Genesis 14

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1คราวเมื่ออำราเฟลเป็นเจ้าเมืองซีนาร, อะระโยคเป็นเจ้าเอลาซาร, คะดาระลาโอเม็รเป็นเจ้าเมืองเอลาม, และธิดาลเป็นเจ้าเมืองโฆอิม,

2เจ้าเมืองทั้งหลายนี้ได้ยกมาทำศึกสงครามต่อเบราเจ้าเมืองซะโดม, ต่อบีระซาเจ้าเมืองอะโมรา, ต่อซีนาบเจ้าเมืองอัดมา, ต่อเซ็มเอเบ็รเจ้าเมืองซะโบอิม, และต่อเจ้าเมืองเบลา ที่เรียกว่าโซอาร.

3เจ้าเมืองเหล่านี้รวมทัพกันที่ราบชื่อซิดดิม คือที่ทะเลเค็ม.

4เขายอมขึ้นแก่กษัตริย์คะดาระลาโอเม็รสิบสองปี, แต่ในปีที่สิบสามก็คิดกบฏ.

5ในปีที่สิบสี่ คะดาระลาโอเม็รกับกษัตริย์ที่ขึ้นแก่ท่านนั้นยกมาตีพวกระฟาอิมที่เมืองอัศธะโรธคาระ นาอิม, กับพวกซูซิมที่เมืองฮาม, กับพวกเอมีมที่เมืองซาเวคีระอาธาอีม,

6พวกโฮรีที่ภูเขาเซฮีรซึ่งเป็นของตน, จนถึงเมืองเอลพารานใกล้ป่า;

7แล้วกลับมาถึงเมืองเอลมิศพาด, คือเคเด็ศ, รบตีเมืองทั้งหลายของพวกอะมาเล็กและพวกอะโมรีที่ตั้งอยู่ตำบลฮะศะโซนธามาร.

8เจ้าเมืองซะโดม, เจ้าเมืองอะโมรา, เจ้าเมืองอัดมา, เจ้าเมืองชะโบอิม, และเจ้าเมืองเบลา, คอโซอารนั้น, ได้ยกทัพมาบรรจบกันเข้าที่ราบชื่อซิดดิม,

9รบพุ่งต่อสู้คะดาระลาโอเม็รเจ้าเมืองเอราม, ธิดาลเจ้าเมืองโฆอิม, อำราเฟ็ลเจ้าเมืองซีนาร, และอะระโยคเจ้าเมืองเอลาซาร; กษัตริย์สี่องค์ต่อสู้กับห้าองค์.

10ตำบลราบที่ชื่อซิดดิมนั้นมีบ่อยางโซมารเป็นอันมาก; เมื่อเจ้าเมืองซะโดมและเจ้าเมืองอะโมราได้หนีมา, ในพวกนั้นบางคนก็ล้มตายที่นั่น; และผู้ที่เหลือนั้นก็หนีไปยังภูเขา.

11ข้าศึกก็เก็บบรรดาสิ่งของและสะเบียงอาหารของชาวเมืองซะโดมและชาวเมืองอะโมราไปสิ้น.

12เขาก็จับโลตหลานของอับรามผู้อยู่ที่เมืองซะโดมและทรัพย์สิ่งของ ๆ เขาเอาไปด้วย

13มีคนหนึ่งหนีจากที่รบนั้นมาบอกอับรามชาติเฮ็บรายให้รู้ความ: ด้วยอับรามได้อาศัยอยู่ที่ต้นสนใหญ่ของมัมเรชาติอะโมรี, พี่น้องของเอศโคลและอาเนร; คนเหล่านี้เป็นไมตรีกับอับราม.

14ฝ่ายอับรามเมื่อได้ยินว่าพวกข้าศึกจับหลานชายไปได้, จึงให้พลชำนาญศึกแล้วที่เกิดในบ้านของตนสามร้อยสิบแปดคน ยกรีบตามไปทันที่เมืองดาน.

15อับรามจึงแยกพลของตนออกเป็นกอง ๆ; พอเวลามืดก็เข้าตีพวกศัตรูไล่ไปถึงตำบลชื่อโฮบาบ อยู่ข้างทิศเหนือเมืองดาเมเซ็ก;

16ได้โลตที่เป็นญาติกับบ่าวไพร่ชายหญิงทั้งเข้าของกลับคืนมาหมด

17เมื่ออับรามกลับจากการรบกับกษัตริย์คะดาระลาโอเม็รและกษัตริย์ทั้งหลายที่เป็นมิตรไมตรีกันนั้นแล้ว, เจ้าเมืองซะโดมก็ออกมารับอับราม ณ ที่ราบชื่อซาเว, ซึ่งเรียกว่าที่ราบของกษัตริย์.

18มัลคีเซเด็คผู้เป็นเจ้าเมืองซาเล็มทั้งเป็นปุโรหิตของพระเจ้าผู้สูงสุดนำขนมกับน้ำองุ่นมาให้อับราม:

19แล้วอวยพรแก่อับรามว่า, “ขอพระเจ้าที่สูงสุด, ผู้เป็นเจ้าของสวรรค์และแผ่นดิน, จงบันดาลให้ท่านมีความสุขเถิด:

20และสาธุโมทนาพระคุณพระเจ้าผู้สูงสุด, ซึ่งได้ทรงมอบศัตรูทั้งหลายไว้ในมือของท่าน” อับรามก็ได้ยกสิบลดแต่บรรดาของที่ตนได้นั้นถวายแก่กษัตริย์มัลคีเซเด็ค.

21ฝ่ายเจ้าเมืองซะโดมตรัสแก่อับรามว่า, “ผู้ที่เป็นชะเลยนั้นท่านจงให้แก่เรา; สิ่งของทั้งปวงนั้นท่านจงเอาไปเถิด.”

22อับรามจึงกล่าวแก่เจ้าเมืองซะโดมว่า, “ข้าพเจ้าได้ยกมือสาบาลตัวฉะเพาะพระยะโฮวาพระเจ้าผู้สงสุด, ผู้เป็นเจ้าของฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก,

23ว่าแม้เส้นด้ายหรือสายรัดรองเท้าข้าพเจ้าจะไม่รับสักสิ่งหนึ่งเลยที่เป็นของ ๆ ท่าน, เพื่อท่านจะมิได้อวดอ้างว่า, ‘เราได้บำรุงอับรามให้มั่งมี:’

24เว้นแต่สะเบียงอาหารที่คนหนุ่มได้กินเท่านั้น, กับส่วนของอาเนร, ของเอศโคล, และของมัมเร, ผู้ไปด้วยข้าพเจ้านั้น; ให้เขารับส่วนของเขาไปเถิด.”

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →