Jeremiah 2

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1อนึ่งถ้อยคำของพระยะโฮวามาถึงข้าพเจ้าอีกว่า,

2เจ้าไปร้องตรอกหูคนทั้งปวงในเมืองยะรูซาเลมเถิดว่า, พระยะโฮวาได้ตรัสดังนี้ว่า, เราระลึกถึงเจ้าคือใจดีของเจ้าเมื่อเป็นคนหนุ่มอยู่, ความรักของเจ้าเมื่อยินยอมจะเป็นภรรยา, เจ้าได้ไปตามเราในป่าอย่างไร, ในประเทศที่ไม่ได้หว่านข้าว.

3พวกยิศราเอลได้เป็นบริสุทธิ์แก่พระยะโฮวา, แลผลที่แรกอันเกิดมากขึ้นของพวกเขานั้น (เป็นที่บริสุทธิ์). บรรดาคนที่กัดกินยิศราเอลจะมีความผิด, ความอันตรายจะมาเหนือเขาทั้งปวง, พระยะโฮวาได้ตรัส

4ดูกรตระกูลของยาโคบ, แลบรรดาครอบครัวของตระกูลยิศราเอล, เจ้าทั้งปวงจงฟังเอาคำพระยะโฮวา.

5พระยะโฮวาได้ตรัสดังนี้ว่า, บิดาทั้งปวงของตัวเจ้าได้ปะความชั่วอะไรในเรา, ที่เขาทั้งปวงได้ออกไปไกลจากเรา, และดำเนินตามการเสียเปล่า, แลได้เป็นที่ไม่มีประโยชน์อะไรเล่า.

6แลเขาทั้งหลายไม่ได้ถามว่า, พระยะโฮวาอยู่ที่ไหน, คือผู้ที่ได้พาพวกเราขึ้นมาจากประเทศอายฆุบโต, แลได้นำพวกเราตลอดป่าดงตลอดประเทศทะเลทราย, แลประเทศมีเหวหลายแห่ง, ตลอดประเทศแล้ง, แลที่มีเงาความตาย, ตลอดประเทศที่มนุษย์ผู้ใดผู้หนึ่งไม่ได้ผ่านทะลุไป, แลที่ไม่มีมนุษย์ผู้ใดอาศัยอยู่เลย.

7แลเราได้พาพวกเจ้าเข้าไปในประเทศมีบริบูรณ์, เพื่อจะได้กินผลของประเทศนั้น, แลกินความดีของที่นั้นด้วย, แต่เมื่อพวกเจ้าได้เข้าแล้ว, ได้กระทำให้ประเทศของเรานั้นโสโครกไป, แลได้กระทำให้มฤดกของเราเป็นที่พึงเกลียด.

8พวกปุโรหิตไม่ได้ถามว่า, พระยะโฮวาอยู่ที่ไหน, แลจำพวกที่มือจับพระบัญญัตินั้น, เขาไม่รู้จักเรา, แลพวกนายเขาได้ทำเหลือเกินต่อเราด้วย, แลผู้ทำนายได้ทำนายโดยออกชื่อพระบาละ, แลได้ดำเนินตามซึ่งไม่เป็นประโยชน์.

9เหตุดังนี้พระยะโฮวาได้ตรัสว่า, เราจะว่ากล่าวชวนพวกเจ้า, แลเราจะว่ากล่าวชวนลูกหลานของพวกเจ้า.

10ด้วยว่า (เจ้าทั้งหลาย) จงข้ามฟากถึงหมู่เกาะคีธิมแลดูเถิด, แลจงใช้ไปถึงเมืองเคดาร, แลตรึกตรองด้วยความหมั่น, แลดูว่าจะมีเหตุดังนี้บ้างหรือไม่.

11จะมีเมืองที่ได้เปลี่ยนพระของตัว, คือซึ่งที่ไม่ได้เป็นพระแท้, จะมีหรือไม่, แต่พวกไพร่พลของเราไดเปลี่ยนซึ่งเป็นรัศมีของตัวแล้วเพราะที่ไม่เป็นประโยชน์อะไร.

12พระยะโฮวาได้ตรัสว่า, ดูกรท้องฟ้าทั้งปวงจงตกตะลึงไปเถิดเพราะเหตุนี้, แลจงมีความกลัวมหันต์ แลจงให้เปลี่ยวเปล่าไปนัก.

