bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Thai
/
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
/
Genesis 44
Genesis 44
Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)
← Chapter 43
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 45 →
1
โยเซฟได้สั่งคนกับเรือนว่า “จงจัดสะเบียงอาหารมาใส่กะสอบของคนเหล่านี้ให้เต็มตามที่จะขนไปได้; และเอาเงินของเขาไว้ในปากกะสอบของทุกคน.
2
จงใส่จอกเงินของเราไว้ในปากกะสอบของคนสุดท้องนั้นกับเงินค่าข้าวของเขาด้วย.” คนต้นเรือนก็ทำตามโยเซฟสั่ง,
3
ครั้นเวลารุ่งเช้าก็ให้คนเหล่านั้นกับลาของเขาไป.
4
เมื่อเขาออกไปจากเมืองยังไม่สู้ไกลนัก, โยเซฟสั่งคนต้นเรือนว่า, “จงไปตามคนเหล่านั้น; เมื่อพบแล้วให้ถามว่า, ‘พวกเจ้าทำการชั่วตอบการดีทำไมเล่า?
5
จอกนั้นคือเป็นจอกฉะเพาะที่เจ้านายของข้าเคยใช้และได้ทำนายความจริงมิใช่หรือ? ที่ท่านกระทำนั้นเป็นการผิด’.”
6
คนต้นเรือนก็ตามไปทัน, แล้วว่าแก่เขาตามคำเหล่านั้น,
7
คนเหล่านั้นจึงตอบว่า, “เหตุไหนนายของข้าพเจ้าจึงว่าอย่างนี้; ซึ่งทาสของท่านจะทำการเช่นนั้นก็หามิได้;
8
ดูกรท่าน, เงินที่ข้าพเจ้าทั้งหลายพบในปากกะสอบนั้น, ข้าพเจ้ายังได้นำมาจากเมืองคะนาอันคืนให้แก่ท่าน: ข้าพเจ้าทั้งหลายจะลักเงินทองไปจากบ้านเจ้านายของท่านทำไมเล่า?
9
ถ้าจะพบของนั้นอยู่ที่ผู้ใดในพวกข้าพเจ้าผู้ทาสของท่าน, ก็ให้ผู้นั้นตายเถิด, และข้าพเจ้าทั้งหลายยอมเป็นบ่าวของเจ้านายด้วย.”
10
คนต้นเรือนจึงว่า, “จงให้เป็นตามคำท่านว่านั้นเถิด: ถ้าเราพบของนั้นที่ผู้ใด, ผู้นั้นจะต้องเป็นบ่าวของเรา; แต่ท่านทั้งหลายจะหามีโทษไม่”
11
เขาทั้งหลายจึงรีบยกกะสอบลงถึงดินเปิดออกทุกกะสอบ.
12
คนต้นเรือนก็ค้นดูตั้งแต่คนหัวปีจนถึงคนสุดท้อง, ก็พบจอกนั้นในกะสอบของเบ็นยามิน.
13
เขาทั้งปวงก็ฉีกเสื้อผ้าของตนเสีย, ขนของบรรทุกขึ้นหลังลากลับมายังเมือง
14
ฝ่ายยูดากับพี่น้องทั้งปวงก็กลับมายังบ้านโยเซฟ, ท่านก็ยังอยู่ที่นั่น: เขาได้กราบลงถึงดินต่อหน้าท่าน.
15
โยเซฟจึงถามเขาว่า, “การที่เจ้าทั้งหลายทำนั้นเป็นอย่างไร? เจ้าทั้งหลายไม่รู้หรือว่าคนอย่างเราคงเป็นคนที่ทำนายได้?”
16
ยูดาตอบว่า, “ข้าพเจ้าทั้งหลายจะว่ากล่าวอยู่างไร? จะแก้ตัวต่อนายอย่างไรได้? พระเจ้าทรงทราบความผิดของพวกข้าพเจ้าผู้เป็นทาสของท่านแล้ว: ข้าแต่ท่าน, พวกข้าพเจ้ายอมเป็นบ่าวของท่าน, กับทั้งคนที่จอกอยู่ในมือเขานั้นด้วย.”
17
แต่โยเซฟตอบว่า, “เราจะทำดังนั้นก็หามิได้. คนที่จอกอยู่ในมือเขานั้นจะเป็นทาสของเรา; แต่ส่วนเจ้าทั้งหลายจงกลับไปยังบิดาด้วยความสุขเถิด.”
18
ครั้งนั้นยูดาเข้าไปใกล้โยเซฟเรียนว่า, “ท่านเจ้าข้า, ข้าพเจ้าผู้เป็นทาสของท่านขอกราบเรียนท่านสักคำหนึ่ง, ท่านอย่าได้ถือโทษข้าพเจ้าผู้เป็นทาส; เพราะท่านก็เป็นเหมือนกษัตริย์ฟาโร.
