bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Genesis 41
Genesis 41
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 40
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 42 →
1
ครั้นอยู่มาอีกได้สองปีถ้วน กษัตริย์ฟาโรก็ทรงสุบินนิมิตต์ฝันว่า ท่านยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ,
2
แลเห็นโคเจ็ดตัวมีรูปร่างงามอ้วนพีขึ้นมาจากแม่น้ำนั้น. กินหญ้าอยู่ที่ท้องทุ่ง.
3
และเห็นโคอีกเจ็ดตัวมีรูปร่างซูบผอมไม่งามขึ้นมาภายหลัง, ยืนอยู่กับโคอ้วนพีที่ริมแม่น้ำนั้น.
4
และโคที่มีรูปร่างซูบผอมไม่งามก็กินโคอ้วนพีที่งามนั้นเสียหมด. แล้วกษัตริย์ฟาโรก็ตื่นบรรทมขึ้น.
5
ท่านก็บรรทมหลับไปอีก; ทรงสุบินนิมิตต์ครั้งที่สองว่า, ต้นข้าวต้นเดียวมีรวงเจ็ดรวง เป็นข้าวงามดี,
6
และเห็นต้นข้าวอีกต้นหนึ่งมีรวงเจ็ดรวงขึ้นมาภายหลังเป็นข้าวลีบม้านเพราะลมทิศตะวันออก.
7
รวงข้าวลีบเจ็ดรวงนั้นได้กลืนกินรวงข้าวงามดีนั้นเสีย. แล้วกษัตริย์ฟาโรก็ตื่นบรรทมขึ้น, ทรงทราบว่าเป็นสุบินนิมิตต์.
8
ครั้นเวลารุ่งเช้า ท่านมีพระทัยอันเศร้าโศก, รับสั่งให้หาคนมีปัญญาและโหราทั้งปวงทั่วประเทศอายฆุบโตมาเฝ้า; แล้วทรงเล่าสุบินนิมิตต์ให้เขาฟัง; แต่ไม่มีผู้ใดจะทูลแก้สุบินนิมิตต์นั้นได้
9
ครั้งนั้นนายเจ้าพนักงานน้ำองุ่นจึงทูลกษัตริย์ฟาโรว่า, “บัดนี้ ข้าพเจ้าระลึกได้ถึงความที่ข้าพเจ้าได้ผิดพลั้งไปแต่ก่อน:
10
คือฟาโรทรงพระพิโรธแก่ข้าราชการ, ได้จำข้าพเจ้าไว้ในคุกที่บ้านนายทหารรักษาพระองค์ด้วยกันกับเจ้าพนักงานเครื่องเสวย:
11
ข้าพเจ้าทั้งสองได้นิมิตต์ฝันในคืนวันเดียวกัน, เป็นความคนละอย่าง.
12
มีชายหนุ่มชาติเฮ็บรายคนหนึ่ง, เป็นบ่าวของผู้บัญชาการทหารมหาดเล็ก, ติดคุกอยู่ด้วยกัน. เมื่อข้าพเจ้าทั้งสองได้เล่าความฝันให้เขาฟัง, ชายนั้นได้แก้ฝันนั้นให้ข้าพเจ้าคนละอย่าง.
13
อยู่มาก็เป็นไปตามคำแก้ของชายนั้นทุกประการ: คือได้ทรงตั้งข้าพเจ้าไว้ในที่เจ้าพนักงานดังเก่า, แต่เจ้าพนักงานอีกคนหนึ่งนั้นถูกผูกคอแขวนเสีย.”
14
ครั้งนั้นฟาโรรับสั่งให้หาโยเซฟมา, เขาก็รีบไปถอดโยเซฟออกมาจากคุก: โยเซฟก็โกนหนวด, ผลัดเสื้อผ้า, แล้วเขามาเฝ้ากษัตริย์ฟาโร.
15
ฟาโรได้ตรัสแก่โยเซฟว่า, “เราได้นิมิตต์ฝัน, หามีผู้ใดแก้ได้ไม่: เราได้ยินว่าเจ้าเข้าใจแก้ฝันได้”
16
โยเซฟจึงทูลกษัตริย์ฟาโรว่า, “ข้าพเจ้าจะแก้ฝันเองไม่ได้: พระเจ้าจะทรงโปรดแก้เพื่อให้กษัตริย์คลายวิตก.”
17
ฟาโรจึงทรงเล่านิมิตต์ให้โยเซฟฟังว่า, “เราได้ยืนอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำ,
18
แลเห็นโคเจ็ดตัว รูปงามอ้วนพีขึ้นมาจากแม่น้ำ กินหญ้าอยู่ที่ท้องทุ่ง;
19
แล้วเห็นโคอีกเจ็ดตัวไม่งามซูบผอมโกโรโกโรคเป็นที่น่าเกลียด เช่นเราไม่เคยเห็นมีในประเทศอายฆุบโตเลย:
20
ฝ่ายโคที่ผอมซูบไม่งามนั้นได้กินโคอ้วนพีเจ็ดตัวนั้นเสียหมด:
21
เมื่อกินหมดแล้วหามีใครรู้ว่ากินเข้าไปไม่; ยังผอมอยู่เหมือนแต่ก่อน. เราฝันดังนี้ แล้วก็ตื่นขึ้น.
