bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Genesis 8
Genesis 8
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 7
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 9 →
1
พระเจ้าทรงระลึกถึงโนฮากับสรรพสัตว์ที่มีชีวิต และสัตว์ใช้ทั้งหลายที่อยู่ด้วยโนฮาในนาวานั้น, จึงทรงบันดาลให้ลมพัดมาเหนือแผ่นดิน, และน้ำทั้งปวงก็กลับลดลง.
2
ตาน้ำและบ่อน้ำพุทั้งหลายที่พลุ่งขึ้นจากบาดาล และช่องฟ้าสวรรค์ทั้งปวงก็ปิด, ฝนจากฟ้าก็หยุด,
3
น้ำก็กลับลดลงจากแผ่นดินเสมอทุกวัน. เมื่อร้อยห้าสิบวันนั้นล่วงไปแล้ว น้ำก็ยุบลงแห้ง.
4
ถึง ณ วันที่สิบเจ็ดของเดือนที่เจ็ดนาวาก็ค้างอยู่ที่ยอดภูเขาอะราราด.
5
น้ำนั้นก็ลดน้อยลงทุกวัน ๆ จนถึงเดือนที่สิบ: เมื่อเดือนที่สิบขึ้นค่ำหนึ่งก็พอแลเห็นยอดภูเขาต่าง ๆ ได้
6
ครั้นอยู่มาครบสี่สิบวันแล้ว. โนฮาก็เปิดหน้าต่างที่ทำไว้ในเรือนั้น.
7
ปล่อยกาไปตัวหนึ่ง; กาก็บินไปมาจนน้ำลดแห้งจากแผ่นดิน.
8
โนฮาก็ปล่อยนกเขาตัวหนึ่งจะใคร่รู้ว่าน้ำลดถึงพื้นแผ่นดินแล้วหรือยัง.
9
แต่นกเขานั้นไม่มีที่จะจับอาศัยอยู่ได้จึงบินกลับมาหาโนฮาที่นาวา เพราะน้ำยังท่วมพื้นแผ่นดินอยู่; โนฮาจึงยื่นมือออกไปจับนกเขานั้นเข้ามาไว้ด้วยกันในนาวา.
10
โนฮาคอยอยู่อีกเจ็ดวันจึงปล่อยนกเขาไปจากนาวาอีก;
11
ครั้นเวลาเย็น นกเขาก็กลับมายังโนฮา, และนี่แน่ะนกนั้นคาบใบมะกอกเทศเขียวสดมา: โนฮาจึงรู้ว่าน้ำลดถอยจากแผ่นดินแล้ว.
12
โนฮาคอยอยู่อีกเจ็ดวันจึงปล่อยนกเขานั้นไป: นกนั้นก็ไม่กลับมาหาโนฮาอีกเลย
13
เมื่อโนฮาอายุได้หกร้อยเอ็ดปี, เป็นวันที่หนึ่งของเดือนต้นปีนั้น, น้ำก็แห้งจากแผ่นดิน: โนฮาก็เปิดหลังคาที่ปิดนาวาแลดูเห็นว่าพื้นดินแห้ง.
14
ครั้นถึงเดือนที่สองวันที่ยี่สิบเจ็ดแผ่นดินก็แห้งแล้ว.
15
พระเจ้าจึงตรัสแก่โนฮาว่า,
16
“เจ้าจงออกไปจากนาวาเถิด, ทั้งภรรยาบุตรชายและบุตรสะใภ้ของเจ้าด้วย.
17
จงพาสรรพสัตว์ที่มีอยู่ด้วยเจ้าทุกอย่างที่มีชีวิตคือนก, สัตว์ใช้และสรรพสัตว์ที่เลื้อยคลาน, ให้ออกมา; เพื่อจะได้เกิดพืชพันธุ์มากหลายทวีขึ้นบนแผ่นดิน.”
18
โนฮาก็ออกไปทั้งบุตรภรรยาและบุตรสะใภ้ด้วยกัน:
19
บรรดาสัตว์ที่มีชีวิตและที่เลื้อยคลาน, กับบรรดานก, และสารพัตรสัตว์ที่เลื้อยคลานบนแผ่นดิน ตามเพศพันธุ์ของมันก็ได้ออกไปจากนาวา
20
โนฮาก็ก่อแท่นบูชาพระยะโฮวา, แล้วเลือกเอาสัตว์ และนกที่สะอาดทุกอย่างมาเผาถวายบูชาที่แท่นนั้น.
21
ฝ่ายพระยะโฮวาทรงดมกลิ่นหอมหวาน, แล้วทรงดำริในพระทัยว่า, “เราจะไม่สาปแผ่นดินเพราะเหตุมนุษย์อีกต่อไป, เพราะว่าความคิดในใจของมนุษย์นั้นล้วนแต่ชั่วตั้งแต่เด็กมา; เราจะไม่ประหารบรรดาสัตว์ที่มีชีวิตอีก, เหมือนอย่างที่เราได้กระทำแล้วนั้น.
22
แต่นี้ไปจนสิ้นโลกจะมีฤดูหว่านกับฤดูเกี่ยว, ฤดูหนาวกับฤดูร้อน, และวันกับคืนไม่ขาดอีกเลย
← Chapter 7
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 9 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50