13เพราะไพร่พลของเราได้ประพฤติความชั่วสองอย่าง, คือเขาทั้งหลายได้ละทิ้งเราผู้เป็นน้ำพุประกอบด้วยน้ำมีชีวิต, แลได้ถากอ่างทั้งหลายสำหรับตัว, อันแตกเสียแล้ว, ที่จะไว้น้ำมิได้.

14พวกยิศราเอลเป็นบ่าวหรือ, เขาเป็นทาสอันเกิดในบ้านหรือ, เหตุไรจึงได้ต้องเป็นของปล้นเล่า.

15อันสิงห์โตหนุ่มๆ ได้คำรามเหนือเขา, แลได้แผดเสียงออก, แลเขาทั้งหลายได้กระทำให้ประเทศของเขารานไป, บ้านเมืองของเขาต้องไหม้เสีย, ไม่มีผู้ใดอยู่อีก.

16ทลูกหลานของเมืองโนฟแลเมืองธาฟะเนศได้หักมงกุฎจากศีรษะของเจ้าแล้ว.

17แลไม่ได้พาเหตุนี้มาถึงเจ้าด้วยเองหรือ, เพราะเจ้าได้ละทิ้งพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าเมื่อพระองค์กำลังหาเจ้าไป.

18แลบัดนี้เจ้ามีธุระอะไรในทางที่จะไปเมืองอายฆุบโต, เพื่อประสงค์จะกินน้ำทั้งหลายของซีโฮระ, หรือเจ้ามีธุระอะไรในทางแห่งเมืองอาซูระ, เพื่อประสงค์จะได้กินน้ำที่แม่น้ำนั้นเล่า.

19ความบาปของเจ้านั้นเองจะฝึกสอนให้เจ้ากลับเสียใหม่, แลการที่เจ้ากลับหลังเป็นชั่วอีกนั้นจะห้ามปรามตัวเจ้าเอง, เหตุฉะนี้เจ้าจงรู้แลเห็นเถิดว่า, ที่เจ้าได้ละทิ้งพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้านั้น, เป็นการร้ายแลขื่นขมแลความที่กลัวเกรงเราก็ไม่มีในตัวเจ้า, พระยะโฮวาพระเจ้าของพลโยธาทั้งหลายได้ตรัส.

20ด้วยว่าตั้งแต่โบราณนั้นเราได้หักแอกของเจ้า, แลได้แยกซึ่งมัดตัวเจ้าออก, และเจ้าได้ว่าไว้ว่า, เราจะไม่ทำเหลือเกินอีก, เพราะว่าครั้นอยู่มาเจ้าได้หลงใหลเล่นชู้บนเนินเขาทุกยอด, แลใต้ต้นไม้เขียวสดทุกต้น.

21ถึงกระนั้นเราได้ปลูกเจ้าเป็นต้นองุ่นใหญ่, เป็นชาติดีทีเดียว, อย่างไรเจ้าจึงได้กลับเป็นต้นอันเสื่อมลง คือเป็นต้นองุ่นที่เราไม่รู้จักเล่า.

22เพราะพระยะโฮวาพระเจ้าได้ตรัสว่า, ถึงมาตรแม้นเจ้าจะล้างตัวเจ้าด้วยดินประสิว, และใช้สะบู่มากๆ, ความบาปของเจ้าก็ยังติดอยู่ตรงหน้าเรา.

23อย่างไรเจ้าจะว่าได้ว่า, เราไม่เป็นโสโครก, เราไม่ได้ไปตามบาอะลิมเล่า.

24ดูทางของเจ้าในหุบเขาเถิด, จงรู้ว่าเจ้าได้กระทำอะไรบ้าง, เจ้าได้เป็นตัวอูฐเดินเร็วตามทางทั้งหลายของตัว, เป็นตัวลาเถื่อนเคยป่าดง, ได้สูดลมตามชอบใจของตัว, ในความกำหนัดของตัว ใครจะกระทำให้ตัวกลับเสียได้เล่า, บรรดาคนที่เสาะหาตัวมันจะไม่ได้เหน็ดเหนื่อยแก่ตัวเขา, ต่อไปในเดือนกำหนดของสัตว์ตัวนั้นเขาคงจะได้ปะตัว.

25ตีนของเจ้าจงรักษาไว้อย่าให้ปราศจากเกือกได้, แลคอของเจ้าอย่าให้อยากน้ำ, แต่เจ้าได้พูดว่า, ไม่มีความหวังใจแล้ว, มิใช่ (อย่างนั้น), เพราะข้าพเจ้าได้รักจำพวกต่างประเทศ, ข้าพเจ้าจะคิดติดเขาไป.