22
เราได้เห็นนิมิตต์อีกว่า, ต้นข้าวงอกขึ้นมาต้นหนึ่ง, มีรวงเจ็ดรวงเป็นข้าวบริบูรณ์ดี;
23
กับเห็นข้าวอีกเจ็ดรวงงอกขึ้นมาภายหลัง, เป็นข้าวม้านเหี่ยวแห้งลีบเพราะลมทิศตะวันออก:
24
รวงข้าวลีบนั้นได้กลืนกินรวงข้าวดีเจ็ดรวงนั้นเสีย: เราเล่าความฝันนั้นให้โหรฟัง, เขาก็แก้ไม่ได้.”
25
โยเซฟจึงทูลฟาโรว่า, “นิมิตต์ฝันที่ท่านทรงเห็นนั้นเป็นความอันเดียวกัน: พระเจ้าทรงสำแดงให้ท่านรู้กิจการที่พระองค์จะทรงกระทำในภายหน้า.
26
โคอ้วนพีเจ็ดตัวนั้นคือเจ็ดปี, และรวงข้าวดีเจ็ดรวงนั้นก็เป็นเจ็ดปีเหมือนกัน: นิมิตต์ทั้งสองนี้ก็เป็นความอันเดียวกัน.
27
โคผอมเจ็ดตัวรูปร่างน่าเกลียดที่ขึ้นมาภายหลังนั้นกับรวงข้าวลีบม้านเพราะลมตะวันออกนั้นเป็นเจ็ดปีที่กันดารอาหาร.
28
ข้อนี้ข้าพเจ้าทูลพระองค์แล้ว: เหตุการณ์ที่พระเจ้าจะทรงบันดาลให้บังเกิดในภายหน้า, พระองค์ทรงโปรดให้ฟาโรรู้ล่วงหน้า.
29
แต่นี้ไป จะมีอาหารบริบูรณ์ทั่วแผ่นดินอายฆุบโตถึงเจ็ดปี:
30
เมื่อเจ็ดปีนั้นล่วงไปแล้ว, จะบังเกิดกันดารอาหารอีกเจ็ดปี, จนเขาจะลืมการบริบูรณ์ในแผ่นดินนั้นเสีย;
31
แผ่นดินอายฆุบโตจะเสื่อมถอยกำลังลงมากเพราะกันดารอาหาร; เขาจะไม่รู้สึกถึงกาลอันบริบูรณ์ที่ล่วงมาแล้วนั้น, เพราะการกันดารอาหารที่เกิดขึ้นภายหลังจะมากยิ่งนัก.
32
ที่กษัตริย์ฟาโรทรงนิมิตต์เห็นสองครั้งนั้น, ก็เพราะว่าพระเจ้าจะทรงให้บังเกิดแน่นอนและในเร็ว ๆ ด้วย.
33
เหตุดังนั้นให้พระองค์หาคนที่มีความคิดดี, ตั้งไว้ให้ดูแลทั่วแผ่นดินอายฆุบโต.
34
ขอให้พระองค์จัดพนักงานไว้ทั่วแผ่นดิน, จะได้เก็บผลไว้ส่วนหนึ่งในห้าส่วนทั่วแผ่นดินตลอดเจ็ดปีที่บริบูรณ์.
35
ให้คนเหล่านั้นเก็บอาหารข้าวไว้, เป็นของหลวงในทุกหัวเมือง.
36
อาหารนี้จะได้เป็นสะเบียงเลี้ยงชาวแผ่นดินในระหว่างเจ็ดปีที่จะเกิดกันดารอาหารทั่วแผ่นดินอายฆุบโตมิให้แผ่นดินเสื่อมศูนย์เสียด้วยการกันดารอาหารนั้น.”
37
ฝ่ายกษัตริย์ฟาโรและข้าราชการทั้งปวงก็เห็นชอบด้วยในการนี้.
38
ฟาโรตรัสแก่ข้าราชการทั้งปวงว่า, “เราจะหาคนที่พระวิญญาณพระเจ้าอยู่ในตัวเหมือนคนนี้ได้หรือ?”
39
ฟาโรจึงตรัสแก่โยเซฟว่า, “เพราะเหตุพระเจ้าได้ทรงสำแดงความนี้แก่ท่าน, จะหาผู้อื่นที่มีปัญญาดีเหมือนท่านก็หามิได้:
40
เราจะตั้งท่านไว้ให้เป็นใหญ่ในราชวัง, และให้พลไพร่ทั้งปวงของเราอยู่ในบังคับบัญชาของท่าน: เว้นแต่ฝ่ายพระที่นั่งเท่านั้นเราจะเป็นใหญ่กว่าท่าน.”