19
ท่านได้ถามข้าพเจ้าทั้งหลายผู้เป็นทาสของท่านว่า, ‘บิดาของเจ้ากับนัองชายยังมีอยู่หรือ?’
20
พวกข้าพเจ้าได้ตอบแก่ท่านว่า, ‘บิดาข้าพเจ้าทั้งหลายยังอยู่เป็นคนชะรา, มีบุตรคนหนึ่งเกิดเมื่อบิดาชะรา; พี่ชายของเด็กนั้นก็เสียๆ แล้ว; บุตรของมารดานั้นยังอยู่แต่คนนี้คนเดียว; บิดารักใคร่เด็กคนนี้อย่างยิ่ง.’
21
แล้วท่านได้สั่งข้าพเจ้าทั้งหลายผู้เป็นทาสของท่านว่า, ‘จงพาน้องนั้นมานี่ให้เราดู.’
22
ข้าพเจ้าทั้งหลายได้เรียนท่านว่า, ‘คนหนุ่มนั้นจะพรากจากบิดาไม่ได้; ถ้าจะพรากบิดาไปน่ากลัวบิดาจะตาย.’
23
ท่านได้บอกข้าพเจ้าทั้งหลายทาสของท่านว่า, ‘ถ้าเจ้าทั้งหลายไม่พาน้องสุดท้องลงมาด้วยกัน, จะไม่เห็นหน้าเราอีกเลย.’
24
ครั้นเมื่อข้าพเจ้าไปถึงบิดาผู้เป็นทาสของท่านแล้ว, ข้าพเจ้าทั้งหลายได้นำถ้วยคำของท่านเล่าให้บิดาฟัง.
25
อยู่มาบิดาสั่งข้าพเจ้าทั้งหลายว่า, ‘พวกเจ้าจงไปซื้อข้าวมาให้เราอีกหน่อย.’
26
ข้าพเจ้าทั้งหลายตอบบิดาว่า, ‘ไปไม่ได้, เว้นแต่จะได้น้องสุดท้องไปด้วย; พวกฉันไม่ได้น้องสุดท้องไปด้วย, จะไม่ได้เห็นหน้าท่านผู้ใหญ่นั้นเลย.’
27
บิดาผู้เป็นทาสของท่านจึงบอกข้าพเจ้าทั้งหลายว่า, ‘เจ้ารู้ว่าภรรยาของเรามีบุตรสองคน;
28
บุตรคนหนึ่งก็ต้องต้องพรากไปจากเรา; เราเข้าใจว่าสัตว์ร้ายกัดฉีกกินเสีย, เราไม่ได้เห็นบุตรนั้นอีกแล้ว:
29
ถ้าเจ้าทั้งหลายจะเอาเด็กนี้ไปจากเรา, แม้นเกิดอันตรายแก่เขาขึ้น, เจ้าทั้งหลายจะทำให้เราซึ่งมีผมหงอกสู่หลุมฝังศพด้วยความโศกเศร้า.’
30
เหตุฉะนั้นเมื่อข้าพเจ้าไปถึงบิดาผู้เป็นทาสของท่าน, และคนหนุ่มนั้นมิได้กลับไปด้วยข้าพเจ้า;
31
เมื่อบิดาไม่เห็นเด็กนั้น, บิดาคงจะตาย; ด้วยชีวิตของบิดาติดเนื่องอยู่กับเด็กนั้น: ทาสของท่านจะเป็นเหตุให้บิดาผู้เป็นทาสของท่านอันมีผมหงอกลงสู่หลุมฝังศพด้วยความโศกเศร้า;
32
ด้วยข้าพเจ้าผู้เป็นทาสของท่านได้รับประกันน้องไว้ต่อบิดาว่า, ‘ถ้าข้าพเจ้าไม่ได้พาน้องกลับมา, ข้าพเจ้าจะทนรับโทษแต่บิดาต่อไปเป็นนิตย์.’
33
เพราะฉะนั้นขอได้โปรดข้าพเจ้าผู้เป็นทาสของท่านอยู่แทนน้องนั้นเป็นบ่าวของท่าน: ขอท่านได้โปรดให้น้องนั้นกลับไปกับพวกพี่น้องเถิด.
34
ถ้าน้องนั้นมิได้กลับไปด้วย, ข้าพเจ้าจะกลับไปหาบิดาอย่างไรได้? กลัวเกลือกว่าจะเห็นอันตรายเกิดแก่บิดาข้าพเจ้า.”
← Chapter 43
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 29
Chapter 30
Chapter 31
Chapter 32
Chapter 33
Chapter 34
Chapter 35
Chapter 36
Chapter 37
Chapter 38
Chapter 39
Chapter 40
Chapter 41
Chapter 42
Chapter 43
Chapter 44
Chapter 45
Chapter 46
Chapter 47
Chapter 48
Chapter 49
Chapter 50
Chapter 45 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50