bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Genesis 43
Genesis 43
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 42
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 44 →
1
การกันดารอาหารก็ยิ่งทวีหนักขึ้นในแผ่นดินนั้น.
2
อยู่มาเมื่อสะเบียงอาหารที่ซื้อมาแต่แผ่นดินอายฆุบโตหมดแล้ว, บิดาจึงบอกแก่ลูกชายว่า, “จงไปซื้อข้าวมาสักหน่อย.”
3
ยูดาจึงตอบแก่บิดาว่า, “ท่านผู้ใหญ่นั้นบัญชาแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นเด็ดขาดว่า, ‘ถ้าแม้นไม่พาน้องชายมาด้วยจะไม่ได้เห็นหน้าเราอีก.’
4
ถ้าบิดายอมให้น้องไปด้วยข้าพเจ้า, ข้าพเจ้าก็จะไปซื้อข้าวให้บิดา;
5
แต่ถ้าแม้นบิดาไม่ยอมให้น้องไป, ข้าพเจ้าทั้งหลายจะไม่ไป, เพราะท่านผู้นั้นได้บัญชาแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายว่า, ‘ถ้าไม่ได้น้องมาด้วย, จะไม่ได้เห็นหน้าเราอีก.’ ”
6
ยิศราเอลจึงว่า, “เหตุไฉนเจ้าทำให้เราได้ความร้อนใจเช่นนี้: ที่ไปบอกแก่ท่านผู้นั้นว่ามีน้องชายอีก?”
7
เขาจึงตอบว่า, “ท่านผู้ใหญ่นั้นได้ซักไซ้ไต่ถามถึงพวกข้าพเจ้าโดยถี่ถ้วน, ทั้งข้าพเจ้าและญาติพี่น้องของข้าพเจ้าทั้งหลายด้วยว่า: ‘บิดายังอยู่หรือไม่?’ ข้าพเจ้าทั้งหลายรับตามคำถามนั้น: จะล่วงรู้ว่าท่านบังคับให้พาน้องชายลงมาด้วยได้หรือ?”
8
ยูดาจึงพูดแก่ยิศราเอลผู้บิดาว่า, “ขอท่านได้ให้เด็กนั้นไปกับฉัน, จะพากันไปเพื่อจะไม่พินาศ, แต่จะมีชีวิตเป็นอยู่, ทั้งพวกฉันและท่านกับลูกอ่อนทั้งหลายด้วย.
9
ข้าพเจ้ารับประกันเด็กนั้น; ถ้าไม่พามาให้ท่านเห็นอีก, ท่านจงลงโทษข้าพเจ้าเถิด: ข้าพเจ้าจะสู้ทนรับโทษนั้นเป็นนิตย์:
10
ถ้าข้าพเจ้าทั้งหลายไม่ช้าอยู่เช่นนี้, ก็จะได้กลับมาเป็นครั้งที่สองแล้ว.”
11
ฝ่ายยิศราเอลบิดาจึงบอกบุตรชายทั้งหลายว่า, “ถ้าอย่างนั้นจงทำอย่างนี้: คือจงเอาผลไม้อย่างดีที่มีในแผ่นดินนี้, ยางไม้หอม, กับน้ำผึ้ง, เครื่องหอมและมดยอบ, ลูกนัดและลูกอาลมอนใส่กะสอบเอาไปเป็นเครื่องบรรณาการแก่ท่านผู้ใหญ่นั้น;
12
เอาเงินไปสองเท่า, คือทั้งเงินที่ติดมาในกะสอบนั้นก็ให้ติดมือกลับไปด้วย; ชะรอยเขาเผลอไป:
13
จงพากลับไปหาท่านผู้ใหญ่กับน้องชายของเจ้าด้วย:
14
ขอพระเจ้าผู้ทรงเดชานุภาพโปรดบันดาลให้ท่านผู้ใหญนั้นเมตตาแก่ข้าพเจ้าทั้งหลาย, ให้ปล่อยพี่ชายกับเบ็นยามินกลับมา. หากว่าจะต้องพลัดพรากจากบุตรไปก็ตามเถิด.”
15
ฝ่ายบุตรก็เอาเครื่องบรรณาการ และเงินสองเท่ากับเบ็นยามินพากันไปยังแผ่นดินอายฆุบโต, ได้เข้าไปหาโยเซฟแล้วยืนอยู่ตรงหน้า
16
เมื่อโยเซฟเห็นเบ็นยามินมากับพี่ชาย, จึงสั่งคนต้นเรือนว่า, “จงพาคนเหล่านี้ไปที่บ้านเรา; ให้ฆ่าสัตว์และจัดโต๊ะไว้, เพราะคนเหล่านี้จะมารับประทานด้วยกันกับเราในเวลาเที่ยง”
17
คนต้นเรือนก็ทำตามคำโยเซฟสั่ง, แล้วพาพี่ชายเข้าไปในบ้าน.