41
ฟาโรจึงตรัสแก่โยเซฟว่า, “ดูกรท่าน, เราได้ยกท่านให้เป็นใหญ่ครอบครองทั่วแผ่นดินอายฆุบโตแล้ว.”
42
ฟาโรจึงถอดธำมรงค์ออกจากพระหัตถ์สวมมือให้โยเซฟ, กับประทานเสื้อผ้าป่านเนื้อละเอียดให้สวม, และประทานลูกประคำให้สวมคอ;
43
ให้โยเซฟใช้รถหลวงที่สอง. มีคนร้องประกาศไปข้างหน้าว่า, “จงคุกเข่าลงเถิด: กษัตริย์ได้ตั้งให้ท่านครองประเทศอายฆุบโตทั้งสิ้น.”
44
ฝ่ายกษัตริย์จึงตรัสแก่โยเซฟว่า, “เราคือฟาโร; จะมิให้คนทั่วแผ่นดินอายฆุบโตยกมือยกเท้าได้, เว้นไว้แต่ท่านจะอนุญาต.”
45
ฟาโรได้ประทานนามให้โยเซฟว่าซาฟนัธปาเนอา; และได้ประทานนางสาวอาฮะนัธบุตรโพติเฟราผู้เป็นปุโรหิตเมืองโอนให้เป็นภรรยา. และโยเซฟก็ตรวจตราไปทั่วแผ่นดินอายฆุบโต
46
เมื่อโยเซฟเข้าเฝ้าฟาโรกษัตริย์อายฆุบโตนั้นอายุได้สามสิบปี; แล้วออกจากที่เฝ้า: เที่ยวไปตลอดแผ่นดินอายฆุบโต.
47
ในเจ็ดปีบริบูรณ์นั้นดินก็งอกผลข้าวมากบริบูรณ์เต็มมือ.
48
โยเซฟได้เก็บอาหารที่เกิดทั้งเจ็ดปีนั้นไว้หมด, ส่ำสมไว้ในหัวเมือง: ผลที่เกิดขึ้นในนารอบหัวเมืองใดๆ, ก็เก็บไว้ในเมืองนั้นๆ.
49
โยเซฟได้ส่ำสมสะเบียงอาหารไว้ดุจเม็ดทรายในทะเล, มากมายจนมิได้คิดบัญชี, เพราะนับไม่ถ้วน.
50
โยเซฟมีบุตรชายสองคน, เกิดแต่นางอาฮะนัธบุตรโพติเฟราปุโรหิตเมืองโอนก่อนปีกันดารอาหารนั้น.
51
โยเซฟได้เรียกชื่อบุตรหัวปีว่า มะนาเซ (ลืมเสีย): หมายความว่า, “พระเจ้าทรงบันดาลให้ข้าพเจ้าลืมเสียซึ่งบรรดาความยากลำบากและบรรดาพงศ์พันธุ์ของบิดา.”
52
บุตรที่สองตั้งชื่อว่า เอ็ฟรายิม (บริบูรณ์): หมายว่า, “พระเจ้าทรงโปรดให้ข้าพเจ้ามีพงศ์พันธุ์ทวีขึ้นในแผ่นดินที่ข้าพเจ้ามีความโศกเศร้าก่อนนั้น.”
53
เจ็ดปีที่บริบูรณ์ทั่วแผ่นดินอายฆุบโตก็ล่วงไป;
54
จึงเกิดกันดารอาหารเจ็ดปี, เหมือนโยเซฟได้ทำนายไว้: การกันดารอาหารนั้นเกิดทั่วแผ่นดินต่าง ๆ, เว้นแต่ในแผ่นดินอายฆุบโตนั้นยังมีอาหารอยู่.
55
เมื่อบรรดาชาวแผ่นดินอายฆุบโตอดอยากอาหารนัก, ก็ร้องทูลขอสะเบียงอาหารต่อฟาโร, ฟาโรก็รับสั่งแก่คนทั้งปวงว่า, “จงไปหาโยเซฟ; ท่านบอกอย่างไร, จงทำตามอย่างนั้น”
56
การกันดารอาหารก็มีอยู่ทั่วพื้นแผ่นดินโลก: โยเซฟจึงได้เปิดฉางออกขายข้าวแก่ชาวอายฆุบโต; การกันดารอาหารก็หนักขึ้นในแผ่นดินนั้น.
57
ชนชาวทุกประเทศก็เข้ามายังแผ่นดินอายฆุบโต, เพื่อหาโยเซฟจะได้ซื้อข้าว; เพราะการกันดารอย่างใหญ่ยิ่งมีทั่วแผ่นดินโลก
← Chapter 40
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 42 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50