Genesis 41 — Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

8ครั้นเวลารุ่งเช้า ท่านมีพระทัยอันเศร้าโศก, รับสั่งให้หาคนมีปัญญาและโหราทั้งปวงทั่วประเทศอายฆุบโตมาเฝ้า; แล้วทรงเล่าสุบินนิมิตต์ให้เขาฟัง; แต่ไม่มีผู้ใดจะทูลแก้สุบินนิมิตต์นั้นได้

9ครั้งนั้นนายเจ้าพนักงานน้ำองุ่นจึงทูลกษัตริย์ฟาโรว่า, “บัดนี้ ข้าพเจ้าระลึกได้ถึงความที่ข้าพเจ้าได้ผิดพลั้งไปแต่ก่อน:

10คือฟาโรทรงพระพิโรธแก่ข้าราชการ, ได้จำข้าพเจ้าไว้ในคุกที่บ้านนายทหารรักษาพระองค์ด้วยกันกับเจ้าพนักงานเครื่องเสวย:

11ข้าพเจ้าทั้งสองได้นิมิตต์ฝันในคืนวันเดียวกัน, เป็นความคนละอย่าง.

12มีชายหนุ่มชาติเฮ็บรายคนหนึ่ง, เป็นบ่าวของผู้บัญชาการทหารมหาดเล็ก, ติดคุกอยู่ด้วยกัน. เมื่อข้าพเจ้าทั้งสองได้เล่าความฝันให้เขาฟัง, ชายนั้นได้แก้ฝันนั้นให้ข้าพเจ้าคนละอย่าง.

13อยู่มาก็เป็นไปตามคำแก้ของชายนั้นทุกประการ: คือได้ทรงตั้งข้าพเจ้าไว้ในที่เจ้าพนักงานดังเก่า, แต่เจ้าพนักงานอีกคนหนึ่งนั้นถูกผูกคอแขวนเสีย.”

14ครั้งนั้นฟาโรรับสั่งให้หาโยเซฟมา, เขาก็รีบไปถอดโยเซฟออกมาจากคุก: โยเซฟก็โกนหนวด, ผลัดเสื้อผ้า, แล้วเขามาเฝ้ากษัตริย์ฟาโร.

15ฟาโรได้ตรัสแก่โยเซฟว่า, “เราได้นิมิตต์ฝัน, หามีผู้ใดแก้ได้ไม่: เราได้ยินว่าเจ้าเข้าใจแก้ฝันได้”

16โยเซฟจึงทูลกษัตริย์ฟาโรว่า, “ข้าพเจ้าจะแก้ฝันเองไม่ได้: พระเจ้าจะทรงโปรดแก้เพื่อให้กษัตริย์คลายวิตก.”

17ฟาโรจึงทรงเล่านิมิตต์ให้โยเซฟฟังว่า, “เราได้ยืนอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำ,

18แลเห็นโคเจ็ดตัว รูปงามอ้วนพีขึ้นมาจากแม่น้ำ กินหญ้าอยู่ที่ท้องทุ่ง;

19แล้วเห็นโคอีกเจ็ดตัวไม่งามซูบผอมโกโรโกโรคเป็นที่น่าเกลียด เช่นเราไม่เคยเห็นมีในประเทศอายฆุบโตเลย:

20ฝ่ายโคที่ผอมซูบไม่งามนั้นได้กินโคอ้วนพีเจ็ดตัวนั้นเสียหมด:

21เมื่อกินหมดแล้วหามีใครรู้ว่ากินเข้าไปไม่; ยังผอมอยู่เหมือนแต่ก่อน. เราฝันดังนี้ แล้วก็ตื่นขึ้น.

22เราได้เห็นนิมิตต์อีกว่า, ต้นข้าวงอกขึ้นมาต้นหนึ่ง, มีรวงเจ็ดรวงเป็นข้าวบริบูรณ์ดี;

23กับเห็นข้าวอีกเจ็ดรวงงอกขึ้นมาภายหลัง, เป็นข้าวม้านเหี่ยวแห้งลีบเพราะลมทิศตะวันออก:

24รวงข้าวลีบนั้นได้กลืนกินรวงข้าวดีเจ็ดรวงนั้นเสีย: เราเล่าความฝันนั้นให้โหรฟัง, เขาก็แก้ไม่ได้.”