26เหมือนอย่างคนขะโมยคนใดคนหนึ่ง, เมื่อเขาได้พบปะแล้ว, อายเขาฉันใด, ตระกูลยิศราเอลก็ต้องมีความอายเช่นนั้น, คือกษัตริย์ทั้งหลายของเขา, แลพวกเจ้านายของเขา, แลพวกปุโรหิตของเขา, แลพวกทำนายของเขา,

27เขายังเรียกรูปพระว่า, ท่านเป็นพระบิดาของเรา, แลว่าแก่ก้อนหินว่า, ท่านได้บันดาลให้เราเกิดออกมา, เพราะเขาทั้งปวงได้กลับหลังให้แก่เรา, หาได้หันหน้าให้แก่เราไม่, แต่ในเวลาความทุกข์ของเขา จะว่าแก่เราว่า, ขอจงลุกขึ้นช่วยพวกเราให้รอดเถิด.

28แต่พวกพระทั้งหลาย, ที่เจ้าได้กระทำนั้นอยู่ที่ไหน, ถ้ามันช่วยเจ้าให้รอดในเวลาทุกข์ยากได้, ให้มันลุกขึ้นช่วยเถิด, เพราะ, โอยะฮูดา, พวกพระของเจ้านั้นมากเหมือนบ้านเมืองของเจ้า.

29เหตุผลประการใดเจ้าได้กล่าวชักชวนเราเล่า, เจ้าทั้งหลายได้ผิดเหลือเกินจากเราทุกตัวคน, พระยะโฮวาได้ตรัส.

30เราได้ตีโบยลูกหลานของเจ้าเสียเปล่า, เขาทั้งปวงไม่รับคำสั่งสอนกลับเสียใหม่เลย, กะบี่ของเจ้าเองได้กัดกินพวกทำนายของเจ้าเหมือนอย่างสิงห์โตทำลายชีวิตอยู่นั้น.

31โอ้ชั่วมนุษย์นี้เอ๋ย, เจ้าทั้งหลายจงดูถ้อยคำของพระยะโฮวา, เราได้เป็นป่าดงแก่พวกยิศราเอลหรือ, หรือเป็นประเทศอันมืดหรือ, เหตุไฉนไพร่พลของเราได้กล่าวว่า, พวกเราเป็นเจ้านาย, พวกเราจะไม่เข้ามาหาพระองค์อีก.

32หญิงสาวจะลืมเครื่องประดับของตัวได้หรือ, หรือเจ้าสาวจะลืมเครื่องแต่งตัวได้หรือ, แต่ไพร่พลของเราได้ลืมเราวันเดือนจะนับมิได้.

33เจ้าได้อุสส่าห์ตกแต่งทางของเจ้าอย่างไรเพื่อจะได้เสาะหาความรักเล่า, เหตุฉะนี้เจ้าได้สั่งสอนคนชั่วให้เขารู้ทางทั้งหลายของเจ้า.

34ในที่ชายเสื้อของเจ้าได้ปะโลหิตแห่งจิตต์วิญญาณของคนยานจนที่ปราศจากผิด, เราไม่ได้ปะด้วยเสาะหาลึกๆ ดอก, แต่ปะเหนือบรรดา (คน) เหล่านั้น.

35ถึงกระนั้นเจ้าได้กล่าวว่า, แท้จริงพระองค์ได้หันความแค้นของพระองค์จากตัวข้า, เพราะตัวข้าปราศจากผิด. ดูเถิด, เราจะกล่าวชักชวนด้วยตัวเจ้า, เพราะเจ้าได้กล่าวว่า, เราไม่ได้ผิด.

36เหตุไฉนเจ้าได้เที่ยวไปเที่ยวมามากดังนั้น, เพื่อจะได้เปลี่ยนทางของเจ้าเล่า. เจ้าคงจะละอายเมืองอายฆุบโต, เหมือนเจ้าได้ละอายเมืองอาซูระ.

37เจ้าก็จะได้ออกไปจากเขาด้วย, มือทั้งสองของเจ้าพาดบนศีรษะของตัว, เพราะพระยะโฮวาได้ละทิ้งที่ไว้ใจทั้งหลายของเจ้า, แลเจ้าคงจะไม่ได้เจริญในที่ไว้ใจนั้น

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →