครัวนั้นจะต้องถวายอย่างนี้แหละ: คือหกสิบเจ็ดสตางค์ตามอัตราน้ำหนักที่ใช้ในวิหาร, (เชกไกละหนึ่งนั้นเท่ากับหนึ่งบาทสามสิบสี่สตางค์, และกิ่งเชกไกละนั้นจะเป็นส่วนที่จะนำมาถวายพระยะโฮวา).

14ทุกๆ คนที่ขึ้นทะเบียนสำมะโนครัว, ตั้งแต่อายุยี่สิบปีขึ้นไป, ให้นำเงินมาถวายพระยะโฮวา.

15เมื่อเขานำค่าขึ้นทะเบียนมาถวายพระยะโฮวาเพื่อจะได้ไถ่จิตต์วิญญาณของเจ้าทั้งหลาย, สำหรับคนมั่งมีอย่าให้เกินหกสิบเจ็ดสตางค์, และสำหรับคนจนก็อย่าให้น้อยกว่านั้น.

16และเงินไถ่จิตต์วิญญาณของชนชาติยิศราเอลนั้น, จงเก็บไว้สำหรับใช้ในพลับพลาประชุม, จะเป็นที่ให้พระยะโฮวาทรงระลึกถึงชนชาติยิศราเอลในการไถ่จิตต์วิญญาณของเจ้าทั้งหลาย

17ฝ่ายพระยะโฮวาตรัสแก่โมเซอีกว่า,

18“จงทำขันทองเหลือง, ให้พานรองขันนั้นเป็นทองเหลืองด้วย, สำหรับล้างชำระ. จงตั้งขันนั้นไว้ระหว่างกลางพลับพลาประชุมและแท่น, แล้วจงตักน้ำใส่ไว้ในขันนั้น.

19ให้อาโรนและบุตรของเขาล้างมือและเท้าที่นั่น;

20เมื่อเขาจะเข้าไปในพลับพลาประชุมนั้น, เขาจะต้องชำระด้วยน้ำ, เพื่อจะมิได้ตายเมื่อเขามาใกล้แท่นทำการปรนนิบัติถวายบูชายัญแด่พระยะโฮวา.

21จงให้เขาล้างมือและเท้าเพื่อจะมิได้ตาย; และให้เป็นข้อปฏิบัติประจำตัวเขา, คืออาโรนกับลูกหลานของเขาตลอดเชื้อวงศ์เป็นนิตย์.”

22อนึ่งพระยะโฮวาตรัสแก่โมเซว่า,

23“จงเอาเครื่องหอมพิเศษ: คือยางไม้มดยอบหนักหกชั่ง, และอบเชยหวานประมาณกึ่งหนึ่ง, คือสามชั่ง, และแฝกหอมสามชั่ง,

24และเครื่องหอมคัศซะยะหนักหกชั่ง, ตามอัตราน้ำหนักที่ใช้กันในวิหารนั้น, และน้ำมันมะกอกเทศเจ็ดทะนาน;

25มาปรุงเป็นน้ำมันชะโลมอันบริสุทธิ์ตามตำราช่างปรุงเครื่องหอม, ให้ใช้น้ำมันนั้นเป็นน้ำมันชะโลมพิเศษอันบริสุทธิ์.

26แล้วจงเอาน้ำมันชะโลมพลับพลาที่ประชุม, และหีบปฏิญาณด้วย,

27โต๊ะและเครื่องใช้สำหรับโต๊ะ, ประทีปกับเครื่องใช้สำหรับประทีป, แท่นเผาเครื่องหอม,

28แท่นเผาบูชายัญและเครื่องใช้สำหรับแท่น, ทั้งขันและพานรองขันนั้น.

29จงเฉลิมไว้ให้บริสุทธิ์, เพื่อจะเป็นบริสุทธิ์ที่สุด: และอะไรมาถูกสิ่งเหล่านั้นก็จะเป็นบริสุทธิ์ด้วย.

30อนึ่งจงชะโลมอาโรนและบุตรของเขาเฉลิมไว้ เพื่อเขาจะได้ปรนนิบัติเราในตำแหน่งปุโรหิต.

31จงกล่าวแก่ชนชาติยิศราเอลว่า, ‘นี่แหละเป็นน้ำมันชะโลมอันบริสุทธิ์สำหรับเราตลอดเชื้อวงศ์ของเจ้า.

32น้ำนั้นอย่าใช้ชะโลมคนอื่นเลย, และอย่าผะสมทำน้ำมันอื่นเหมือนอย่างน้ำมันนี้: น้ำมันนี้เป็นบริสุทธิ์, เจ้าทั้งหลายจงถือไว้เป็นบริสุทธิ์.

33ผู้ใดจะผะสมน้ำมันอย่างนี้, หรือผู้ใดจะใช้ชะโลมคนแขกเมือง, ผู้นั้นจะถูกตัดขาดจากพรรคพวกของตน.’ ”

34อนึ่งพระยะโฮวาตรัสแก่โมเซว่า, “จงเอาเครื่องหอมคือมดยอบ, เครื่องหอมซะเฮเล็ธและฮัลบานา, ผะสมกับกำยานอันบริสุทธิ์, ให้หนักเท่าๆ กันทุกอย่าง:

35จงผะสมตามตำราช่างปรุงเครื่องหอม, เจือด้วยเกลือ, จึงจะเป็นของแท้และบริสุทธิ์:

36จงเอาส่วนหนึ่งมาตำให้ละเอียด, และตั้งไว้ข้างหน้าหีบปฏิญาณในพลับพลาประชุม. ที่เราจะพบกับเจ้า: เครื่องหอมนั้นเจ้าจงถือว่าบริสุทธิ์ที่สุด,

37เครื่องหอมที่เจ้ากระทำสำหรับใช้เองนั้น, อย่าทำตามอย่างที่ผะสมนี้เลย: ให้ถือว่านี่เป็นเครื่องหอมอันบริสุทธิ์สำหรับพระยะโฮวา.

38ผู้ใดจะทำเครื่องหอมเช่นนี้ไว้ใช้สำหรับดมกลิ่นเองบ้าง, ผู้นั้นต้องถูกตัดขาดจากพรรคพวกของตน.”

← Chapter 29 Jump to: Chapter 31 →