25โยเซฟจึงทูลฟาโรว่า, “นิมิตต์ฝันที่ท่านทรงเห็นนั้นเป็นความอันเดียวกัน: พระเจ้าทรงสำแดงให้ท่านรู้กิจการที่พระองค์จะทรงกระทำในภายหน้า.

26โคอ้วนพีเจ็ดตัวนั้นคือเจ็ดปี, และรวงข้าวดีเจ็ดรวงนั้นก็เป็นเจ็ดปีเหมือนกัน: นิมิตต์ทั้งสองนี้ก็เป็นความอันเดียวกัน.

27โคผอมเจ็ดตัวรูปร่างน่าเกลียดที่ขึ้นมาภายหลังนั้นกับรวงข้าวลีบม้านเพราะลมตะวันออกนั้นเป็นเจ็ดปีที่กันดารอาหาร.

28ข้อนี้ข้าพเจ้าทูลพระองค์แล้ว: เหตุการณ์ที่พระเจ้าจะทรงบันดาลให้บังเกิดในภายหน้า, พระองค์ทรงโปรดให้ฟาโรรู้ล่วงหน้า.

29แต่นี้ไป จะมีอาหารบริบูรณ์ทั่วแผ่นดินอายฆุบโตถึงเจ็ดปี:

30เมื่อเจ็ดปีนั้นล่วงไปแล้ว, จะบังเกิดกันดารอาหารอีกเจ็ดปี, จนเขาจะลืมการบริบูรณ์ในแผ่นดินนั้นเสีย;

31แผ่นดินอายฆุบโตจะเสื่อมถอยกำลังลงมากเพราะกันดารอาหาร; เขาจะไม่รู้สึกถึงกาลอันบริบูรณ์ที่ล่วงมาแล้วนั้น, เพราะการกันดารอาหารที่เกิดขึ้นภายหลังจะมากยิ่งนัก.

32ที่กษัตริย์ฟาโรทรงนิมิตต์เห็นสองครั้งนั้น, ก็เพราะว่าพระเจ้าจะทรงให้บังเกิดแน่นอนและในเร็ว ๆ ด้วย.

33เหตุดังนั้นให้พระองค์หาคนที่มีความคิดดี, ตั้งไว้ให้ดูแลทั่วแผ่นดินอายฆุบโต.

34ขอให้พระองค์จัดพนักงานไว้ทั่วแผ่นดิน, จะได้เก็บผลไว้ส่วนหนึ่งในห้าส่วนทั่วแผ่นดินตลอดเจ็ดปีที่บริบูรณ์.

35ให้คนเหล่านั้นเก็บอาหารข้าวไว้, เป็นของหลวงในทุกหัวเมือง.

36อาหารนี้จะได้เป็นสะเบียงเลี้ยงชาวแผ่นดินในระหว่างเจ็ดปีที่จะเกิดกันดารอาหารทั่วแผ่นดินอายฆุบโตมิให้แผ่นดินเสื่อมศูนย์เสียด้วยการกันดารอาหารนั้น.”

37ฝ่ายกษัตริย์ฟาโรและข้าราชการทั้งปวงก็เห็นชอบด้วยในการนี้.

38ฟาโรตรัสแก่ข้าราชการทั้งปวงว่า, “เราจะหาคนที่พระวิญญาณพระเจ้าอยู่ในตัวเหมือนคนนี้ได้หรือ?”

39ฟาโรจึงตรัสแก่โยเซฟว่า, “เพราะเหตุพระเจ้าได้ทรงสำแดงความนี้แก่ท่าน, จะหาผู้อื่นที่มีปัญญาดีเหมือนท่านก็หามิได้:

40เราจะตั้งท่านไว้ให้เป็นใหญ่ในราชวัง, และให้พลไพร่ทั้งปวงของเราอยู่ในบังคับบัญชาของท่าน: เว้นแต่ฝ่ายพระที่นั่งเท่านั้นเราจะเป็นใหญ่กว่าท่าน.”

41ฟาโรจึงตรัสแก่โยเซฟว่า, “ดูกรท่าน, เราได้ยกท่านให้เป็นใหญ่ครอบครองทั่วแผ่นดินอายฆุบโตแล้ว.”