18
พี่ชายเหล่านั้นกลัว, เพราะเขาพาเข้าไปในเรือนโยเซฟ; จึงพูดกันว่า, “เขาพาพวกเรามาที่นี่เพราะเงินที่ติดไปในกะสอบครั้งก่อนนั้น; ท่านหาเหตุใส่โทษพวกเรา, จะจับตัวไว้เป็นทาส, ทั้งจะริบเอาลาด้วย.”
19
เขาก็เข้าไปหาคนต้นเรือนของโยเซฟที่ประตูเรือน,
20
และพูดว่า, “ท่านเจ้าข้า, ข้าพเจ้าลงมาแต่ครั้งก่อนจะซื้อข้าวจริง ๆ;
21
ครั้นข้าพเจ้าไปถึงที่พัก, ก็เปิดกะสอบออกดู, เห็นเงินอยู่ในปากกะสอบของพวกข้าพเจ้าทุกคน; เงินนั้นยังครบอยู่เหมือนแต่ก่อน: ข้าพเจ้าได้นำเงินนั้นติดมือกลับมาให้.
22
ข้าพเจ้าได้เอาเงินมาจะซื้อข้าวอีก: เงินที่อยู่ในกะสอบนั้นผู้ใดใส่ไว้ข้าพเจ้าไม่ทราบเลย.”
23
คนต้นเรือนจึงตอบว่า, “จงเป็นสุขเถิด, อย่าได้กลัวเลย: พระเจ้าของท่านและของบิดาท่านบันดาลให้มีเงินอยู่ในกะสอบ: เงินของท่านนั้นเราได้รับแล้ว.” คนต้นเรือนก็พาซีโมนออกมาหาเขา.
24
คนต้นเรือนก็พาคนเหล่านั้นเข้าไปในบ้านของโยเซฟ, ตักน้ำให้เขาล้างเท้า, และจัดฟางให้ลาเขากิน.
25
พวกพี่ชายก็จัดเตรียมเครื่องบรรณาการไว้คอยท่ากว่าโยเซฟจะมาในเวลากลางวัน; ด้วยเขาได้ยินว่าโยเซฟจะมารับประทานโต๊ะด้วยกันที่นั่น
26
เมื่อโยเซฟกลับมาบ้าน, เขาก็ยกเครื่องบรรณาการที่จัดไว้พร้อมมาให้ในเรือน, แล้วกราบลงไหว้ถึงดิน.
27
โยเซฟได้ถามเขาว่า, “สบายอยู่หรือ? บิดาผู้ชะราที่พวกท่านพูดถึงครั้งก่อนนั้นสบายอยู่หรือ? ยังอยู่หรือ?”
28
เขาตอบว่า, “บิดาของข้าพเจ้าผู้ทาสของท่านยังอยู่ดี, ยังมีชีวิตอยู่;” แล้วเขาก็น้อมศีรษะลงกราบไหว้
29
โยเซฟเงยหน้าดูเบ็นยามินน้องชายมารดาเดียวกันแล้วถามว่า, “คนนี้เป็นน้องสุดท้องที่พวกท่านได้ว่าแก่เราครั้งก่อนนั้นหรือ?” โยเซฟจึงว่า, “บุตรเอ๋ย, ขอให้พระเจ้าทรงโปรดแก่เจ้า”
30
โยเซฟก็รีบออกไปจะร้องไห้, ด้วยสงสารน้องนัก; แล้วเข้าไปห้องใน, ร้องไห้อยู่ในห้อง.
31
โยเซฟก็แข็งใจกลั้นน้ำตาล้างหน้าเสีย, แล้วกลับออกมาสั่งว่า, “จงจัดโต๊ะเถิด”
32
เขาก็ยกเครื่องส่วนของโยเซฟมาตั้งไว้แห่งหนึ่ง, ส่วนของพี่น้องแห่งหนึ่ง, ส่วนของพวกอายฆุบโตที่จะมารับประทานด้วยนั้นแห่งหนึ่ง; เพราะพวกอายฆุบโตจะรับประทานรวมกับพวกเฮ็บรายไม่ได้, ด้วยพวกอายฆุบโตถือ.
33
พวกพี่น้องก็นั่งตรงหน้าโยเซฟตามลำดับ, ตั้งแต่พี่ใหญ่ลงมาจนถึงน้องสุดท้อง: พี่ชายทั้งปวงจึงหลากใจนัก.
34
แล้วโยเซฟก็ส่งเครื่องรับประทานให้พี่ชายเหล่านั้น: แต่ของที่ส่งให้เบ็นยามินนั้นมากกว่าพี่ชายทั้ปวงถึงห้าเท่า. เขาทั้งหลายก็กินดื่มด้วยกันกับโยเซฟจนอิ่มหนำสำราญใจ
← Chapter 42
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 44 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50