Exodus 23

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 22 Jump to: Chapter 24 →

1“อย่านำเรื่องเท็จไปเล่าต่อๆ กันไป: อย่าร่วมใจเป็นพะยานเท็จกับคนชั่ว.

2เจ้าอย่าได้กระทำการชั่วตามอย่างคนส่วนมากที่เขากระทำกันนั้นเลย; อย่าอ้างพะยานอย่างหนึ่งอย่างใดเพื่อนำผู้ตัดสินให้ลำเอียงไปทางคนหมู่มาก:

3อย่าลำเอียงเข้าข้างคนจนในคดีใดๆ ดุจกัน.”

4“ถ้าแม้เจ้าพบโคหรือลาของศัตรูพลัดฝูงหลงไป, จงพามาส่งคืนให้เจ้าของให้ได้.

5ถ้าเห็นลาของผู้ที่เกลียดชังเจ้าล้มลงเพราะบรรทุกของหนัก, อย่าได้ละเมินเสีย, จงช่วยเขาแน่ๆ ทีเดียว.”

6“อย่าเปลี่ยนข้อพิพากษาให้ผิดไปจากความยุตติธรรมเนื่องด้วยเป็นคดีของคนจน.

7เจ้าจงเว้นเสียให้ห่างไกลจากความทุจริต; อย่าพิพากษาประหารชีวิตคนสัตย์ธรรมและคนที่ปราศจากความผิด และอย่าปล่อยคนชั่วให้รอดจากอาชญาไป.

8อย่ารับสินบนเลย: เพราะว่าสินบนนั้นย่อมทำให้คนตากลับบอดไป, และกระทำให้คดีของคนยุตติธรรมเสียไป.

9อย่าข่มเหงแขกเมือง: เพราะเจ้าเคยได้เห็นใจแขกเมือง, เหตุว่าเจ้าทั้งหลายก็เคยเป็นแขกเมืองในประเทศอายฆุบโตมาแล้ว.”

10“จงหว่านพืชและเกี่ยวเก็บผลในนาของเจ้าตลอดหกปี;

11แต่ปีที่เจ็ดนั้นจงงดเสียปล่อยให้นานั้นว่างอยู่, เพื่อชาวเมืองที่เป็นคนจนจะได้มาเก็บเอาไปกิน: ส่วนที่เหลือนอกนั้นจงปล่อยให้สัตว์ในทุ่งนากิน. ฝ่ายสวนองุ่นและสวนมะกอกเทศเจ้าจงกระทำดังนั้นเหมือนกัน.

12จงทำการงานของเจ้าในกำหนดหกวัน, แต่ในวันที่เจ็ดนั้นจงงดการไว้; เพื่อโคและลาของเจ้าจะได้พัก, และลูกชายแห่งทาสีของเจ้ากับแขกบ้านจะได้พักผ่อนด้วย.

13สิ่งสารพัดที่เราได้สั่งเจ้าไว้นั้นจงกระทำโดยระวัง: และอย่าออกชื่อพระอื่นเลย, และอย่าให้ชื่อของพระเหล่านั้นออกจากปากของเจ้า.”

14“จงถือเทศกาลเลี้ยงระลึกถึงเราปีละสามครั้ง.

15จงถือเทศกาลเลี้ยงกินขนมปังไม่มีเชื้อในเดือนอาบิบ, อันเป็นเดือนซึ่งเราได้กำหนดตั้งไว้; เจ้าจงกินขนมปังไม่มีเชื้อให้ครบเจ็ดวัน, ตามที่เราได้สั่งเจ้าแล้ว, เพราะในเดือนนั้นเจ้าได้ออกจากประเทศอายฆุบโต; อย่าให้ผู้ใดมาเฝ้าเรามือเปล่าเลย.

16แล้วจงถือเทศกาลเลี้ยงในต้นฤดูเก็บเกี่ยว, คือผลแรกที่เกิดจากพืชซึ่งเจ้าได้หว่านในนา, และจงถือเทศกาลเลี้ยงปลายปี, เมื่อเจ้าได้เก็บรวบรวมพืชผลจากทุ่งนาไว้เสร็จแล้ว.

17ให้ชายทั้งหลายเฝ้าพระยะโฮวาปีละสามครั้ง.”

18“อย่าถวายโลหิตบูชายัญของเราโดยมีขนมปังมีเชื้อปนอยู่ด้วย; อย่าให้ชิ้นมันบูชายัญของเราเหลืออยู่จนถึงรุ่งเช้าเลย.