42ฟาโรจึงถอดธำมรงค์ออกจากพระหัตถ์สวมมือให้โยเซฟ, กับประทานเสื้อผ้าป่านเนื้อละเอียดให้สวม, และประทานลูกประคำให้สวมคอ;

43ให้โยเซฟใช้รถหลวงที่สอง. มีคนร้องประกาศไปข้างหน้าว่า, “จงคุกเข่าลงเถิด: กษัตริย์ได้ตั้งให้ท่านครองประเทศอายฆุบโตทั้งสิ้น.”

44ฝ่ายกษัตริย์จึงตรัสแก่โยเซฟว่า, “เราคือฟาโร; จะมิให้คนทั่วแผ่นดินอายฆุบโตยกมือยกเท้าได้, เว้นไว้แต่ท่านจะอนุญาต.”

45ฟาโรได้ประทานนามให้โยเซฟว่าซาฟนัธปาเนอา; และได้ประทานนางสาวอาฮะนัธบุตรโพติเฟราผู้เป็นปุโรหิตเมืองโอนให้เป็นภรรยา. และโยเซฟก็ตรวจตราไปทั่วแผ่นดินอายฆุบโต

46เมื่อโยเซฟเข้าเฝ้าฟาโรกษัตริย์อายฆุบโตนั้นอายุได้สามสิบปี; แล้วออกจากที่เฝ้า: เที่ยวไปตลอดแผ่นดินอายฆุบโต.

47ในเจ็ดปีบริบูรณ์นั้นดินก็งอกผลข้าวมากบริบูรณ์เต็มมือ.

48โยเซฟได้เก็บอาหารที่เกิดทั้งเจ็ดปีนั้นไว้หมด, ส่ำสมไว้ในหัวเมือง: ผลที่เกิดขึ้นในนารอบหัวเมืองใดๆ, ก็เก็บไว้ในเมืองนั้นๆ.

49โยเซฟได้ส่ำสมสะเบียงอาหารไว้ดุจเม็ดทรายในทะเล, มากมายจนมิได้คิดบัญชี, เพราะนับไม่ถ้วน.

50โยเซฟมีบุตรชายสองคน, เกิดแต่นางอาฮะนัธบุตรโพติเฟราปุโรหิตเมืองโอนก่อนปีกันดารอาหารนั้น.

51โยเซฟได้เรียกชื่อบุตรหัวปีว่า มะนาเซ (ลืมเสีย): หมายความว่า, “พระเจ้าทรงบันดาลให้ข้าพเจ้าลืมเสียซึ่งบรรดาความยากลำบากและบรรดาพงศ์พันธุ์ของบิดา.”

52บุตรที่สองตั้งชื่อว่า เอ็ฟรายิม (บริบูรณ์): หมายว่า, “พระเจ้าทรงโปรดให้ข้าพเจ้ามีพงศ์พันธุ์ทวีขึ้นในแผ่นดินที่ข้าพเจ้ามีความโศกเศร้าก่อนนั้น.”

53เจ็ดปีที่บริบูรณ์ทั่วแผ่นดินอายฆุบโตก็ล่วงไป;

54จึงเกิดกันดารอาหารเจ็ดปี, เหมือนโยเซฟได้ทำนายไว้: การกันดารอาหารนั้นเกิดทั่วแผ่นดินต่าง ๆ, เว้นแต่ในแผ่นดินอายฆุบโตนั้นยังมีอาหารอยู่.

55เมื่อบรรดาชาวแผ่นดินอายฆุบโตอดอยากอาหารนัก, ก็ร้องทูลขอสะเบียงอาหารต่อฟาโร, ฟาโรก็รับสั่งแก่คนทั้งปวงว่า, “จงไปหาโยเซฟ; ท่านบอกอย่างไร, จงทำตามอย่างนั้น”

56การกันดารอาหารก็มีอยู่ทั่วพื้นแผ่นดินโลก: โยเซฟจึงได้เปิดฉางออกขายข้าวแก่ชาวอายฆุบโต; การกันดารอาหารก็หนักขึ้นในแผ่นดินนั้น.

57ชนชาวทุกประเทศก็เข้ามายังแผ่นดินอายฆุบโต, เพื่อหาโยเซฟจะได้ซื้อข้าว; เพราะการกันดารอย่างใหญ่ยิ่งมีทั่วแผ่นดินโลก