19ผลแรกอันเกิดแต่นาของเจ้านั้นจงนำมาถวายในวิหารพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า. อย่าได้ต้มเนื้อลูกแพะด้วยน้ำนมของแม่มันเลย.”

20“นี่แหละ, เราจะใช้ทูตของเราไปข้างหน้าพวกเจ้า, เพื่อรักษาพวกเจ้าตามทาง, นำไปถึงที่นั่นซึ่งเราได้เตรียมไว้.

21จงสนใจนำพาต่อทูตนั้นและจงเชื่อฟังคำของท่าน; อย่าทำให้ท่านโกรธเคือง; เพราะท่านจะไม่ยกความผิดของเจ้าเลย: ด้วยพระนามของเราอยู่กับท่าน.

22ถ้าแม้ว่าเจ้าทั้งหลายจะฟังคำของท่านจริงๆ, และทำสิ่งสารพัตรซึ่งเราสั่งไว้, เราจะเป็นศัตรูต่อศัตรูของพวกเจ้า; ผู้ใดต่อสู้กับพวกเจ้า, เราจะต่อสู้กับผู้นั้น.

23ด้วยทูตของเราจะไปข้างหน้าพวกเจ้า, และจะนำพวกเจ้าไปถึงเมืองของชนชาติอะโมรีชาติเฮธ, ชาติพะริซี, ชาติคะนาอัน, ชาติฮีวี, และชาติยะบูศ: แล้วเราจะประหารชาวเมืองเหล่านั้นเสีย.

24อย่าได้กราบไหว้พระของเขา, หรือปรนนิบัติหรือทำตามแบบอย่างที่พวกเขากระทำอยู่นั้น; แต่จงทำลายรูปเคารพของเขา, และจงทุบหักศิลาเหลี่ยมเคารพของเขาเสียให้แหลกละเอียด.

25จงปรนนิบัติพระยะโฮวาพระเจ้าของพวกเจ้า, แล้วพระองค์จะทรงอวยพระพรแก่อาหารและน้ำของพวกเจ้า; เราจะบันดาลให้โรคต่างๆ หายไปจากท่ามกลางพวกเจ้า.

26จะไม่มีสัตว์ตัวใดแท้งลูกหรือเป็นหมันในประเทศของเจ้า: เวลากำหนดอายุของพวกเจ้าจะให้มีครบเต็มบริบูรณ์.

27เราจะให้ความตระหนกตกใจเพราะเราล่วงหน้าไปก่อนพวกเจ้า. และชาวเมืองทั้งปวงที่พวกเจ้าจะมาถึงนั้นเราจะประหารเสีย; เราจะให้พวกศัตรูทั้งปวงหันกลับหนีไปจากพวกเจ้า.

28เราจะใช้ฝูงต่อให้ล่วงหน้าไปก่อนพวกเจ้า, จะได้ไล่ชนชาติฮีวี, ชนชาติคะนาอัน, ชนชาติเฮธ, ไปจากข้างหน้าพวกเจ้า.

29เราจะไม่ไล่เขาไปล่วงหน้าพวกเจ้าในกำหนดปีเดียว. เกรงว่าแผ่นดินจะรกร้างไป, และสัตว์ป่าจะทวีขึ้นต่อสู้กับพวกเจ้า.

30แต่เราจะไล่เขาล่วงหน้าพวกเจ้าไปทีละน้อยๆ, จนพวกเจ้าจะทวีมากขึ้น, แล้วจะได้รับแผ่นดินนั้นเป็นมฤดก.

31เราจะตั้งเขตต์แดนของพวกเจ้าไว้, ตั้งแต่ทะเลแดงจนถึงทะเลแห่งพวกฟะลีศตีม, ตั้งแต่ป่าดอนจนจดแม่น้ำใหญ่: เพราะเราจะมอบชาวเมืองนั้นไว้ในเงื้อมมือของพวกเจ้า; ให้พวกเจ้าไล่รุกแดนเขาไปข้างหน้า.

32พวกเจ้าอย่าทำสัญญาไมตรีกับเขาหรือกับพระของเขาเลย.

33เขาจะอาศัยในแผ่นดินของเรามิได้เลย, เกรงว่าเขาจะกระทำให้เจ้าผิดต่อเรา; เพราะว่าถ้าพวกเจ้าจะปรนนิบัติพระของเขา, ก็จะเป็นบ่วงแร้วแก่เจ้าเป็นแน่.”

← Chapter 22 Jump to: Chapter 24 →